"เอาละ นับจากนี้ไป พวกเ้าที่สนใจ ไปแจ้งได้ที่หอฝึกฝนกลาง พวกเ้ามีเวลาฝึกฝน เตรียมตัวไว้ อีกสามสิบวันนับจากนี้การทดสอบจะเริ่มต้น" าุโรองเ้าสำนักกล่าวสำทับก่อนหมุนตัวกลับไป
ทันทีที่าุโจากไป เสียงกระหึ่มจากศิษย์ในสำนักพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นและฮึกเหิมที่จะเข้าชิงชัย แต่ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่า การเข้าทดสอบชิงขัยจำเป็ต้องผ่านด่านมหาโหด อาจาเ็ขั้นรุนแรงได้ นอกจากนี้การทดสอบประลอง อาจทำให้เจ็บถึงเสียชีวิตหรือสูญสิ้นพลังได้ แม้นในกฏสำนักจะมีบทลงโทษในข้อนี้ มีข้อห้ามในเื่นี้ที่ห้ามทำร้ายหรือทำให้สูญเสียวรยุทธ์หรือชีวิต ยกเว้นว่า จะเกิดการตกลงก่อนการประลองระหว่างคู่ทดสอบที่ยอมยกกฏข้อนี้ออก ทว่าในรอบร้อยปีที่ผ่านมา ต่างมีผู้าเ็และสูญเสียพลังยุทธ์นับไม่ถ้วนทั้งโดยเจตนาและไม่เจตนา ซึ่งสำนักเองก็ไม่สามารถหาบทลงโทษที่ชัดเจนได้ เพราะผู้เข้าทดสอบต่างตกลงใจเอง
หลายวันต่อมา มีคนเข้าไปสมัครที่หอฝึกฝนกลางไม่มากอย่างที่คิด เพราะถึงเวลาจริงแล้ว ทุกคนต่างรู้และประเมินความสามารถของตนเองได้ว่า น่าจะทำได้ดีแค่ไหน ของรางวัลก็อยากได้ แต่ชีวิตก็ยังหวงแหน ดังนั้น จึงมีคนไปสมัครไม่ถึงห้าสิบคนในวัน่นี้
ลี้เฟยเองก็ยังไม่ได้ไปสมัคร แต่มุ่งเข้าไปหอยุทธ์ เพื่อค้นหาวิชาใหม่ ๆ อีกหลังจากสำเร็จวิชายุทธ์ครั้งก่อนไปแล้วด้วยเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเข้าไปถึงชั้นสอง ก็เดินเลือกหาวิชาอยู่นานแต่ก็ไม่เจอวิชาที่น่าสนใจ ขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นภาพักำลังบินแขวนอยู่ที่บันไดขึ้นชั้นสาม จึงเดินไปดูด้วยความสนใจ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะรูปัในรูปช่างเหมือนจริงมีชีวิตชีวา แม้แต่ท่าทางก็พริ้วประดุจกำลังร่ายรำเคลื่อนที่อยู่กลางอากาศจริง ดวงตายิ่งเสมือนจริง ลี้เฟยจ้องมองรูปอยู่นาน และก็เหลือบดูที่ตาที่เหมือนขยับได้จริงอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เ้ารู้ไหมว่านี่คืออะไร" เสียงชายชราะโมาจากด้านหลัง