่หัวค่ำ...
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังหยิบชุดมากมายขึ้นมาเทียบกับร่างกายชุ่มฉ่ำ ผิวกายขาวใสที่พึ่งเช็ดตัวหมาดๆเดินไปมาในห้องนอน ต้นหนกำลังเลือกชุดที่จะใส่ไปดื่มกับเหล่าเพื่อนสมัยมัธยม วันหยุดยาวนี้ทำให้นักศึกษาปีสองถูกผู้ปกครอบังคับให้กลับบ้าน แม้ตอนแรกจะปฏิเสธ แต่พอรู้ว่าเพื่อนๆที่แยกย้ายกันไปเรียนในมหาลัยต่างๆพากันกลับมาหมด ทริปเลี้ยงฉลองเพื่อรำลึกถึงตอนสมัยจึงเริ่มขึ้น
“กลับบ้านมาทั้งที ไม่คิดจะอยู่บ้านเลยนะ”
“นานๆทีน่ะแม่”
ต้นหนเดินเข้าไปสวมกอดมารดา ใบหน้าจิ้มลิ้มั้แ่ดวงตา ริมฝีปาก และจมูก ต่างก็ถูกถ่ายทอดมาจากฝั่งแม่ทั้งหมด แม้แต่ผิวพรรณและส่วนสูงเองก็ไม่เว้น ถ้าเกิดว่าร่างเล็กได้ใส่วิกและจับชุดแม่มาสวมใส่ ใครๆก็คงคิดว่าเป็น้องสาวไม่มีผิดเพี้ยน
“ไปไหนอีกล่ะ”
“อะไรอีกพ่อ ก็บอกไปั้แ่ตอนบ่ายแล้วไง”
“วันนี้เพื่อนพ่อจะมาบ้าน ไม่อยู่ทักทายกันก่อนหรอ”
“อยู่ทำไม ผมไม่ใช่เด็กๆที่จะต้องคอยยกมือไหว้ขอเงินใครสักหน่อย”
“เอ๊ะ ไอ้ลูกคนนี้”
เสียงเข้มของผู้เป็พ่อติเตียน แต่มีหรือที่ลูกชายจะสนใจ นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ได้มารดามาเต็มๆแล้ว ลักษณะนิสัยที่ไม่ค่อยสนใจใครก็ติดตัวมาด้วยเช่นกัน ต้นหนกลอกตาและเบ้ปากใส่พ่อ แต่มือเรียวกับยื่นออกไปขอแบงค์พันอย่างหน้าตาเฉย
“อะไร”
“เงินเที่ยวไง พ่อจะไม่ให้ติดตัวหน่อยหรอ”
“นับวันเอ็งนี่เหมือนแม่ไม่มีผิดเลยนะ”
“ก็ใช่น่ะสิ จะให้ดีๆหรือจะให้ผมควักเอง โอ๊ยย”
ไม่ทันที่ต้นหนจะพูดจบ ผู้เป็พ่อก็ใช้ประเป๋าเงินฟาดกะโหลกไปก่อนหนึ่งที นิสัยพูดไปเรื่อยของลูกชายแก้ยังไงก็แก้ไม่หาย ต้นหนติดเล่นติดเพ้อเจ้อแบบนี้จนผู้เป็พ่อไม่รู้จะดัดนิสัยยังไง เพราะสุดท้ายภรรยาก็คอยถือหางให้ลูกชายอยู่วันยังค่ำ
“พันเดียวพอ”
“มันจะไปพออะไรล่ะพ่อ”
“พันเดียวข้าซื้อมากินกับเพื่อนยันเช้าได้เชียวนะ”
“ก็นั่นมันพ่อกับเพื่อนพ่อนี่น่า แล้วอีกอย่าง ผมไปดื่มร้านในเมืองไม่ใช่ร้านต๊อกต๋อยเหมือนพ่อสักหน่อย”
เมื่อผู้เป็พ่อได้ยินเช่นนั้นก็กำลังจะโขกกะโหลกลูกชายหัวดื้อของตัวเองอีกที แต่เสียงกระแอมของผู้เป็แม่ก็ช่วยดักทางเอาไว้เสียก่อน แบงค์พันสีเทาถูกยื่นให้ลูกชายไปสองใบ เมื่อร่างเล็กได้สมใจก็ประนมมือไหว้พร้อมกับถอนสายบัว
ประจวบเหมาะกับรถยนต์ของเพื่อนจอดเทียบหน้าบ้าน ทำให้ร่างบอบบางร่ำลาพ่อแม่ก่อนจะสะพานกระเป๋าออกไปหาเพื่อนๆ
“อย่ากลับบ้านดึกล่ะต้นหน”
“ครับแม่”
ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมายิ้มให้มารดา ก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาให้พ่อและโบกมือลาแบบกวนๆ
“ดูลูกคุณสิ นับวันมันจะยิ่งนิสัยเสียไปกันใหญ่แล้วนะ”
“เขาก็เป็ของเขาแบบนี้มาั้แ่ไหนแล้ว คุณน่ะหันชินซะบ้าง อ้าว…แล้วนั่นไม่ใช่รถเพื่อนคุณหรอ”
“เออ ใช่ แล้วนั่นไอ้ต้นหนมันจะเห็นเพื่อนผมหรือเปล่า ต้น ต้นหน ไอ้ต้น กลับมาไหว้ลุงทศก่อน!”
เสียงของผู้เป็พ่อะโออกมาจากหน้าบ้าน แต่ร่างของลูกชายได้ขึ้นรถยนต์ไปแล้ว ในขณะที่ประตูรถของอีกฝ่ายปิดลง ประตูของคนที่มาเยือนก็เปิดออกทันที ร่างสูงใหญ่ของลุงทศยืนมองรถยนต์ที่เต็มไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นขับออกไป ใบหน้าจิ้มลิ้มที่หนุ่มใหญ่ไม่ได้เห็นมานาน พึ่งจะเดินผ่านตัดหน้ารถเขาไปเมื่อสักครู่นี้เอง
12K
