ตอนที่ 1 : ลูกเลี้ยงโตเป็สาวแล้ว
เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง ปอยใช้ผ้าขนหนูพันตัวหลวม ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผมที่ยังเปียกหมาด ๆ เธอสบตากับลุงเชิดที่นั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน สายตาของเขามองตามร่างขาว ๆ ของเธออย่างไม่แม้แต่จะหลบ
“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ หนูปอย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม
“อื้อ…วันนี้ร้อนจังเลยเนอะพ่อ” เธอตอบสั้น ๆ พร้อมยกมือปาดหยดน้ำที่คอ ลุงเชิดกลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ
“ผ้าเช็ดผมอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวพ่อเช็ดให้” เขาพูดขึ้นขณะลุกเดินเข้ามาใกล้
“อยู่ในห้องอ่ะพ่อ บนเตียงเลย”
ลุงเชิดเดินเข้าไปในห้องของเธอ หยิบผ้าเช็ดผมออกมา ก่อนจะกลับมานั่งบนโซฟาแล้วตบตักตัวเองเบา ๆ
“มานั่งนี่ เดี๋ยวพ่อเช็ดให้”
“อุ๊ย…แน่ใจเหรอ เดี๋ยวแม่เห็น…”
“แม่หนูอยู่หน้าบ้านคุยกับป้าอรอยู่โน่น จะกลัวอะไรล่ะ หืม…”
ปอยค่อย ๆ เดินมานั่งบนตักพ่อเลี้ยง ผ้าขนหนูที่พันตัวไว้หลุดลงเล็กน้อยจนเห็นเนินอกขาว ๆ โผล่ขึ้นมา
ลุงเชิดเหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะกัดฟันแน่น พยายามข่มอารมณ์
“หนูโตจนเป็สาวเต็มตัวขนาดนี้แล้วนะรู้ไหม…” เขาพึมพำเบา ๆ ขณะเช็ดผมให้
ปอยเอนตัวพิงแผงอกของเขา
“แล้วพ่อชอบมั้ยอ่ะ ที่หนูโตแบบนี้…”
ลุงเชิดนิ่งไปพักหนึ่งก่อนกระซิบข้างหูเธอเสียงต่ำ
“ชอบสิ…ชอบจนอยากเก็บไว้ดูคนเดียวเลย…”
"งั้นพ่อก็ห้ามหลงชอบหนูมากนะ เดี๋ยวแม่หึงเอา" ปอยแกล้งพูดยิ้ม ๆ
แล้วเสียงเปิดประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น...
แม่วรรณเดินกลับเข้ามา พร้อมกับถุงของกินในมือ เห็นภาพปอยนั่งคร่อมอยู่บนตักสามีตัวเองกลางห้อง แถมชุดที่ใส่ก็ใช่ว่าจะปิดมิดชิด
เธอชะงักเล็กน้อย แต่มุมปากกลับยกยิ้ม
"ยังไม่แต่งตัวอีกยัยปอย เดี๋ยวไม่สบายเอานะ"
"แป๊บเดียวน่าแม่ พ่อเขากำลังช่วยเช็ดผมให้" ปอยตอบสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไร
แม่พยักหน้า วางถุงของกินไว้บนโต๊ะแล้วพูด
"งั้นเดี๋ยวแม่ไปเก็บของในครัวก่อนนะ อย่าเช็ดผมนานล่ะ เดี๋ยวไม่สบาย"
ว่าแล้วเธอก็เดินเข้าไปด้านใน ปล่อยให้ทั้งสองคนเช็ดผมกันต่อ…
หลังแม่วรรณเดินเข้าครัว ลุงเชิดกับปอยยังนั่งอยู่ที่เดิม
ผ้าขนหนูของปอยหลุดลงมาอีกนิด เผยให้เห็นผิวเนื้อขาวนวลที่แทบจะไร้รอยขีดข่วน ลุงเชิดชะงักนิ้วที่กำลังเช็ดผมเธอ ก่อนเอื้อมมือไปแตะตรงผ้าขนหนู
"เดี๋ยวก็หลุดหรอก" เขาพูดเสียงเบา
"พ่อก็จับไว้สิ" ปอยพูดกลั้วหัวเราะ แล้วขยับตัวนิด ๆ จงใจให้ตัวเธอแนบชิดเขาขึ้นอีก
กลิ่นสบู่จาง ๆ จากตัวลูกเลี้ยงมันทำให้ลุงเชิดรู้สึกร้อนวูบในอก เขากลืนน้ำลายช้า ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แค่ใช้มือลูบเส้นผมนุ่มเบา ๆ เรื่อย ๆ
"เมื่อก่อนหนูตัวเล็กกว่านี้เยอะเลยนะ..." เขาพึมพำ คล้ายพูดกับตัวเอง
"เมื่อก่อนพ่ออุ้มหนูบ่อยจะตาย เดี๋ยวนี้หนูตัวโตขึ้นจนพ่อไม่กล้าอุ้มแล้วใช่มั้ย?"
"ก็พ่อกลัวจะเผลอ..." ลุงเชิดตอบ
"เผลออะไรล่ะ?" ปอยถามทั้งที่รู้คำตอบ
จังหวะนั้น แม่เดินออกมาจากครัวพร้อมถือถ้วยผลไม้ เธอมองเห็นลูกสาวยังนั่งอยู่บนตักสามีเธอเหมือนเดิม ผ้าขนหนูก็ยังหลุดอยู่หลวม ๆ แบบนั้น
“ปอย ไปแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวไม่สบายเอานะ”
แม่พูดก่อนจะเดินไปวางจานผลไม้ที่โต๊ะ หยิบส้อมขึ้นมาตักกินสับปะรด
“พี่ก็อย่าให้ลูกมันนั่งตักจนเคยตัวล่ะ เดี๋ยวนี้ติดพ่อยิ่งกว่าแม่นะนั่น” แม่พูดขำ ๆ ไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ
ลุงเชิดชะงักนิดหนึ่ง ยิ้มแห้ง ๆ ส่วนปอยก็หัวเราะเบา ๆ แต่ก่อนจะลุกขึ้นจากตัก เธอเอียงหน้ามากระซิบข้างหูพ่อเลี้ยง
"เดี๋ยวตอนเย็น…หนูจะใส่ชุดที่พ่อเคยซื้อให้นะ"
เธอลุกขึ้นยืน ผ้าขนหนูรั้งขึ้นจนเห็นต้นขาขาว แล้วเดินเข้าห้องนอนพร้อมรอยยิ้ม
ลุงเชิดยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น…มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
วรรณหรี่ตามองลูกสาวแวบหนึ่ง ก่อนหันไปจิ้มผลไม้เข้าปากอีกคำ พูดไปเรื่อย ๆ
“ยัยปอยนี่ก็ชอบแกล้งพ่อเขาทุกวันเลยนะ…”
1K
