ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เฟิ่งเฉี่ยนเดินเข้าไปมองพวกเขาจากมุมสูง “อืมซูบลงไปเป็นกอง!”

        ลั่วยิ่งรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาปาดเหงื่อ “ผอมลงอย่างน้อยๆหนึ่งกิโลกรัมพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนส่ายหน้า “เท่านั้นที่ใดกัน อย่างน้อยๆไขมันต้องน้อยลงสองกิโลครึ่ง ลำบากเจ้าจริงๆ”

        ลั่วหยิ่งซาบซึ้งใจ “ขอบพระทัยเหนียงเหนียงที่ทรงห่วงใยกระหม่อมซาบซึ้งใจน้ำตาแทบไหลพ่ะย่ะค่ะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนกลอกตามองบน “ที่ข้าพูดถึงน่ะคือหมูตัวนี้!”

        “...”ลั่วหยิ่งมึนงงตาค้างกลางอากาศ

        เฟิ่งเฉี่ยนโน้มตัวลงไปอุ้มหมูเทพเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทางหนึ่งเดินไปอีกทางหนึ่งพูดกับหมูว่า “เจ้าหมูน้อยลำบากเจ้าแล้ว! ข้าจะปรุงให้เจ้ากลายเป็นหมูสามชั้นในน้ำซอสที่อร่อยที่สุดในโลกแสดงคุณค่าที่ดีที่สุดของเจ้าออกมา! เชื่อฟังนะต้องเชื่อฟังรู้หรือไม่!”

        ลั่วหยิ่งรู้สึกขนลุกขนพอง จิตใจว้าวุ่นราวกับเขาเห็นเจ้าหมูน้อยตัวนั้นมีท่าทีสะบัดร้อนสะบัดหนาวเช่นกันมนุษย์ช่างเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ากลัว!

        เซวียนหยวนเช่อมองตามเงาร่างด้านหลังของเฟิ่งเฉี่ยนไปนัยน์ตาดำขลับราวกับก้นบึ้งมหาสมุทรนั้นนิ่งลึกนั้นราวกับกำลังใช้ความคิด

        เมื่อเฟิ่งเฉี่ยนกลับมาถึงด้านหน้าเรือนไผ่หมูสามชั้นในน้ำซอสของหลีต้าซือปรุงเสร็จแล้ว หมูสามชั้นในน้ำซอสสองจานที่มีไอร้อนลอยตัวขึ้นมาปนเปกับกลิ่นหอมเข้มข้นที่เตะจมูกส่งผลให้กระเพาะร้องโครกคราก น้ำลายแทบไหล

        เหตุที่ต้องทำเป็นสองจานนั้น จานหนึ่งให้ทุกคนได้ลิ้มลองอีกจานหนึ่งย่อมต้องเป็นของเซียนพิษเพียงคนเดียวเพราะเขาต่างหากเล่าที่เป็นกรรมการเพียงคนเดียว

        คนทั้งหมดล้อมหมูสามชั้นในน้ำซอสด้วยท่าทางกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกๆ

        ดูจากสีสัน แดงฉ่ำ เป็นมันทอประกายวับ ทำให้เจริญอาหารยิ่ง

        หลีต้าซือมองปฏิกิริยาตอบสนองของทุกคนอย่างพึงพอใจเขาประสานมือเป็นหมัดให้ฮวาเมิ่งหยิ่ง “คุณชายฮวาเชิญท่านลิ้มลองขอรับ!”

        ฮวาเมิ่งหยิ่งก้าวขึ้นมาข้างหน้า หยิบตะเกียบหนึ่งคู่คีบเนื้อหมูสามชั้นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เขาไม่ได้รีบร้อนลิ้มลองรสชาติของมันแต่กลับพลิกซ้ายขวาไปมาเพื่อพิจารณาและวิจารณ์ว่า “เนื้อหมูที่ถูกเลือกนำมาใช้เป็นเนื้อหมูสามชั้นอย่างดีครึ่งมันครึ่งผอม แบ่งเป็นห้าชั้น หนังบางเนื้อนุ่ม ทักษะการหั่นยอดเยี่ยมเนื้อทุกชิ้นถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าหลังจากทอดแล้วยังคงรักษารูปทรงสี่เหลี่ยมเอาไว้ได้ดังเดิมอีกทั้งกลิ่นอายเทพเข้มข้น ไม่เสียแรงที่เป็นการปรุงอาหารจากต้าซือ!”

        หลีต้าซือมีสีหน้ายิ้มแย้ม เขากล่าวอย่างถ่อมตน “ขอบคุณคุณชายฮวาที่ชมเชย! หวังว่ารสชาติอาหารจะถูกปากคุณชายขอรับ!”

        ฮวาเมิ่งหยิ่งส่งหมูสามชั้นชิ้นนั้นเข้าปาก เขาหลับตาลงเคี้ยวอย่างละเอียด ใบหน้าคมสันนั้นมีท่าทางราวกับกำลังสัมผัสกับรสชาติอาหารเนิ่นนาน เขากล่าวว่า “มันแต่ไม่เลี่ยน รสชาติหวานเล็กน้อยเมื่อเข้าปากแล้วกรอบนุ่มละลายในปาก ช่างเป็นอาหารที่มีรสชาติดีเยี่ยมจริงๆ!”