ลี้เฟยหัสไปมองก็พบว่าเป็ชยาชราขี้เมา รองเ้าสำนักนั่นเอง ลี้เฟยไม่สนใจ เพราะยังจำเื่ครั้งก่อนที่โดนแกล้ง และดูเหมือนว่าชายชราจะรู้ว่าลี้เฟยคิดอะไร จึงแกล้งส่งพลังเข้าไปกระแทกที่หลังลี้เฟย แต่ลี้เฟยมีััั จึงหลบทัน แต่ทว่าสิ่งที่ผิดคาดคือ พลังรุนแรงที่พุ่งมากลับพุ่งเข้าไปในภาพั และสิ่งที่เกิดขึ้นคือการขยับตัวของัในภาพนั่นเอง
"ท่านทำได้อย่างไร ทำไมัในภาพขยับ ท่านเห็นไหม" ลี้เฟยหันกลับมาถามด้วยความแปลกใจและความโกรธในเวลาเดียวกัน
"ภาพัา ... เ้าไม่รู้จักใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าหนุ่ม เอาอย่างนี้ เ้าเลี้ยงเหล่าข้า แล้วข้าจะเล่าอะไรให้ฟัง แต่ตามใจนะ ข้าไม่ได้บังคับเ้า ข้าไม่อยากมีปัญหา เดี๋ยวจะหาว่าข้าบังคับหรือหลอกลวงเ้า" รองจ้าวสำนักขี้เมากล่าวออกมา
"ไม่เป็ไร ท่านไม่อยากบอก ข้าก็ไม่บังคับ" ลี้เฟยกล่าวแล้วกำลังจะเดินออกไป
"ได้ ... ตามใจเ้า แต่ข้าจะบอกนะ มีแต่รองเ้าสำนัก าุโสูงสุด และจ้าวสำนักเท่านั้นที่รู้เื่นี้ คนทั่วไปไม่สามารถทำแบบนี้ได้" รองจ้าวสำนักกล่าวออกมา
"อื่ม ... ข้าสนใจ แต่ข้าไม่พอใจท่าน ท่านทำร้ายข้า ท่านผิดสัญญาต่อข้า และข้าไม่อยากขอร้องคนที่ผิดสัญญากับข้า แต่ข้ายอมรับว่าข้าสนใจจริง" ลี้เฟยกล่าวออกมา แล้วเดินออกไปทันที
"เ้าหนุ่มนี่มันหยิ่งเอาการ ... เฮ้อ เด็กสมัยนี้" รองจ้าวสำนักกล่าวออกมาเบา ๆ
ลี้เฟยเดินออกไปและกำลังจะกลับก็เจอศิษย์พี่อีกครั้ง
"ลี้เฟย เ้าไปสมัครมาแล้วหรือยัง ข้าไปลงชื่อข้าเรียบร้อยแล้ว มีคนสมัครไม่มากเท่าไหร่ น้อยกว่าที่คิด" หลงชิงเอ๋อเดินมาในชุดสีเหลือง
"ข้าว่าจะไปสมัครวันหลัง ๆ รอให้ใกล้ ๆ วันปิดก่อน" ลี้เฟยกล่าว
"ข้าจะไปหอยุทธ์ เ้าไปเป็เพื่อนข้าหน่อย" หลงชิงเอ๋อ ชวนลี้เฟยด้วยรอยยิ้ม
"ข้าพึ่งจะออกมา แถมยังเจอาุโใหญ่ขี้เมาอีก ข้าไม่อยากไปละ" ลี้เฟยบ่นพร้อมส่ายหัว
"โธ่เอ๊ย เ้าบ้า ... มีใครเค้าถือสา าุโรองเ้าสำนักกัน เค้ารู้กันทั้งนั้น อย่าไปถือสา ถึงปากจะร้าย แต่กับคนที่ถูกชะตานะ แกใจดีสุด ๆ เลย เ้ารู้ไว้เถอะ" หลงชิงเอ๋อบอกกลับมา
