ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 156 ฉันจะจัดการพวกแกให้หมด

        เขาหันไปพูดกับหม่าต้ากั๋วว่า "ผู้จัดการหม่า คุณดูเรื่องวุ่นวายนี้สิ  แค่เด็กสาวที่เพิ่งเริ่มงาน มันคุ้มค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?"

        หม่าต้ากั๋วปรายตามองเขา "ผู้จัดการหลี่ เรื่องนี้ผมเห็นด้วยกับท่านผู้จัดการ  คนที่มีความสามารถหาได้ยาก  เจอแล้วเราต้องถนอมไว้"

        "แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว กลายเป็นคนเก่งในสายตาคุณได้ยังไง?"

        หลี่ต้าจื้อรู้สึกว่าหม่าต้ากั๋วเป็นคนโง่ นี่มันเป็นการเอาตัวเข้าไปรับคมมีดแทนท่านผู้จัดการชัดๆ

        "ความสามารถไม่ได้อยู่ที่อายุ ความสามารถไม่ได้อยู่ที่เพศ!"

        เดิมทีหม่าต้ากั๋วคิดจะเกลี้ยกล่อมหลี่ต้าจื้อสองสามคำ ในเมื่อเป็นผู้นำในโรงงานเดียวกัน ทุกคนต้องสามัคคีกันจึงจะสามารถพัฒนาได้ดียิ่งขึ้น แต่พอได้ยินคำพูดของหลี่ต้าจื้อ เขาก็รู้ว่าพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์

        หม่าต้ากั๋วก็ไม่ใช่คนนิสัยดีมากมายอะไร เขาไม่ชอบเสียเวลาเล่นพิณให้วัวฟัง [1]

        พูดจบ หม่าต้ากั๋วก็หันหลังเดินจากไป

        หลี่ต้าจื้อมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของหม่าต้ากั๋ว รู้สึกโกรธมาก แต่ก็ได้แต่สบถด่าอยู่สองสามคำ

        "หึ! พวกแกรอไปก่อนเถอะ! ฉันอยู่โรงงานนี้มานานหลายปี  จะมายอมให้พวกแกมาข่มได้ยังไง?!"

        "ครั้งนี้ ฉันจะจัดการพวกแกให้หมด!"

        เลขาต้วนยังไม่ได้เดินออกไป เขาได้ยินประโยคนี้ชัดเจน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจให้กับหลี่ต้าจื้อ

        เมื่อคืนที่ประชุม คนคนนี้ไม่อยู่ ดูเหมือนว่าทั้งวันนี้ก็ไม่มีใครบอกเขาเกี่ยวกับเนื้อหาการประชุมเมื่อคืน ถ้ารู้ว่าเมื่อคืนประชุมเรื่องอะไร เขาคงไม่ทำตัวอวดดีแบบนี้!

        เหล่าเลขาฯ ที่กำลังจัดสถานที่ประชุมไม่รู้เรื่องพวกนี้ หานชีเยวี่ยที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในมิติจนลืมเวลายิ่งไม่รู้เรื่องไปใหญ่

        หลังจากที่เด็กสาวอ่านหนังสือจนเหนื่อยแล้วก็ออกมาพักผ่อน เธอมองออกไปเห็นว่ายังเช้าอยู่  จึงคิดจะออกไปเดินเล่น

        ตอนนี้เธอเป็นพนักงานชั่วคราวของโรงงานทอฝ้ายแล้ว  จึงไม่สามารถทำการค้าขายแบบเดิมได้อีก

        เมื่อไม่สามารถไปตลาดมืดได้ ก็ไม่สามารถทำการค้าขายในโรงงานทอฝ้ายได้ 

        หรือว่าจะต้องเก็บของมากมายในมิติ ไว้ใช้เอง?

        ช่างเถอะ ค่อยๆคิด ค่อยๆทำ เรื่องในอนาคตก็ค่อยว่ากันในอนาคต หานชีเยวี่ยออกไปข้างนอกเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดจากการอ่านหนังสือ  ไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกล ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งออกจากห้อง  ก็เห็นหวงพั่นหลานพาหลานชายทั้งสามคนมาหาแล้ว

        "กูหนายหวง ทำไมคุณย่าถึงมาที่นี่คะ?"

