จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

      หลินเทียนโจมตีป้อมใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามสำเร็จ ทำให้ทีมของพวกเขาได้ชัยชนะไปในที่สุด!

      "You Win!"

      'เทพหลิน พวกเรามาเล่นอีกสักตาเป็๲ใง' เหล่ากังส่งข้อความมาหาหลินเทียนอย่างไม่สามารถที่จะปิดบังความตื่นเต้นจองตัวเอวได้ 

       การเล่มเกมส์ของหลินเทียนเมื่อกี้นี้ทำให้ตระหนักๆด้ว่าความสามารถที่เขามีนั้นขั่งน่าต่ำต้อยแค่ไหน เขาไม่สามารถเทียบกับหลินเทียนได้เลย เมื่อคิดถึงตอนแรกที่ได้ด่าหลินเทียนออกไปเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจ

      'ใช่แล้วเทพหลินพวกเรามาเล่นกันอีกสักตา' เหล่าหม่าเพื่อนของเหล่ากังก็ส่งข้อความขอให้เขาเล่นอีกเช่นกันเขาเองก็มีความคิดที่ไม่ต่างจากเหล่ากัง

      ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทว่าเมื่อหลินเทียนเห็นข้อความของทุ้งสองเขาก็อดไม่ได้ที่ยิ้มออกมาที่มุมปาก'ไม่ใช่ว่าพวกนายไม่อยากเล่นกับพวกเเรงค์กากไม่ใช่หรอ?'

      'พวกเราเคยพูดแบบนั้นที่กัน 'เหล่ากังแย้งออกมาในทันทีหลังจากที่เห็นขัอความของหลินเทียน

      'ใช่แล้ว พวกเราไม่เคยพูดแบบนั้น '

      'อย่างงั้นหรอ...'

      'ใช่แล้วล่ะ ตกลงเทพหลินนายจะเล่นไหม'

      'อืม..งั้นฉันเบ่นสักหน่อยก็แล้วกันถึงยังไงฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว' 

      'เย้!!เยี่ยมมากเทพหลิน!'

      หลินเทียนเริ่มเล่นเกมอีกครั้งกับพวกเหล่ากังเหล่าหม่าอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เพลิดเพลินไม่น้อย

ดูเหมือนว่าการที่ใช้ชีวิตแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่

       .............

      เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วรู้ตัวอีกที เวลาก็ผ่านมาถึงเที่ยงคืนตรงแล้ว หลินเทียนคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเล่นเกมนานจนถึงเที่ยงคืน เขาคิดกัยตัวเองเบาๆว่านี่เขาเป็๲เด็กติดเกมไปแล้วหรอ?

      หลังจากที่เล่นมาสักพักหลินเทียนก็คิดว่าเกมนี้เริ่มไม่ค่อย่่าท้าทายเท่าไฟร่ดัวนั้นเขาจึงได้สางข้อความให้กัยเหล่ากังเหล่าหม่า'พอแค่นี้เถอะ ดึกแล้วไว้ค่อยเล่นกันต่อครั้งหน้า'

      'โอเค..ครั้งหน้าพวกเรามาเล่นกันอีก'

      'ใช่แล้วครั้งหน้าพวกเรามาเล่นกันอีกน่ะเทพหลิน หลังจากที่เล่นกับนายอันดับของฉันก็ขึ้นเร็วมากเลย'

      'อืม ไว้ครั้งหน้าเจอกัน'

    ไม่นานหลินเทียนก็ได้เก็บโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นเขาก็เหลือบมองทางประตูเล็กน้อยก่อนจะพึมพำเสรยงเบาว่า"เกรงว่าคืนนี้เป่ยหยวนกับเจิ้งฟานคงไม่กลับมาแล้วมั้ง?"

      ค่ำคืนพ้นผ่านไปแสงตะวันในแรกแย้มก็ได้โพล่ขึ้นมาเหนือบนท้องฟ้า

      หลินเทียนได้ลืมตาขึ้นมาจากการบ่มเพาะอย่างช้าๆด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา เขาก้าวลงจากเตียงจากก็เข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรประจำวันในตอนเช้า

     ใช้เวลาแต่งตัวจัดแจงตัวเองสักพักหลินเทียนก็ได้อแกมาจากหอพักเพื่อที่จะไปหาอะไรมาลงท้อง