"ข้าไม่สนหรอก แต่.. แต่ข้าไปเป็เพื่อนเ้าอีกรอบละกัน" ลี้เฟยบอกพร้อมเดินไปพร้อมกับหลงชิงเอ๋อ
เมื่อเข้าไปในหอยุทธ์อีกครั้ง หลงชิงเอ๋อเดินขึ้นไปชั้นสองทันที ลี้เฟยเดินตามขึ้นไป ตั้งใจจะไปดูรูปัาอีกครั้ง เพราะััได้ถึงความแปลกและความสมจริงในภาพนั้น
เมื่อขึ้นไปลี้เฟยเดินไปหยุดที่รูปภาพและนั่งมองกลับไปกลับมา ด้วยความสงสัยที่รองจ้าวสำนักเคยส่งพลังเข้าไป จากนั้นจึงลองส่งพลังจักระัเข้าไปที่รูปด้วยตนเองสองสามครั้งเบา ๆ ทันใดนั้นภาพัเหมือนกับจะขยับแหวกว่ายอยู่ในภาพไปมา
"เ้าเอาแต่จ้องภาพ มีอะไรเหรอ" หลงชิงเอ๋อถามเบา ๆ
"เ้าไม่เห็นรูปภาพขยับเหรอ" ลี้เฟยถาม
"เ้าบ้า รูปที่ไหนจะขยับ เ้าเห็นศิษย์พี่เป็เด็กหรือยังไง เดี๋ยวก็ทำโทษเลย เ้าเด็กคนนี้" หลงชิงเอ๋อตอบกลับมาด้วยใบหน้าทะเล้น
ลี้เฟยไม่ได้กล่าวอะไรต่อ แต่ลองส่งจักระัเข้าไปใหม่ พร้อมส่งปราณิญญาัเข้าไปพร้อมกัน ทันใดนั้นเอง ัก็หันมา ดวงตาัจ้องมองมาที่ลี้เฟย พร้อมยกเท้าหน้ามาชี้ลี้เฟย "เ้าเป็ใคร ทำไมเ้ามีจักระิญญาั ... เ้ามาจากไหน" ภาพัาถามกลับมา
"ข้าเป็ศิษย์สายนอกเข้ามาใหม่ แต่ข้ามีพลังปราณิญญาั เพราะข้าได้รับการสืบทอด ท่านเป็ใคร" ลี้เฟยส่งกระแสถามกลับไปด้วยความใ
เมื่อกล่าวจบ ภาพัาก็มองหน้าและส่งพลังิญญากลับมาที่ลี้เฟยเพื่อตรวจสอบอะไรบางอย่าง
"เป็ไปไม่ได้ เ้ามีสายเืจักรพรรดิั ... เ้าเป็ใคร" ภาพัาถามกลับ
"ท่านเป็ใคร ท่านเอาแต่ถาม ท่านบอกข้าก่อน" ลี้เฟยต่อรองเพราะไม่แน่ใจว่า ภาพัาเป็ใครแน่
"เ้าไม่ต้องกังวลไป สายเืในตัวเ้าเป็สายเืจักรพรรดิแน่นอน ไม่มีใครปลอมแปลงหรือสร้างขึ้นมาได้ ข้าไม่เป็ศัตรูกับเ้าแน่นอน ข้าเป็เศษเสี้ยวิญญาของจักรพรรดิัโบราณ ก่อนข้าตาย ข้าสร้างรากฐานไว้ที่นี่เมื่อหลายพันปีมาแล้ว ที่นี่เคยเป็สถานที่ที่ข้าเก็บของสำคัญไว้เพื่อลูกหลานของข้า" ภาพัากล่าวตอบ
"ข้าเป็บุตรของจักรพรรดิลี้เล่าเฟย บิดาและมารดาข้าถูกลี้หยางเว่ยน้องชายลอบทำร้ายเสียชีวิต" ลี้เฟยเล่าให้ภาพัาฟัง
