การประมูลดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
ตอนนี้การประมูลมาถึงในส่วนของที่ดินแปลงสุดท้ายแล้ว
ที่ดินในมือของเธอตอนนี้ มีอยู่ประมาณสิบแปลง ส่วนอีกเก้าแปลงที่ประมูลออกไปแล้ว อยู่ในมือห้าตระกูลใหญ่คนละแปลงสองแปลง
การประมูลของที่ดินแปลงสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น….
ตลอดเวลาแห่งการประมูลที่ผ่านมา ตงหยางไม่ได้ที่ดินมาไว้ในมือซักแปลงเดียว เขาพยายามสู้ราคาแล้ว แต่เงินที่พ่อตงให้มาใช้ในการประมูลกลับไม่เพียงพอต่อการแข่งขันที่ดุเดือด นี่มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย มันไม่เกี่ยวอะไรกับความสามารถของเขา แต่มันเป็เพราะเม็ดของเงินของตระกูลตงไม่เพียงพอต่างหาก ถ้าเขากลับตระกูลไปมือเปล่า พ่อตงต้องฆ่าเขาแน่ๆ และพวกคนในตระกูลคงเตรียมซ้ำเติมและลุมประนามเขา หาว่าเขาเป็คนไร้ประโยชน์
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นที่แลดูอบอุ่นอ่อนโยนอยู่เสมอ เริ่มฉายแววหวาดหวั่น ซึ่งจะเห็นความตื่นตระหนกได้ในแววตานั้น ใบหน้าหล่อเหล่าซีดเผือก
แต่เมื่อเขาเหลือบมองไปที่อ้ายฉิงแล้ว หัวใจที่แขวนอยู่ก็เริ่มสงบลง
ใช่สิ!!! …. เขายังมีเธออยู่
ตามปกติที่เข้าร่วมการประมูลเธอไม่ค่อยสนใจอะไรแบบนี้ ขนาดบริษัทในเครือตระกูลฟู่ที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ แต่เธอแทบไม่เคยประมูลที่ติดเลยสักผืน เขาเคยถามเธอถึงเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่ประมูลที่ดินเก็บไว้บ้าง ซื้อให้เหตุผลกับเขาว่า ที่ดินและอสังหาริมทรัพย์บ้านเธอมีเยอะแล้ว ถ้าที่ตรงไหนบ้านเธอ้าจริงๆ ที่จะนำไปพัฒนาต่อยอด หรือสร้างโครงการของตระกูลฟู่ บริษัทจะส่งทีมงานเข้ามาจัดการเอง ฉะนั้นเธอเข้าร่วมประมูลแค่เฉพาะของที่เธออยากได้พอ
ตลอดมา อ้ายฉิงเลยประมูลแค่เครื่องเพชร สิ่งของมีค่า ที่เธอสนใจเท่านั้น
แต่วันนี้ เธอประมูลที่ดินแปลงที่เขาทำการเคาะราคาไปหลายผืน เธอคงเข้าใจความหมายของเขา ว่าเขา้าที่ดินแปลงเ่าั้ เธอเลยทำการประมูลแข่งขันกับนายทุนเ้าอื่น และสามารถแย่งชิงที่ดินมาอยู่ในมือเธอได้หลายแปลง เธอช่างแสนดีจริงๆ
สิบแปลง …… สิบแปลงเลยนะ เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเธอจะทุ่มเทเพื่อเขาได้ขนาดนี้ เขาจะดีกับเธอเพิ่มขึ้นอีกสักนิดละกัน ราคาที่จบการประมูลของที่ดินแต่ละแปลงวันนี้นั้น มันไม่ใช่ราคาที่คนธรรมดาและตระกูลที่ไม่มีอะไรเลยจะสามารถจับต้องได้
เมื่อกลับไปถึงตระกูลตง เขาคงจะได้หน้าไม่น้อย เขาจะทำการประกาศให้ทุกคนได้รู้กันทั่ว ถึงความสำเร็จจากที่ดินทั้งสิบแปลงที่อยู่ในมือเขานี้ พวกคนในตระกูลที่รอสมน้ำหน้าและรอเหยียบย่ำเขาอยู่ คงจะกระอักเืเพราะงานนี้