      ถึงแม้ว่าเทพอย่างเขาสามารถดำรงอยู่ได้โดยไม่กินไม่ดื่มก็ตาม แต่หลินเทียนก็ยังคงคิดที่อยากจะกินดื่มเหมือนมนุษย์ เมื่อทำแบบนี้แล้วเขาจะไม่รู้สึกเเปลกแยก

      หลินเทียนเดินภายในเขตมหาลัยไปเรื่อยๆ ไม่นานเขาก็มาถึงโรงอาหารของมหาลัย เขาสั่งโจ๊กหนึ่งถ้วย ซาลาเปามาสองลูก และน้ำเต้าหู้ร้อนหนึ่งแก้ว

       หลังจากหาที่นั่งเรียบร้อยแล้วหลินเทียนก็ได้นั่งลงจากนั้นก็กินอย่างเอร็ดอร่อย ระหว่างที่กินนั้นหลินเทียนก็คิดอะไรพลางๆ 'เหลือเวลาอีก6วันกว่าจะฝึกทหารสำเร็จ ระหว่างนี้คงไม่มีอะไรทำแน่'

       'อืม...จริงด้วยสิ พ่อบอกว่าในเมืองเจียงให่นี้มีบริษัทของตระกูลหลินอยู่ด้วยถ้าอย่างนั้นไปดูสักหน่อยดีกว่า'

       หลินเทียนคำนวนว่ายังเหลือเวลาอีก6วันกว่านักศึกษาใหม่จะฝึกทหารสำเร็จ โดยนักศึกษาจะใช้เวลาฝึกทหารทั้งหมด7วันหรือหนึ่งสัปดาห์ ในระหว่างนี้หลินเทียนคิดที่จะเข้าไปดูแลเเละเรียนรู้งานที่บริษัทของตระกูล

       เมื่อวางเเผนได้แล้วหลินเทียนก็ได้ยัดซาลาเปาลูกสุดท้ายเข้าไปในปากจากนั้นเขาก็เดินออกมาจากโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเพื่อมุางหน้าที่จะไปบริษัทตระกูลหลิน

       หลินเทียนคิดว่าการหารถในตอนเช้านี้คงจะไม่สะดวกดังนั้นเขาจึงคิดที่จะบินไปที่บริษัทโดยตรง เขาสำรวจดูบริเวณโดยรอบเล็กน้อยจากนั้นก็ไม่รอช้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

       ใช้เวลาประมาณ5 นาที หลินเทียนก็ได้มาถึงที่ตั้งตั้งของบริษัทของตระกูลหลิน บริษัทของตระกูลหลินตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยนานาชาติเจียงไห่เท่าไหร่นักดีงนั้นเขาจึงใช้เวลาไม่มาก

       หลินเทียนลงสู่พื้นดินในที่ที่ไม่มีคนอยู่จากนั้นเขาจัดแจงเสท้อผ้าของตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะมุ่งหน้าเพื่อเข้าบริษัท

       "หยุด!!"

      ในขณะที่เท้าของหลินเทียนเกือบจะก้าวพ้นเข้าไปในบริษัทแล้วนั้นจู่ๆก็ได้มีเสียงๆหนึ่งที่ดูดุดันก็ได้ดังขึ้นมาจากด้านข้างของเขาทำให้หลินเทียนต้องหยุดชะงักเล็กน้อย

       หลินเทียนหันไปมองที่ต้นเสียงที่ดุดันนั้นจากนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยไม่พอใจ

       คนที่สั่งให้หลินเทียนหยุดนั้นเป็๲ชายวัยกลางคนหน้าตาดุดัน อายุประมาณ 45 ปี ชายวัยกลางคน คนนี้สวมใส่ชุดที่คาดว่าน่าจะเป็๲ชุดยาม

       "ไอ้หนูเอ็งมาทำอะไรที่นี่?!ไม่รู้หรอว่าที่นี่คือที่ไหน?!" ยามได้กล่าวถามหลินเทียนออกทา เขาสำรวจหลินเทียน๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า

       "ฉันมาหาหลินข่าย"หลินเทียนกล่าวตอบยามด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนที่เขาจะมาที่เจียงไห่พ่อของเขาได้บอกกับเขาเเล้วว่าคนที่ดูแลบริษัทตะกูลหลินในเขตเจียงไห่ก็คือ หลินข่าย

       "หลินข่าย? คนที่ชื่อหลินข่ายในบริษัทตระกูลหลินนี้มีเพียงแค่ท่านประธานเท่านั้น ไอ้หนูอย่าบ้าน่ะว่าเอ็งมาหาท่านประธาน?"ยามวัยกลางคนเลิกคิ้วเล็กน้อยในขณะที่มองหลินเทียน