"อะไรนะ เ้าเป็บุตรของจักรพรรดิลี้เล่าเฟยหรือ ... โลกนี้ช่างกลมนัก ข้าไม่นึกเลยว่าเ้าจะมาเจอกับข้าในที่นี้ เ้ารู้ไหมข้าเป็ใคร ในตอนที่บิดาและมารดาเ้าถูกลอบทำร้าย ข้านั้นเดินทางอยู่นอกมิติดินแดนั ข้าเป็พี่น้องร่วมสาบานกับบิดาเ้า เมื่อข้าเดินทางกลับมารู้เื่ ข้าพยายามรวบรวมสมัครพรรคพวก เพื่อจัดการไอ้ัตนนั้น ข้าพยายามหาทางหลายวิธีเพื่อล้างแค้นแทนบิดาเ้า แต่ลำพังข้าตนเดียว พรรคพวกก็ไม่มาก ฝีมือก็อ่อนด้อย สรรพกำลังไม่พอ ขณะนั้นข้ามีพลังเพียงระดับจักรพรรดิตะวันหลากสีเขียว แต่ลี้หยางเหวยเป็ระดับตะวันแดงใกล้เลื่อนระดับแล้ว ข้าโดนมันทำร้าย าเ็สาหัสได้แต่หลบหนีผ่านมิติมาที่นี่ และเพราะอาการาเ็ข้าสาหัสมากในตอนนั้น ข้าจึงเก็บรวบรวมความรู้และอาวุธที่มีไว้ที่นี้ พร้อมสร้างสำนักไว้ที่นี่เมื่อร่วมสี่พันปีแล้ว เมื่อข้าใกล้สิ้นใจข้าได้นำพลังที่เหลือข้าไว้ที่ภาพัานี้ ต่อเมื่อคนที่มีพลังยุทธ์ใช้พลังเข้ามา จะเห็นการเคลื่อนไหวของั แต่จะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว หากเป็สายเืั มันจะเป็การปลุกข้าขึ้นมา" ภาพัากล่าวด้วยความดีใจ
"ในเมื่อเป็โชคที่ข้าและเ้าได้พบกัน ข้าและเ้าต่างเป็สายเืั ข้ามีศักดิ์เป็อาของเ้า ถึงแม้นข้าจะเป็น้องร่วมสาบานของบิดาเ้า แต่ข้าเคารพบิดาเ้าและมารดาเ้ายิ่งนัก ดังนั้น เ้าก็เปรียบได้กับบุตรข้า ดังนั้น ข้าจะมอบคัมภีร์ปราณกระบี่ตะวันให้เ้า หากเ้าฝึกสำเร็จ เ้าสามารถผสมผสานพลังปราณัในตัวเ้ารวมกับพลังตะวันสร้างเป็กระบี่จิติญญาได้
อ้อ และยังมีคัมภีร์จิตมายาให้เ้า มันจะช่วยให้เ้าเข้าถึงสภาวะจิตและเรียนรู้สืบสาวสิ่งต่าง ๆ ในจิตไม่ว่าผู้นั้นจะเป็ใคร ของใครก็ตามที่เ้า้า แม้กระทั่งสัตว์อสูร หรือจิติญญาก็ทำได้ หากพลังของเ้าอยู่ในระดับที่สูงพอ เอาละข้าจะส่งมอบให้เดี๋ยวนี้แล้ว" ภาพัากล่าวพร้อมส่งพลังสีขาวพุ่งเข้าสู่จุดจักระัในร่างกาย จากนั้นพลังกระจายไปทั่วร่างลี้เฟยทันที ด้วยพลังมหาศาลลี้เฟยต้องกัดฟันทนความเ็ปที่พุ่งเข้ามา ภาพ ตัวอักขระ เื่ราว ๆ ต่าง ๆ วิ่งเข้าไปอย่างต่อเนื่อง เหมือนภาพแสดงเื่ราว วิธีการมากมาย ในที่สุดพลังสีขาวก็หยุดจากนั้น "ข้าจำเป็ต้องพัก