แค่คิด …. เขาก็สะใจแล้ว พวกคนที่ตระกูลเขา ที่คอยจ้องจะเอาเปรียบ สูบเืสูบเนื้อเขาและพ่อ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ
สายตาของเขาที่ทอดมองเธอ ที่ทำการร่วมประมูลอยู่นั้น เลยอ่อนโยนขึ้นกว่าปกติล้านเปอร์เซ็นต์
(อ้ายฉิง : ทำไมขนลุกแปลกๆ)
เสียงเคาะของการประมูลสุดท้ายจบลง โดยที่ดินแปลงนี้ ตกเป็ของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งในภาคกลาง สำหรับที่ดินแปลงนี้ เธอร่วมประมูลแบบไม่ค่อยจริงจังนัก เพราะเธอคิดว่าเธอเพียงพอแล้วกับที่ดินสิบแปลงที่เธอได้รับมา
เธอรู้สึกประสบความสำเร็จเป็ที่สุดกับผลประกอบการในวันนี้
การประมูลดำเนินต่อไปเรื่อยๆ กระทั่งทุกอย่างจบลง ผู้เข้าร่วมการประมูลทุกคนทยอยลุกขึ้น เพื่อไปดำเนินธุรกรรมทางการเงินและรับของที่ประมูลมา
เธอหันไปพยักหน้าน้อยๆ กับบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างตัว เพื่อให้บอดี้การ์ดเป็ตัวแทนไปดำเนินการจัดการธุระของเธอให้เรียบร้อย
ผู้คนทยอยเข้ามาแสดงความยินดีกับเธอที่สามารถประมูลที่ดินได้ตั้งสิบแปลง รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้า หยิบยื่นไมตรีจิตให้กับทุกคนที่เข้ามาแสดงความยินดี
อ้ายฉิงยืนคุยเล่นเล็กน้อยกับพวกคนเ่าั้ในแวดวงธุรกิจที่พอคุ้นหน้าคุ้นตากันอย่างเป็ธรรมชาติ
ซักพักบอดี้การ์ดร่างหนาของเธอก็เดินเข้ามา เธอเลยหยุดการสนทนาปราศรัยที่มีกับพวกเขาเ่าั้ไว้เพียงเท่านี้ พร้อมทั้งขอตัวออกมาจัดการธุระสำคัญของเธอก่อน
“จัดการเรียบร้อยแล้วนะคะ”
“เรียบรัอยแล้วครับคุณหนูอ้ายฉิง …. ผมดำเนินการชำระค่าประมูลเรียบร้อยแล้วและนี่คือ โฉนดที่ดินทั้งสิบแปลงที่คุณหนูประมูลได้ครับ”
บอดี้การ์ดเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยื่นโฉนดที่ดินของที่ทั้งสิบแปลงมาที่ได้รับมา ส่งต่อให้กับมือบางที่ยื่นมาคอยรับอยู่
เมื่อโฉนดที่ดินทั้งสิบแปลงมีอยู่ในมือของเธอ อ้ายฉิงทำการตรวจเช็คข้อมูลของเอกสารหลักฐานต่างๆ ให้แน่ใจ ว่าที่ดินทั้งหมด มีชื่อของเธอเป็เ้าของ ดวงตาสวยไล่มองเอกสารอย่างละเอียดจนเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มสวยหวานผลิบานบนใบหน้า …. ในที่สุด เธอก็เป็เ้าของที่ดินทำเลทองทั้งสิบแปลงนี้แล้ว
อารมณ์ดีๆ ของเธอหยุดชะงักลงจากน้ำเสียงคุ้นเคยที่เธอจำได้ไม่เคยลืมดังขึ้นใกล้ๆ ตัว
อ้ายฉิงเงยหน้าขึ้นมาเพื่อสบกับั์ตาภายใต้กรอบแว่นที่ทอดมองมาที่เธออย่างอบอุ่นอ่อนโยน
(อีตานี่ กินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่าเนี่ย ทำตัวเพี้ยนๆ อ้ายฉิงขนลุก)
อากาศในห้องประมูลก็ไม่ได้หนาวเย็นจนเกินไป แต่อ้ายฉิงก็ยังยกมือเรียวสวยของเธอขึ้นเพื่อลูบขนแขนที่ไม่มีอยู่จริง….