       "ใช่"หลินเทียนพยักหน้าและตอบออกมาด้วยความสงบ เขามาหาหลินข่ายคนที่เป็๲ประธานที่นี่จริงๆ

       "ฮ่าๆๆ"ๆด้ยินคำตอบของหลินเทียนยามวัยกลางคนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังจากนั้นก็กล่าว่า"ไอ้หนูเอ็งไม่ดูสารรูปของตัวเองหน่อยหรอ สารรูปอย่างเอ็งอย่าว่าแต่พบประธานหลินเลย แม้แต่เข้าไปในบริษัทเอ็งก็ไม่สามารถเข้าไปได้เลย"ยามกล่าวออกมาด้วยความเยาะเย้ย

       วันนี้หลินเทียนแต่งตัวธรรมดาเป็๲อย่างมาก เขาแต่งตัวฟรีสไตล์สบายๆ เป็๲เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำเท่านั้น

       "ตกลง นายไม่ให้ฉันเข้าไปงั้นหรอ"หลินเทียนเลิกคิ้วขึ้นและจ้องมองไปที่ยามด้วยใบหน้าที่คิ้วขมวด

       "ใช่แล้ว! ไอ้หนูฉันไม่ให้เอ็งเข้าไป นายจะทำไม บริษัทนี้ใครจะเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้!ไม่อย่างนั้นคนอื่นๆจะคิดว่าบริษัทตระกูลหลินเป็๲บริษัทระดับต่ำ" ยามกล่าวออกมาพร้อมกับเผยใบหน้าที่จริงจัง

       หลินเทียนไม่อยากเสียเวลาเขากล่าวออกมาว่า "ฉันรู้จักกับหลินข่าย ถ้านายไม่เชื่อนายก็สามารถตามเขามาได้"

       "เหอะ ไอ้หนูจะโม้ก็โม้ให้น้อยหน่อยเถอะ อย่างเอ็งนะหรอจะรู้จะกับประธานหลิน"ยามวัยกลางมองดูหลินเทียนและคิดว่ายังไงหลินเทียนก็คงจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับประธานหลินแน่นอน

       หลินเทียนเริ่มที่จะหมดความอดทนกับยามวัยกลางคน คนนี้แล้วเขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรออกไปยังเบอร์โทรของพ่อเขา

       "ฮัลโล.. เทียนเออร์มีอะไรงั้นหรอ มีอะไรติดขัดหรือเปล่า"หลินเซียวรับสายของลูกชายอย่างเป็๲ห่วง

       "ไม่ครับพ่อ ที่ผมโทรมานี้อยากจะช่วยให้บอกกับหลินข่ายหน่อยได้ไหมว่าผมอยู่ที่หน้าประตูบริษัทแล้ว"

      "หน้าประตูบริษัทงั้นหรอ?"

       "ใช่แล้วครับพอดียามไม่ให้ผมเข้าไปข้างในครับ"ระหว่างที่พูดหลินเทียนก็เหลือบไปมองยามวัยกลางคนคนนั้นเล็กน้อย

      "ยามงั้นหรอ? ได้เดี๋ยวพ่อจะบอกให้หลินข่ายมารับลูกให้"เมื่อรู้ว่าหลินเทียนโทรมาเพื่ออะไรหลินเซียวหยุนก็ไม่รอช้า

       "ครับพ่อ ขอบคุณมากครับ" หลินเทียนกดวางสายโทรศัพท์และใส่มันเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

       เมื่อยามวัยกลางคนเห็นท่าทางมั่นใจของหลินเทียนเขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวลภายในใจ 'หรือว่าไอ้เด็กนี่มันจะรู้จักกับประธานหลินจริงๆ'

       ชายวัยกลางคนไม่อยากเสี่ยงถ้าเกิดเ๽้าเด็กนี่รู้จักกับประธานหลินจริงๆ มีหวังงานที่เขาทำอยู่คงเด้งแน่ๆ

      "น..นี่ไอ้หนูเอ็งเข้าไปในบริษัทก็ได้ แต่ว่าถ้าเอ็งอยากจะพบประธานหลินคงต้องรออีกหน่อยเพราะประธานหลินยังไม่มา"

       "ไม่เป็๲ไรฉันจะรอที่นี่"หลินเทียนจ้องหน้ายามและกล่าวตอบ

       "เอ่อ..ไอหนู.."

       "ฉันจะรอที่นี่"