        คนทั้งหมดพิจารณาท่าทางของเขาจนแทบจะน้ำลายไหลอยู่แล้วหากฟังเขาบรรยายต่อไป แต่ละคนล้วนควบคุมตนเองไม่อยู่กลืนน้ำลายลงคอไม่หยุด

        “เปิ่นไท่จื่อลองชิมดูบ้าง” มู่หรงจิ่งเทียนหยิบตะเกียบอีกคู่หนึ่งคีบเนื้อหมูสามชั้นขึ้นมาจากอีกจานหนึ่งส่งเข้าปากตนเอง เพิ่งจะเคี้ยวเข้าไปคำแรกสีหน้าท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

        ดวงตาราวจันทร์เสี้ยวนั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเขาเลียริมฝีปากเย้ายวนของตนแล้วพยักหน้าหงึกๆ “มิน่าเล่า หัวหน้าสมาคมตวนมู่จึงยืนกรานที่จะแนะนำหลีต้าซือให้กับเปิ่นไท่จื่อฝีมือปรุงอาหารของหลีต้าซือเป็นหนึ่งจริงๆ ครั้งนี้เปิ่นไท่จื่อวางใจแล้ว!”

        เมื่อแรกที่เขาต้องการคนจากหัวหน้าสมาคมเทพอาหาร ตวนมู่ นั้นหัวหน้าสมาคมแนะนำเทพอาหารขั้นสามคนหนึ่งให้เขา เขาไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก ทั้งๆที่ในสมาคมเทพอาหารมีเทพอาหารขั้นสูงเพียงนั้น เหตุใดจึงส่งเทพอาหารขั้นสามคนหนึ่งมาให้เขาเล่าทว่าหัวหน้าสมาคมตวนมู่บอกกับเขาว่าในสมาคมมีเทพอาหารขั้นสูงมากมายนั้นเป็นเรื่องจริงแต่หากพูดถึงหมูสามชั้นในน้ำซอสแล้ว ไม่มีใครเทียบหลีต้าซือติด ดังนั้นในเมื่ออาหารที่เซียนพิษโปรดปรานที่สุดคือหมูสามชั้นในน้ำซอส ย่อมต้องใช้ยาให้ถูกกับโรค! ภายใต้การรับรองสามครั้งสามคราจากหัวหน้าสมาคมตวนมู่เขาจึงฝืนใจยอมรับหลีต้าซือมาก

        เขายังคงรู้สึกกังวลใจมาตลอดทางว่าฝีมือการปรุงอาหารของหลีต้าซือจะไม่อาจสร้างความพึงพอใจให้กับเซียนพิษได้ตอนนี้หลังจากเขาได้ลิ้มลองรสชาติด้วยตนเอง เขาวางใจได้แล้ว

        มู่หรงจื่ออวิ๋นเห็นเสด็จพี่ของตนเอ่ยชมไม่ขาดปากจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมหนึ่งคำ ริมฝีปากสีผลอิงนั้นเคี้ยวช้าๆมุมปากของนางปรากฏให้เห็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว

        คนที่หัวหน้าสมาคมตวนมู่แนะนำมาไม่เลวจริงๆ!

        เฟิ่งเฉี่ยนเห็นปฏิกิริยาของทุกๆ คนแล้วในใจยิ่งรู้สึกไม่เป็นสุขนางมอบหมูเทพให้กับหนึ่งในองครักษ์แล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะชี้ไปที่หมูสามชั้นในน้ำซอส“ข้าลองชิมสักหน่อยได้หรือไม่”

        หลีต้าซือเลิกคิ้วอย่างกระหยิ่มใจ เขาโบกมืออย่างใจกว้าง “เชิญแม่นางชี้แนะด้วย!”

        เฟิ่งเฉี่ยนหยิบตะเกียบขึ้นมาหนึ่งคู่ คีบเนื้อขึ้นมาส่งเข้าปากหนึ่งชิ้นเนื้อนั้นหั่นชิ้นใหญ่เกินไปสักหน่อย เมื่อเข้าปากเกือบจะเต็มปากนางกัดเข้าไปคำแรกสัมผัสกับหนังหมูก่อนจากนั้นใช้ฟันกัดลึกเข้าไปข้างล่างก็จะเป็นมันหมูอีกชั้นหนึ่งเป็นความมันที่ไม่เลี่ยน ชั้นต่อไปอีกคือเนื้อผอมที่ละลายทันทีที่เข้าปากข้างล่างลงไปอีกเป็นเนื้อมันอีกชั้นหนึ่งต่อไปอีกชั้นหนึ่งคือเนื้อผอม...เนื้อแต่ละชั้นถูกแบ่งอย่างชัดเจนทั้งไม่รู้สึกถึงเหลี่ยมมุมของเนื้อ ช่างเป็นอาหารเลิศรสจานหนึ่ง!