มือหนาแกร่งของคนตรงหน้ายื่นออกมาตรงที่ว่างระหว่างพวกเขา พร้อมรอยยิ้มของชายหนุ่มที่ขยายกว้างจนเต็มใบหน้า
……. อ้ายฉิงเหลือบสายตาลงมองมือที่ยื่นออกมาสลับกับมองขึ้นไปที่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้น อย่างสงสัยในมือที่ยื่นมา
…….. ความเงียบเกิดขึ้นในบริเวณนั้น
(What?? ไอ่คุณขยะนี่มัันยื่นมือมาทำไม แล้วนี่อะไร เกมส์จ้องตากันหรอ)
เมื่อรออยู่สักพักไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมา และมือหนาก็ยังค้างอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มเลยเป็ฝ่ายที่อดทนไม่ไหว ทำลายความเงียบนั้น
“ขอบคุณคุณจริงๆ นะ วันนี้คุณทำให้ผมรู้สึกมีความสุขมาก ในอนาคตผมจะไม่ลืมความดีของคุณเลย คุณจะเป็ผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก ผู้คนจะต้องอิจฉาคุณ ในฐานะนายหญิงของตระกูลตง”
“ตอนนี้ก็ส่งมาให้ผมได้แล้วนะ คุณไม่ต้องเป็ห่วง เดี๋ยวผมจะจัดการที่เหลือต่อเอง”
“ส่ง? … ส่งอะไร?” ศีรษะทุยสวยเอียงคอน้อยๆ แล้วตั้งคำถามที่ชวนสงสัย
“ก็โฉนดที่ดินที่อยูในมือของคุณไง ผมดีใจจริงๆ นะที่คุณทุ่มเททำเพื่อผมขนาดนี้”
……คือ เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าสมองเขาจะมีปัญหาขนาดนี้ …..นี่เขาสติไม่ดีไปแล้วรึไงที่คิดว่าเธอจะประมูลที่ดินเป็สิบแปลง มูลค่าหลายพันล้านเพื่อเขา …เอาสมองส่วนไหนมาคิดมิทราบ?
…… แต่ก็ใช่….ถ้าเป็ในชาติก่อนเธอก็คงทำเพื่อเขาขนาดนี้จริงๆ นั้นแหละ
แต่ชาตินี้ …..ฝันไปเถอะ….
ในเมื่อเขายื่นหน้ามาให้ตบถึงที่ เธอจึงไม่ลังเลเลยที่จะทำตามที่เขา้า เสียงใสที่เปล่งออกมาเลยเพิ่มระดับขึ้นเพื่อให้คนรอบๆ ได้ยิน
“… คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปไกลละนะ และช่วยกรุณาเก็บมือของคุณไปเถอะคะ ชั้นไม่คิดจะส่งอะไรให้คุณทั้งนั้น”
“เอาตรงๆ นะ ชั้นก็คิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างคุณชายตง จะมาแบมือขอ “ของ” ที่เป็ของคนอื่นง่ายๆ แบบนี้ ทำไม? ตระกูลตงไม่มีเงินเหลือแล้วหรอ เลยไม่สามารถประมูลที่ดินมาเป็ของตนเองได้ ต้องมาแบมือขอคนอื่นเค้าแบบนี้"
เสียงใสจากริมฝีปากสวยเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เบาเลย เรียกสายตาจากคนรอบข้างที่ยังเหลืออยู่ ในบริเวณนั้นได้เป็อย่างดี
สายตาจากดวงตาคู่สวยที่มองไล่กลับไปมาั้แ่หัวจรดเท้า ประหนึ่งจะประนามหยามเหยียด ชายหนุ่มหน้าร้อนผ่านขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ เมื่อเหลือบสายตามองผู้คนรอบข้างที่มองมาทางพวกเขา ด้วยสายตาแปลกๆ ความอึดอัดไม่พอใจก็พุ่งริ้วขึ้นมาเต็มอก
“อ้ายฉิง คุณอย่าเพิ่งมาทำตัวงี่เง่าตอนนี้ … คุณไม่เห็นหรอ ว่าคนรอบข้างมองเราอย่างไง … เดี๋ยวเราค่อยมาเคลียร์กันทีหลัง ถ้าคุณอยากให้ผมทำอะไรผมจะทำให้คุณหมดเลย แต่ตอนนี้ คุณเอาที่ดินมาให้ผมก่อนเถอะ” เสียงทุ้มต่ำดังรอดไล่ฟันออกมาเบาๆ จากการที่ตงหยางต้องอดทนอดกลั้น ข่มอารมณ์ไว้ในการที่จะพูดดีๆ กับเธอ
ริมฝีปากแดงผลิยิ้มหวานส่งให้ แหมพ่อคนหน้าบาง ทีงี้มาทำอาย ทีตอนแบมือขอของผู้หญิงละไม่อาย ไอ่แมงดานี่
“สิ่งที่ชั้นอยากขอจากคุณ……”
“ได้เลย อะไรก็ได้ ผมจะทำให้คุณหมด ผมตามใจคุณหมดเลย”
“…… ดี…..”
“ง่ายๆ เลยนะ ชั้นขอให้คุณไสหัวไปซะ อย่ามาให้ชั้นเห็นหน้าอีก เข้าใจ๊???”
ดางตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้าง พร้อมปากที่อ้าค้างอยู่กับที่
อ้ายฉิงไม่ได้สนใจอะไรมาก เธอกล่าวประโยคสุดท้ายแล้วหมุนตัวกลับไปขึ้นรถอย่างเบิกบาน
“บร๊ายยยยย หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก”
1K
