เย่ซวนเดินเข้าไปภายในกระท่อมไม้ ด้านในมีถุงอาหารสัตว์วางเอาไว้อยู่ที่พื้น ส่วนบนโต๊ะไม้้ามีป้ายหยกขนาดเท่าฝ่ามือวางเอาไว้ในกล่อง เย่ซวนไม่ได้คิดอะไรเดินเข้าไปหยิบป้ายหยกและแบกถุงอาหารออกจากกระท่อมไม้ทันที
เย่ซวนเดินตามทางเท้าไปเรื่อยๆ จนเจอป้ายเขียนว่าทางเข้า
'ค่ายกลนี้น่าสนใจไม่น้อย'
เย่ซวนมองค่ายกลที่ถูกวางเอาไว้รอบๆ ถึงแม้ค่ายกลนี้จะครอบคลุมไม่ทั่วผืนป่า แต่มันก็มีขนาด 1 ใน 3 ของป่าเลยทีเดียว
เมื่อเดินเข้ามาในค่ายกลเย่ซวนก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรทันที เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆก็เห็นสัตว์อสูร 2 ตัวทันที พวกมันคือ พยัคฆ์เมฆา ขนาดของมันใหญ่เท่ากับบ้านธรรมดาๆ หนึ่งหลัง แผงคอเต็มไปด้วยขนยาวสีขาว ด้านหลังมีปีกอยู่ 1 คู่ หางยาว 2 จั้ง
เ้าเมืองเทียนจินจับตัวผู้ได้ั้แ่เด็กๆ เขาไม่อยากให้มันเหงาเลยพยายามที่จะหาตัวเมียมาอยู่เป็เพื่อน และ ก็หวังว่าทั้ง 2 ตัวจะมีลูกให้เขาเร็วๆแต่เหมือนพวกมันจะเข้ากันไม่ค่อยได้ ผ่านไปตั้งหลายปียังไม่มีวี่แววเลย จนเขาถอดใจ
เย่ซวนเดินเข้าไปใกล้พวกมันทั้ง 2 มันก็พุ่งเข้ามาหาเย่ซวนทันที ความเร็วของพวกมันเร็วมาก เพียงเสี้ยววิ พวกมันก็มาถึงเย่ซวนแล้ว แต่อยู่ดีๆเย่ซวนก็หายไปจากสายตาของพวกมัน ทำให้พวกมันพุ่งชนเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่
"ฮ่าๆ" เย่ซวนหัวเราะท่าทางของพวกมัน
เมื่อพวกมันตั้งตัวได้ ก็หันมาจ้องเย่ซวนเขม็งก่อนที่จะคำรามใส่เขา
"พวกเ้าไม่พอใจ ?"
"เข้ามาใหม่สิ" เย่ซวนกวักมือเรียก
แม้พวกมันยังไม่ใช่เ้าอสูร แต่พวกมันก็เข้าใจภาษามนุษย์ เมื่อถูกเย่ซวนท้าทาย พวกมันก็พุ่งเข้าใจเย่ซวนทันที คราวนี้พวกมันพุ่งกันไปคนละทางเพื่อที่จะล้อมกรอบเย่ซวน แต่จนแล้วจนรอดพวกมันก็ยังตามความเร็วของเย่ซวนไม่ทัน
เย่ซวนรู้สึกสนุกเป็อย่างมากที่ได้เล่นกับเ้าพวกนี้
"ฮ่าๆพวกเ้ายอมแพ้แล้วเหรอ" เย่ซวนมองทั้งสองตัวที่ตอนนี้กำลังนอนหมดแรงอยู่
เขาเดินเข้าไปใกล้พวกมันก่อนที่จะเอามือลูบหัวพวกมันเบาๆ ขนของทั้งคู่นุ่มเป็อย่างมาก ทำให้เขาลูบไม่หยุด พวกมันพยายามที่จะหันหัวหนีมือของเย่ซวน แต่ก็ไม่สามารถหลบพ้น
"เอาละ มากินอาหารกันเถอะ" เย่ซวนหยิบเนื้อที่อยู่ภายในถุงอาหาร ออกมาให้พวกมัน
ตอนแรกพวกมันก็ไม่สนใจ แต่สุดท้ายก็ยอมกินจนหมด เย่ซวนนั่งดูพวกมันกินจนหมด ก่อนที่เขาจะพาพวกมันเดินสำรวจรอบๆ ตอนนี้พยัคฆ์เมฆาทั้ง 2 เหมือนกับสัตว์เลี้ยงเชื่องๆ ของเย่ซวน พวกมันคอยเดินตามหลังเขาอยู่ไม่ห่าง
"ป่าแห่งนี้สุดยอดไปเลย"
