เช้าวันแรกของการเป็สามีภรรยาเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงัน
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านเนื้อหนาของห้องชุดสุดหรู ศรัณย์ลืมตาขึ้นช้า ๆ หลังจากที่ฝืนข่มตาหลับทั้งคืน เขาไม่ใช่คนนอนยาก แต่กับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และกับใครบางคนที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเตียง มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
เขาหันไปมองภาคินยังคงหลับสนิท แผ่นหลังเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผ้าห่มเผยให้เห็นรอยสักสีเข้มที่ทอดยาวไปตามไหล่กว้าง ศรัณย์ไม่ใช่คนชอบสอดรู้สอดเห็น แต่แค่เผลอมองแล้วคิดว่ามันเหมาะกับอีกฝ่ายดี
แต่ก่อนที่เขาจะได้พิจารณาอะไรไปมากกว่านั้น เสียงมือถือของภาคินก็ดังขึ้น
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด..
ภาคินขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูโดยที่ยังไม่ลืมตา
“ว่าไง” เสียงทุ้มต่ำเจือไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
ศรัณย์ไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่เสียงของภาคินก็ไม่ได้เบาขนาดที่เขาจะไม่ได้ยิน
“จัดการตามที่บอก อย่าให้พลาด… ถ้ามันยังกล้าล้ำเส้น ก็ไม่ต้องให้มันมีโอกาสหายใจอีก”
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นนั้นทำให้ศรัณย์เบือนสายตากลับมา
‘นี่แหละ… คนที่ฉันแต่งงานด้วย’
หลังจากภาคินวางสาย เขาก็ลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่ได้พูดอะไรกับศรัณย์เลยสักคำ ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่สนใจว่ามีอีกคนกำลังจ้องมองอยู่
ศรัณย์ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด
เช้าวันนั้น ทั้งสองลงมาทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรมตามมารยาท ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เหลือแค่พวกเขาสองคนที่ต้องคงภาพคู่รักใหม่ต่อหน้าคนอื่น
แต่ไม่มีใครที่นี่กล้าสบตาภาคินตรง ๆ แม้แต่พนักงานเสิร์ฟเองก็ยังตัวสั่นน้อย ๆ เมื่อมารับออเดอร์
ศรัณย์สังเกตเห็น… และเขาเข้าใจ
เขาเคยได้ยินมามากมายเกี่ยวกับตระกูลอัครเดช ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลที่เต็มไปด้วยอำนาจมืด ควบคุมธุรกิจสีเทาทุกแขนงในเมืองนี้ ภาคินเป็มากกว่าคนที่อยู่เื้ัเพราะเขาลงมือเอง และไม่มีความปรานีให้กับศัตรู
และตอนนี้ เขาเป็… ‘ภรรยา’ ของคน ๆ นั้น
“คุณจะกลับไปที่คฤหาสน์เลยไหม” ศรัณย์ถามขึ้นขณะตักซุปขึ้นมาชิม
ภาคินเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะตอบสั้น ๆ “อืม”
ศรัณย์พยักหน้า ก่อนจะพูดต่อ “ผมจะย้ายของเข้าไปพรุ่งนี้”
ภาคินวางช้อนลงเสียงดัง กริ๊ก ก่อนจะจ้องมาที่เขาด้วยสายตาเ็า
“แล้วแต่”
ไม่มีการสนทนาอะไรต่อจากนั้น
ไม่มีคำถาม ไม่มีคำอธิบาย
ศรัณย์ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ เขาไม่ได้คาดหวังให้ภาคินเปิดใจหรือทำตัวเป็สามีที่ดี เขาแค่้าข้อตกลงที่ชัดเจน และขอบเขตที่ไม่ก้าวก่ายกัน
แต่ภาคินดูจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าศรัณย์จะย้ายเข้าไปอยู่เมื่อไหร่หรือจะปรับตัวยังไง
เขาก็แค่… ไม่แคร์
และนั่นทำให้ศรัณย์รู้ว่า สิ่งที่เขาคิดไว้นั้นถูกต้องว่า…
‘เราสองคนไม่มีวันเป็อะไรกันมากไปกว่านี้’
แต่บางที… มันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิดก็ได้
1K