        หวงพั่นหลานพูดว่า "ก็ไอ้เด็กพวกนี้แหละ รบเร้าจะมาหาเธอ ฉันพูดอย่างไรก็ไม่ยอม"

        หญิงวัยกลางคนก็สงสัย  พวกเด็กๆนี่เพิ่งเจอหานชีเยวี่ยแค่ครั้งเดียว?  ถึงกับขนาดนี้เลยเหรอ? คนที่ไม่รู้เรื่อง  คงคิดว่าหานชีเยวี่ยเป็นญาติสนิทของพวกเขาจริงๆ

        "พี่สาว เมื่อคืนทำไมพี่สาวไม่ไปที่บ้านเรา? พี่สาวไม่อยู่ กินข้าวไม่อร่อยเลย!"

        เจียงเล่อเล่อเห็นหานชีเยวี่ยก็พุ่งเข้าไปกอด เกือบจะทำให้หานชีเยวี่ยล้มลงไปกองกับพื้น

        "เจ้าเด็กคนนี้ แข็งแรงจริงๆ" หลังจากที่หานชีเยวี่ยมั่นคงแล้วก็พูดพร้อมกับรอยยิ้ม

        "แน่นอน กินอิ่มนอนหลับมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายย่อมแข็งแรงอยู่แล้ว"

        หญิงวัยกลางคนหวงภูมิใจมากที่เลี้ยงหลานชายคนเล็กได้ดีขนาดนี้

        "กูหนาย เข้าไปนั่งในห้องพักของฉันสักครู่ไหมคะ?"  เห็นคนเดินผ่านมาหลายคน หานชีเยวี่ยจึงยิ้มและเชิญพวกเขาเข้าไป

        ที่จริงแล้วหวงพั่นหลานมาวันนี้  ก็เพื่อจะดูว่าในห้องพักของหานชีเยวี่ยยังขาดอะไรหรือเปล่า  ส่วนเรื่องที่เด็กๆอยากมาหา  ก็แค่ข้ออ้างของหวงพั่นหลานเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงอย่างยินดี

        "ให้กูหนายดูหน่อย ถ้าเธอขาดอะไรก็บอกฉันนะ ถ้าที่บ้านมี ฉันจะให้ลูกชายคนโตเอาไปให้เธอ!"

        หวงพั่นหลานเป็นคนตรงไปตรงมา ในเมื่อหานชีเยวี่ยดีกับเธอ เธอก็จะดีกับหานชีเยวี่ยเช่นกัน

        "ไม่ขาดอะไรค่ะ ฉันแค่มาพักชั่วคราว ไม่ได้ทำอาหารอะไร"

        หานชีเยวี่ยรีบพูดอย่างสุภาพ

        การพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของทั้งสองคน  ก็ถูกคนที่กำลังเดินเล่นอยู่แถวนั้นได้ยินเข้า

        "แปลกจริงๆ เรารู้จักกับบ้านตระกูลเจียงมานานหลายปี ทำไมไม่รู้ว่าพวกเขามีญาติที่สนิทสนมกันขนาดนี้"

        ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกันขนาดนี้  ถ้าบอกว่าไม่ใช่ญาติสนิทก็ไม่มีใครเชื่อ

        "นั่นสิ เจียงอวี้หมิงของบ้านตระกูลเจียงก็เก่งมากอยู่แล้ว เด็กสาวคนใหม่ยิ่งเก่งกว่า ได้ยินมาว่าห้องทำงานของเธอเป็นระดับเดียวกับห้องของผู้บริหารเลย"

        "คนเก่งก็มักจะอยู่ด้วยกัน นี่แหละที่เขาเรียกว่าคบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผล"

        "รอดูเถอะ บางทีพรุ่งนี้ประชุมอาจจะมีการแต่งตั้งตำแหน่งใหม่ก็ได้"

        ผู้คนต่างพากันพูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่ หานชีเยวี่ยได้ยินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

        เธอพาหวงพั่นหลานไปที่ห้องพัก หญิงวัยกลางคนสำรวจไปรอบๆ  ในที่สุดก็มั่นใจว่าของทุกอย่างครบครัน  ไม่ขาดอะไร

        "เด็กคนนี้ ไม่คิดเลยว่าของที่เธอเอามาจะครบครันขนาดนี้" หวงพั่นหลานพูดประโยคนี้ออกมาด้วยความเสียดายเล็กน้อย

        เธอไม่รู้จะช่วยอะไร อยากจะให้เด็กคนนี้เพิ่มอะไรอีกสักหน่อย แต่ก็หาเหตุผลที่เหมาะสมไม่ได้

        หานชีเยวี่ยยิ้ม "เตรียมมาจากที่บ้านค่ะ"

