ผ่านไปสามวันหลังจากเหตุการณ์มหาสมบัติในช่องเขาูเาทมิฬ ผู้คนที่เข้าไปบริเวณนั้นไม่สามารถตรวจสอบว่าใครได้รับสมบัตินั้นไปหรือเป็แค่ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดเพียงเท่านั้น กับเหตุการณ์หนึ่งที่มีบุรุษชุดขาวถูกไล่ล่าโดยตระกูลตงและผู้าุโของสำนักกระบี่์ธารา
ข่าวลือและความจริงของชายหนุ่มชุดขาวที่เกิดขึ้นก็เริ่มจางหายกลุ่มเหมือนควันอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน ณ เบื้องล่างของหุบเหวมรณะ
ชู หยาง ก็พยายามมองไปรอบๆ ที่เขาอยู่นั้น ตอนนี้อยู่ตรงไหนของหุบเหวมรณะเขาจำได้ว่าเขาร่วงลงมาในแม่น้ำก่อนที่สติจะขาดหายไป เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาร่างกายเขาสั่นสะท้านไปทั่ว อาการาเ็ที่สะท้อนจากวิชาผ่า์มลายฟ้า รุนแรงกว่าที่เขาคิด แต่ตอนนี้เหมือนร่างกายเขากำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็วโดยไม่มีอาการาเ็ใดๆมันเกิดอะไรขึ้นใน่ที่เขาสรุปไปกันแน่
ขณะนั้น ช่านช่านได้ออกมาจากห้วงจิติญญาของชูหยาง กล่าวว่า ตอนสลบอยู่นั้นถ้าเห็นเงาของัตัวหนึ่งบินมาโค้งให้แก่เ้า และใช้พลังบางอย่างรักษาอาการาเ็จนหาย หาก็เป็ที่บุตรของัเหมือนกัน แต่ไม่เคยเห็นัของเผ่าพันธ์นี้เลย มันคือตัวอะไรกันแน่แต่น้อยมันก็รักษาเ้าและไม่ทำร้ายเื่นี้ข้าบอกเ้าได้ว่าระหว่างที่เ้าสลบไป 3 วัน ัตัวนั้นไม่ขยับร่างกายไปไหนบริเวณฝั่งตรงข้ามเ้าที่อยู่สุดปลายทางกำลังเฝ้ามองดูเ้าอยู่ตลอดเวลา ทำให้เืัในตัวข้าถึงกับสั่นกลัวความอันตรายสายเืของมันกดพลังของข้าอยู่ถ้าสิ่งที่สามารถออกไปช่วยเ้าได้ และัตัวนั้นมองเห็นข้าในห้วงจิตใจของเ้า ชู หยาง เ้าหายดีแล้วลองไปค้นหาคำตอบที่ด้านหน้าดูน่าจะทำให้เ้าพบจริงบางอย่างว่าทำไม มันถึงต้องรักษาให้เ้า
ทันที่ชู หยางได้ฟังเื่ราวจากช่านช่าน มันก็เข้าใจได้ทันทีว่าต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับมันบางอย่างเกี่ยวข้องกับผู้าุโลึกลับ รวมถึงเรืื่องบุตราาฟ้า ที่มันยังข้องใจอยู่ว่าแท้จริงแล้วเื่นี้เกี่ยวกับมันอย่างไร จากนั้นเขาก็รวบรวมลมปราณทั้งหมดเพื่อฟื้นฟูพลังต่อเนื่องจนขั้นสามารถใช้พลังลมปราณได้ทั้งหมดแล้วเขาจึงลุกและเดินไปทางตรงข้ามที่มืดมิดแม้เขาจะเห็นเลือนลางเกี่ยวกับบางอย่างด้านหลังนั้นแต่เขาก็เชื่อมั่นใจกับคำที่ ช่านช่านบอก
ขณะที่เขากำลังก้าวเดินแรงกดดันระดับจักรพรรดิก็ค่อยค่อยกดดันเขาทีละก้าวทีละก้าวทุกครั้งที่ 9 และมันหนักหน่วงเหลือเกินนี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมัตัวนั้นที่ช่วยเหลือเขาถึงพยายามกดดันไม่ให้เขาเข้ามาในบริเวณที่มันอยู่กัน ตัวข้าไปถึงผู้ยิ่งใหญ่บน์แรงกดดันแค่นี้จะทำให้ข้าเกรงกลัวจากนั้นเขาค่อยๆก้าวอย่างมั่นคงทีละก้าวทีละก้าวถึงแม้กำลังจะแตกต่างกันแต่จิตใจที่ไม่ย่อท้อรวมถึงความตั้งมั่นว่าจะเข้าไปกล่าวขอบคุณกับัตัวนั้นที่ช่วยรักษามันเขาเป็คนรู้จักบุญคุณคนใครทำดีกับเขาเขาจะดีด้วย หากให้เป็น้ำเพียง 1หยดเขาก็จะให้ทั้งน้ำเหมือนมหาสมุทรเลยทันที ส่วนใครที่เขาทำร้ายเขาเขาก็จะตามฆ่าเช่นเดียวกัน
แล้วเขาก็เดินมาถึงบริเวณด้านหน้าขอัตัวนั้น พร้อมกับกล่าววาจาว่า ขอบคุณท่านมากพี่ช่วยรักษาข้า ถ้าไม่ทราบว่าท่าน้าให้ข้าทำสิ่งใด ช่วยเหลือใดๆกับท่าน จงบอกมาเถอะถ้าจะทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนท่านที่ช่วยเหลือ
เมื่อัตัวนั้นได้ยินคำที่ชูหยางกล่าวออกมา มันก็คำรามไปทั่วพร้อมกับจ้องไปที่ดวงตาของชู หยาง พร้อมกับคำพูดที่พูดว่า ไม่ว่าวันเวลาจะพาเปลี่ยนไปทางทิศทางใดท่านก็ยังเป็ท่านอยู่เสมอ มันถอดใจและกล่าวเบาๆ
ัทมิฬกล่าว ข้าคือัทมิฬ ท่านไม่ต้องรู้ว่าเหตุผลใดถ้าถึงช่วยท่าน แต่วันใดที่ท่านมีพลังมากกว่าใครในโลกมนุษย์นี้ ขอให้ท่านกลับมาหาข้า ข้าจะบอกเื่ราวยาวมานานแสนนาน ขอเพียงท่านกลับมาถ้าจะรออยู่ตรงนี้ที่แห่งนี้ไม่ไปไหน อีกเื่หนึ่งถ้ามีเื่ให้ท่านต้องทำ มีบางอย่างอยู่ด้านหลังนี้ เมื่อท่านเห็น ท่านจะเข้าใจเอง เมื่อท่านเข้าไปแล้ว มันจะส่งท่านไปข้างบนหุบเหวนี้ จำคำของข้าไว้ท่านต้องกลับมา เชิญท่านเข้าไปเถอะ
ถึงแม้ชู หยางจะสับสนกับคำพูดของัทมิฬ แต่เขาก็เลือกที่จะปฏิบัติตามอย่างไม่ลังเลเพราะเขาถือว่าเป็คำขอแล้วเขาก็เดินผ่านัตัวนี้ไปพร้อมกับใกับภาพตรงหน้ามันคือแท่นตำหนัก ที่ กระบี่เล่มหนึ่งปักอยู่ พร้อมออสีดำฟ้าคราม
เขาจำมันได้ไม่ว่าจะผ่านไปนานกี่หมื่นกี่พันปีก็ตามมันเป็ของเขาเพื่อนยากที่ออกท่องเที่ยวไปใต้หล้า ไม่ว่ายามใดก็ตาม