น้ำฟ้าที่ตอนนี้เธอเพิ่งลงเครื่องก่อนที่จะนั่งรถต่อมาที่ท่าเรือ พร้อมกับคอยสอดส่องสายตามองหาคนที่จะมารอรับเธอเพื่อที่จะเดินทางไปที่เกาะแรมจันทร์ เป็เวลานานนับชั่วโมงก็ไม่เห็นว่าจะมีวี่แววของคนที่จะมารับเธอเลย น้ำฟ้าที่เห็นแบบนั้นก็เกิดอาการโมโหขึ้นมาเพราะว่าเธอนั้นไม่รู้ว่าเกาะแรมจันทร์มันอยู่ตรงไหนครั้นพอจะถามชาวประมงเขาก็บอกว่าเกาะแรมจันทร์นั้นเป็เกาะส่วนตัวถ้าไม่ใช่คนในเกาะก็ไม่สามารถนำเรือเข้าเกาะได้ เธอจึงได้หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพายไหล่เพื่อที่จะต่อสายหาคนที่จะมารับเธอแต่ยังไม่ทันที่จะได้กดโทรออกก็มีเสียงเรียกชื่อเธอมาจากทางด้านหลัง
"น้ำฟ้า!!"
น้ำเสียงเรียบนิ่งที่คุ้นหูดังขึ้นมาทำให้เธอค่อยๆ หันหลังกลับไปมองก็พบว่าเป็เขา คุณพ่อของน้องภูผาที่ตอนนี้อยู่ในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสามเม็ดบนโชว์แผงอกและสวมกางเกงยีนส์ ใบหน้าคมมีแว่นตากันแดดสวมทับบดบังดวงตาสีนิล ผิวสีแทนตามฉบับชาวเกาะพอมองรวมๆ ทุกอย่างนั้นช่างลงตัวชวนให้คนมองเพลิดเพลินเสียจริง
"คุณพ่อน้องภูผา!!"
ดวงตาคมภายใต้แว่นตากันแดดมองสำรวจร่างบางที่อยู่ด้านหน้าเขา เธออยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้ ทรวงอกขาวผ่องที่โผล่พ้นชุดเดรสนั้นช่างล่อตาล่อใจ ใบหน้างามเข้ารูปที่แต่งแต้มบางๆ ด้วยเครื่องสำอางนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มอดที่จะคันยุบยิบไม่ได้
"คุณคือคนที่จะมารับฉันหรือคะ"
"แล้วคุณเห็นใครนอกจากผมไหม?" ร่างหนาเลิกคิ้วพร้อมกับถามร่างบาง
น้ำฟ้าที่ได้คำตอบจากร่างหนาแบบนั้นก็อดที่จะรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ พร้อมกับครุ่นคิดในใจว่านี่ขนาดเธอยังไม่ได้เริ่มงานผู้ชายคนนี้ยังปากร้ายกับเธอขนาดนี้ถ้าต้องเริ่มงานแล้วอยู่บ้านเดียวกันไปเรื่อยๆเธอคงอึดอัดแน่ๆ
"คุณจะยืนเป็นางเอกMV อีกนานไหม?..กว่าจะถึงเกาะต้องใช้เวลาอีกตั้ง2ชั่วโมงผมรีบ" เขาบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงบางเบาแต่ก็พอที่จะทำให้ร่างบางได้ยินว่าเขานั้นพูดว่าอะไร
"ข..ขอโทษค่ะ" เมื่อพูดจบเธอก็เดินตามแผ่นหลังกว้างของคชาไปเพื่อขึ้นเรือ ก่อนที่จะมีมือหนายื่นมาให้เธอจับ น้ำฟ้าที่เห็นดังนั้นจึงใช้ฝ่ามือเรียวจับไปที่ฝ่ามือหนาพร้อมกับที่ร่างสูงนั้นออกแรงดึงเธอขึ้นเรือ
บนเรือมีเพียงเธอและเขาสองคนบรรยากาศบนเรือนั้นเงียบสนิทไร้บทสนทนามีเพียงเสียงคลื่นและเสียงเรือที่ดังสนั่นอยู่ตลอดเวลา น้ำฟ้ากวาดสายตามองไปรอบไป ที่มีเพียงท้องฟ้าและน้ำทะเลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา กลิ่นอายของน้ำทะเลนั้นทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย ความเครียดและความเหนื่อยจากข่าวลือต่างๆ ที่สะสมมาตลอดเวลาที่เธออยู่กรุงเทพฯนั้นเลือนหายไปแทบหมดสิ้น