        หวงพั่นหลานพยักหน้า ผู้ใหญ่ที่บ้านมักจะคิดอะไรได้ครบถ้วนรอบคอบกว่า

        ดูเหมือนว่าที่บ้านจะรักเด็กคนนี้มาก

        "กูหนายหวงนั่งก่อนนะคะ ฉันจะไปรินน้ำให้"

        หวงพั่นหลานรีบพูดว่า "รินน้ำทำไม ฉันนั่งแป๊บเดียวก็จะกลับแล้ว ไม่ต้องลำบากหรอก"

        หานชีเยวี่ยเห็นหวงพั่นหลานไม่ยอมให้เธอรินน้ำให้  ก็เลยไม่ได้ริน  แล้วนำเมล็ดทานตะวันกับถั่วลิสงมาให้พวกเขากิน

        เมล็ดทานตะวัน ถั่วลิสง และลูกอมอีกสองสามเม็ด การต้อนรับแบบนี้ถือว่าดีมากแล้ว

        หวงพั่นหลานอดไม่ได้ที่จะบ่น "เด็กคนนี้ เราไม่ใช่คนอื่นคนไกล เธอทำแบบนี้มันดูห่างเหินเกินไป"

        "กูหนายคะ นอกจากกูหนายกับน้องชายทั้งสามคนแล้ว ก็ไม่มีใครมาที่ห้องพักของฉันหรอกค่ะ ของพวกนี้ นอกจากเอาไว้รับรองพวกกูหนายแล้ว ฉันจะเอาไปรับรองใครได้อีก?"

        หวงพั่นหลานพอได้ฟัง ก็รู้สึกว่ามันก็จริง

        ชีเยวี่ยเด็กคนนี้ เพิ่งมาใหม่ ไม่มีใครรู้จักเลยด้วยซ้ำ

        "ไว้ฉันจะพาเธอไปเดินเล่นแถวบ้านพัก ให้เธอรู้จักกับคนอื่นๆบ้าง บอกตามตรงเลยนะ ในโรงงานเรามีบางคนที่คบได้ อย่างที่เขาว่ากันว่าญาติห่างๆยังไม่เท่าเพื่อนบ้านใกล้ๆ รู้จักคนเยอะๆก็มีประโยชน์"

        หวงพั่นหลานพูดไปเรื่อยๆ  หานชีเยวี่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ ความห่วงใยที่มาจากคนแปลกหน้า มันแตกต่างจากความรักของคนในครอบครัว หานชีเยวี่ยหยิบลูกอมนมกระต่ายขาว ให้เด็กๆทั้งสามคน

        ถึงแม้จะเสียแม่ไป แต่ต้องบอกว่าหวงพั่นหลานเลี้ยงดูหลานๆทั้งสามคนได้ดีมาก เด็กๆถึงแม้จะอยากกินลูกอมมาก แต่ก็รอให้หวงพั่นหลานพยักหน้าก่อน จากนั้นก็รับลูกอมจากหานชีเยวี่ยอย่างสุภาพ

        "ขอบคุณพี่สาวครับ เล่อเล่อชอบพี่สาวที่สุดเลย" เจียงเล่อเล่อปากหวานมาก รีบออดอ้อนทันที

        หวงพั่นหลานถามอย่างขำๆ "ตอนเช้าไม่ใช่บอกว่ารักย่าที่สุดเหรอ?  นี่แค่แป๊บเดียว  ก็ชอบพี่สาวที่สุดแล้ว?"

        เล่อเล่อดูเหมือนจะลำบากใจกับคำถามนี้

        "คุณย่า ผมชอบทุกคนได้ไหมครับ?"

        หานชีเยวี่ยและหวงพั่นหลานต่างก็หัวเราะกับคำพูดของเด็กน้อย

        อย่างไรก็ตาม บรรยากาศที่ดีมักจะถูกทำลายได้ง่าย ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุข  ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้มาจากข้างนอก

        "เสี่ยวฮวาโดนตีอีกแล้ว!"  เห็นได้ชัดว่าคุณย่าหวงคุ้นเคยกับเสียงร้องไห้นี้เป็นอย่างดี

        เชิงอรรถ

        [1] เล่นพิณให้วัวฟัง 对牛弹琴 สำนวนจีนที่มีความหมายเดียวกับสำนวนไทยว่า สีซอให้ควายฟัง ใช้เปรียบเปรยการพูดจาหรืออธิบายเหตุผลกับผู้ที่ไม่รู้เรื่อง ไม่ยอมรับฟัง หรือไม่สามารถเข้าใจได้ เป็นการเสียแรงเปล่า