        ที่สำคัญก็คือ เขารวบรวมกลิ่นอายเทพและเนื้อเอาไว้ด้วยกันอย่างงดงามกลิ่นอายเทพเข้มข้น กินเข้าไปคำหนึ่งทำให้จิตใจผ่องแผ้วขึ้นมา

        หลังจากกินไปแล้ว นางยังคงเลียริมฝีปากราวกับติดอกติดใจ

        นางยกนิ้วโป้งขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วเอ่ยปากชื่นชม “หลีต้าซือฝีมือการปรุงอาหารของท่านช่างล้ำเลิศยิ่งนัก ผู้น้อยเลื่อมใสๆ!”

        หลีต้าซือได้ยินคำพูดของนางจึงยิ่งหัวเราะอย่างลำพองใจทว่าปากยังคงถ่อมตนอยู่นั่นเอง “มิกล้ามิกล้าอีกประเดี๋ยวแม่นางโปรดไว้ไมตรีด้วย”

        ชัดเจนเหลือเกินว่าเป็นคำพูดตามมารยาทเท่านั้นในใจของเขาไม่ได้เห็นเฟิ่งเฉี่ยนเป็นคู่ต่อสู้ของตัวเองเลยด้วยซ้ำหากว่ากันด้วยเรื่องหมูสามชั้นในน้ำซอสทั้งสมาคมเทพอาหารไหนเลยจะมีคนเทียบฝีมือกับเขาได้นี่ก็คือสาเหตุว่าเหตุใดเทพอาหารที่ไม่ได้อยู่ในขั้นสูงมากนักเช่นเขาจึงเข้าไปอยู่ในสมาคมเทพอาหารได้

        มู่หรงจื่ออวิ๋นเห็นเช่นนั้นใบหน้างดงามจึงปรากฏให้เห็นรอยยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่อง นางพูดกับเฟิ่งเฉี่ยนว่า “ยังทันนะ หากเจ้าจะยอมแพ้ในตอนนี้!”

        เฟิ่งเฉี่ยนเลิกคิ้วพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “ยอมแพ้หรือแต่ไรมาข้าเฟิ่งเฉี่ยนไม่เคยรู้ว่าอักษรสองตัวนี้เขียนอย่างไร!”

        พูดจบนางก็หมุนตัวเดินออกไปจากกลุ่มคนเดินไปถึงอีกด้านหนึ่งของสนามแข่งขัน นางม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมลงมือทำอาหาร...

        คนทั้งหมดที่อยู่ที่นั่นต่างไม่คาดหวังอันใดกับนางกระทั่งวินาทีที่นางหยิบมีดทำอาหารขึ้นมา บุคลิกของนางเปลี่ยนไปทันที!

        มีดทำอาหารในมือของนางบินฉวัดเฉวียนอยู่บนปลายนิ้วของนางราวกับกระบวนท่ามีดบิน!

        ฆ่าหมู แล่เนื้อ ล้างเนื้อ หั่นเนื้อ...ท่าทางทุกอย่างของนาง ความเร็วความเด็ดขาด สะอาด ไหลลื่น ไม่มีความลังเลใจ!

        เนื้อถูกหั่นให้มีขนาดเท่ากับไพ่นกกระจอก สี่เหลี่ยมจัตุรัสนางลงมีดอย่างคล่องแคล่วว่องไว น้ำหนักที่ลงมีดแต่ละครั้งพอเหมาะพอเจาะเนื้อที่ถูกหั่นออกมาเท่ากันราวกับใช้ไม้บรรทัดวัดเอาไว้แล้ว เหมือนกันทุกชิ้นแทบจะไร้ที่ติ!

        คนทั้งหมดมองด้วยสายตาโง่งม มองนางควงมีด หั่นเนื้อราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นหนึ่ง ช่างมีสีสันยิ่งยวด!

        เซวียนหยวนเช่อและมู่หรงจิ่งเทียนมองทุกๆ อิริยาบถของนางโดยไม่กระพริบตาแววตาของแต่ละคนนิ่งลึกกว่าอีกคน

        เดิมที่ฮวาเมิ่งหยิ่งก็ไม่คาดหวังอะไรในตัวนางมากมายเช่นกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาได้ลิ้มรสหมูสามชั้นในน้ำซอสที่หลีต้าซือปรุงแล้วในใจเขาพอจะมีคำตอบอยู่แล้ว แต่เมื่อเขาเห็นภาพนี้เข้าเขาถึงกับรู้สึกตั้งตารอคอยอยู่บ้างหรือนางอาจนำความตื่นเต้นที่มากกว่ามาให้เขาก็เป็นได้

        เริ่มแรกมู่หรงจื่ออวิ๋นตะลึงงัน ต่อมานางแค่นเสียงฮึดูหมิ่นดูแคลน “แย่งความโปรดปรานต่อหน้าผู้คน!”

        คนที่ไม่ได้อยู่ในวงการอาหารนั้นดูอย่างสนุกสนานแต่คนที่อยู่ในวงการอาหารนั้นดูเคล็ดลับ สีหน้าของหลีต้าซือเปลี่ยนไปทันทีจากการใช้มีดของนาง เขาก็มองออกถึงพิรุธ นางไม่ได้ลงมีดอย่างส่งเดช!