"อ้อ ข้ามีอีกอย่าง ... ก่อนข้าสิ้นใจ ข้าเก็บของสำคัญในแดนเจดีย์าที่หุบเขาสูงหลังสำนัก เ้าพยายามหาโอกาสเข้าไป เ้ามีสายเืัา เ้าจะสามารถรับรู้สิ่งต่าง ๆ ที่ข้าเก็บไว้ด้วยจิตััของเ้า พลังงานข้ามีจำกัดจากเศษเสี่ยวิญญานี้"
"ที่สำคัญ ... ข้าลงผลึกิญญาัไว้ที่เจดีย์า ที่อยู่ในวิหารา เขตหวงห้ามของสำนักในยามนี้ ที่นั่นเ้าจงใช้จิตััเปิดผลึกด้านในถ้ำ ข้าลงผลึกบุตรสาวข้าไว้ ในยามที่ข้าาเ็มา ข้าเร่งพาบุตรสาวข้ามาด้วย นางตัวคนเดียว หากไม่มีข้าในเวลานั้น นางอาจเป็อันตรายได้ เพื่อความปลอดภัย ข้าจึงผลึกดวงจิตนางไว้ ถ้าเ้าและนางต่างมีวาสนาที่ดีต่อกัน เ้าจงช่วยนางคลายผลึกนั้นด้วย อย่ากังวลไป หากเ้าไม่พบ นางก็จะถูกผนึกิญญาเช่นนั้น จนกว่าจะมีใครมาคลายผนึกนั้นในกาลข้างหน้าเท่านั้น แล้วเ้าจะรู้เองว่าควรทำอย่างไร"
"จำไว้ จิตััั เป็สิ่งที่ละเอียดอ่อนและมีพลังมหาศาลมากกว่าที่เ้าจะจินตนาการได้ แล้วเ้าจะรู้เอง ลี้เฟย"
"ข้ามีนามว่า หวงเฟยหยง ส่วนบุตรสาวข้าเ้าค่อยถามนางเอาเอง"
จากนั้นภาพัาก็ยิ้มและหายกลับเข้าไปในภาพเช่นเดิม พร้อมภาพัที่สีซีดลงและไม่ได้เป็ับิน หากแต่เป็ันอนขดตัวหลับไหลแทน หากมีใครสังเกตก็จะใในความเปลียนแปลงที่เกิดขึ้นนี้
ลี้เฟยนึกถึงความเ็ปที่บิดา มารดา และอาได้รับ "ท่านอา ข้าขอคารวะ สำหรับแค้นอันยิ่งใหญ่นี้ข้าจักให้เ้าชดใช้ให้จงได้" ลี้เฟยพึมพำเบา ๆ
"อ้าว เ้ายังอยู่ที่นี่เหรอ ข้านึกว่าเ้าจะเดินไปไหนแล้ว ... ข้าเลือกได้แล้ว เ้าไม่เลือกอะไรเหรอ" หลงชิงเอ๋อถาม
"ข้ามีความรู้สึกว่าภาพัานี้ดูแปลก ๆ นะ หรือข้าคิดไปเอง" หลงชิงเอ๋อถามลี้เฟยอีกครั้งด้วยความไม่แน่ใจ
"ไมีมีอะไรหรอก ท่านคิดไปเองกระมัง มันจะแปลกยังไง ภาพก็คือภาพ ท่านก็ว่าไปเรื่อยเปื่อย ส่วนวิชายุทธ์ วันนี้ข้าไม่หาไม่เลือกละ ไว้ข้าค่อยมาใหม่ ข้าหิวแล้ว ศิษย์พี่จะไปหาอะไรกินก่อนไหม" ลี้เฟยกล่าวถามด้วยความเหนื่อยล้า พร้อมกับชวนหลงชิงเอ๋อไปด้วยกัน
"ได้ ข้าก็รู้สึกหิวแล้ว ต้องหาอะไรรองท้องสะก่อน เดี๋ยวข้าจะทุ่มเทเวลาให้กับวิชาชุดนี้ ข้าจะไม่ได้ออกมาเจอเ้าหลายวันทีเดียว" หลงชิงเอ๋อหัวเราะพร้อมกับลากลี้เฟยออกไปพร้อมกันอย่างอารมณ์ดี
167