"น้ำฟ้า..น้ำฟ้า!!!" น้ำเสียงดุดันที่ดังเข้ามาในโสตประสาทของร่างบางทำให้เธอนั้นสะดุ้งก่อนที่จะหันไปทางเขาที่ตอนนี้กำลังบังคับเรืออยู่
"ค..คุณมีอะไรกับฉันคะ"
"ผมเรียกตั้งนาน..เหม่ออะไรอยู่"
"อ๋อ..พอดีว่าฉันมองรอบๆ เพลินไปหน่อยขอโทษนะคะ!" ร่างบางก้มหัวให้เขาเป็เชิงขอโทษ
"ผมจะบอกว่าอีกประมาณสิบนาทีเราจะถึงเกาะแรมจันทร์" คชาหันกลับไปมองร่างบางของน้ำฟ้าพร้อมกับบอกเธอก่อนที่เขาจะหันกลับมาบังคับเรือต่อ ผ่านไปสิบนาทีตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ก็มาถึงเกาะแรมจันทร์เป็ที่เรียบร้อย คชาที่ลงไปก่อนก็ยื่นมือให้เธอจับเหมือนเดิมก่อนที่เขาจะเรียกคนงานภายในเกาะที่อยู่บริเวณนั้นมาถือของ
"ปะป๊า..ปะป๊ากลับมาแล้ว!!"
เสียงเรียกของลูกชายเขานั้นดังไปทั่วบริเวรนั้นซึ่งเป็ปกติที่คนในเกาะเห็นภาพแบบนี้จนชินตาเวลาที่นายของพวกเขานั้นกลับมาจากในเมืองคุณหนูภูผาก็จะวิ่งออกมารอรับแบบนี้เสมอ
"ดูซิว่าป๊าพาใครมา" น้ำเสียงอ่อนโยนที่เขาเอาไว้พูดกับลูกชายเพียงคนเดียวนั้นทำให้น้ำฟ้าที่ได้ยินก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อรู้ว่าเขานั้นก็มีมุมอ่อนโยนเหมือนกัน
ภูผาที่ได้ยินดังนั้นก็ชะโงกหน้าไปมองทางด้านหลังของบิดาตนก็พบกับใบหน้างามที่กำลังส่งยิ้มมาให้เขาทำให้เด็กชายนั้นปล่อยแขนที่กำลังกอดรัดขาของผู้เป็พ่ออยู่วิ่งเข้าไปหาร่างบางอย่างดีใจที่ได้เห็นพี่สาวคนสวยของตนอีกครั้ง
"พี่น้ำฟ้าค๊าบบบ!!!" น้ำเสียงดีใจดังขึ้นพร้อมกับขาเล็กที่วิ่งเข้าไปสวมกอดร่างบางที่กำลังยืนอยู่ทำให้คชาที่เห็นลูกของตนนั้นมีความสุขคนเป็พ่อก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้
"ภูผาคิดถึงพี่ฟ้าไหมครับ?"
"คิดถึงมากเลยครับ" ร่างเล็กของที่กอดเธออยู่นั้นช่างพูดช่างจาออดอ้อนจนเธออดไม่ได้ที่จะฉวยจมูกลงกับแก้มป่องๆ
"งั้นพวกเราเข้าบ้านกันก่อนดีกว่าไหมคะ" เสียงป้าแมวที่เป็แม่บ้านและพี่เลี้ยงชั่วคราวของภูผานั้นดังขึ้นมาเรียกความสนใจจากคชาที่กำลังมองดูน้ำฟ้าและลูกของเขาอยู่นั้นพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
ทั้งสี่คนนั้นเดินมาตามทางเรื่อยๆ จนถึงบ้านพักหลังหนึ่งอยู่ตั้งอยู่ไกลจากที่พักอื่นๆ บ้านหลังนี้เป็บ้านริมน้ำติดทะเล ที่พักเป็สไตล์บังกะโล บรรยากาศโดยรอบมีต้นไม้อยู่รอบบ้านทำให้ดูบ้านน่าอยู่มากขึ้น เมื่อเข้ามาภายในบ้าน การตกแต่งนั้นก็คล้ายๆ กับบ้านพักในเกาะทั่วไปไม่ได้มีอะไรหวือหวาออกจะไปแนวผ่อนคลายทำให้น้ำฟ้าที่เห็นแบบนั้นก็ชอบทันที
..............................
37K