เย่ซวนพูดขึ้น ภายในป่ามีทั้งน้ำตก ทั้งผลไม้ และ ดอกไม้ต่างๆมากมาย ในป่าแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พยัคฆ์เมฆาเท่านั้นยังมีสัตว์ต่างๆอีกด้วย
เดินเข้ามาข้างในได้สักพักเย่ซวนก็เจอน้ำตกอยู่ด้านหน้า
"น้ำใสมาก"
"ข้าก็ไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้ว"
"ถือโอกาสนี้อาบน้ำเลยดีกว่า"
เย่ซวนพูดจบเขาก็ถอดผ้าคลุมออก
"ข้าต้องรบกวนพวกเ้าแล้ว" พูดจบเย่ซวนก็ถอดเสื้อผ้าออกก่อนจะลงไปว่ายน้ำเล่น
พยัคฆ์เมฆาทั้งสองก็นอนรออยู่ขอบบ่อ หลังจากที่ว่ายน้ำออกกำลังกายเสร็จเย่ซวนก็นั่งเดินลมปราณต่อ
ผ่านไป 3 ชั่วยามเย่ซวนก็ยังคงนั่งเดินลมปราณอยู่ในบ่อน้ำ เขาไม่รู้เลยว่ากำลังมีคนเดินเข้ามาในป่าแห่งนี้ เ้าสองตัวที่นอนอยู่หูตั้งขึ้น พวกมันรู้สึกได้ว่ากำลังมีคนเดินมาทางนี้
พวกมันลุกขึ้นเบาๆเพราะกลัวว่าจะรบกวนเย่ซวน ก่อนที่พวกมันจะหันหลังจากไป
...
"เสี่ยวไป๋ กับ ต้าไป๋ ไปไหนนะ" เสียงของเด็กชายตัวน้อยพูดขึ้น เขามองหารอบๆแต่ก็ไม่เจอพวกมัน
ขณะที่เขากำลังจะะโเรียก พวกมันทั้งสองก็วิ่งมาทางเขาทันที
"ฮ่าๆพวกเ้ามาแล้ว" เมื่อเขาเห็นพวกมัน ตาของเขาก็เป็ประกายขึ้นทันที
เด็กชายมีชื่อว่า หลิงหยุน เขาเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของเ้าเมืองเทียนจิน
นอกจากท่านพี่ ท่านพ่อ ท่านแม่ ก็มีแต่พวกมันทั้งสองที่เคยอยู่เป็เพื่อนเล่นกับเขา ถึงแม้ว่าเขาจะเป็ถึงลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของเ้าเมืองเทียนจินก็ตาม ตอนที่อายุยังน้อย ท่านพ่อเคยพาเด็กๆมากมายมาเล่นเป็เพื่อนเด็กชาย แต่หลังจากที่พวกเขาเ่าั้เห็นหน้าตาของเขา พวกนั้นก็ร้องไห้แล้วรีบวิ่งกลับไปหาพ่อแม่ของตน
แต่ต่อหน้าท่านเ้าเมืองพวกเขาเลยถูกพ่อแม่ บังคับให้มาเล่นเป็เพื่อนของเด็กชายอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครกล้ามองหน้าเด็กชายเลย เพราะหน้าของเขาเรียกได้ว่าอัปลักษณ์สุดๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยตุ่มหนอง จนทำให้คนเห็นรู้สึกขนลุก
มีอยู่วันหนึ่งเขาได้ยินเด็กๆพวกนั้นที่ท่านพอพามา เรียกเขาว่าเ้าอัปลักษณ์ ทำให้เขาเสียใจเป็อย่างมากจนขังตัวเองไว้ในห้องถึง 3 วัน พอท่านเ้าเมืองรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็สั่งโบยเด็กพวกนั้นแล้วก็ไล่ ครอบครัวของพวกเขาออกจากเมืองเทียนจินไป
เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เด็กชายไม่กล้าเจอกับคนอื่นอีกเลย นอกจากครอบครัวและสาวใช้แค่ไม่กี่คน
...
ขอบคุณสำหรับการติดตามครับผม
ตอนนี้สั้นหน่อยนะครับ ฮ่าๆ
พรุ่งนี้จะเพิ่มเติมให้