ยี่หวารีบกลับไปยังบ้านของเธอ เมื่อมาถึงบ้านเธอก็ตรงดิ่งไปยังห้องของเธอทันที
“อ้าว ยัยหวากลับมาแล้วเหรอแม่กำลังเตรียมอาหารให้พ่อแกอยู่พอดีเลย ลูกจะออกมากินด้วยกันไหม” แม่ของเธอกำลังยกจานข้าวออกมาจากในครัวเมื่อเห็นว่าลูกสาวเพิ่งกลับมาจากมหาลัยก็ตรงดิ่งเข้าห้องเลย ไม่เอ่ยทักทายเธอสักคำ เธอจึงเอ่ยทักขึ้นมาแทน
“ไม่ล่ะค่ะ แม่กินก่อนเลย หวาต้องรีบเก็บกระเป๋าไปฝึกงานพรุ่งนี้”
“อ้าวทำไม ได้ไปฝึกเร็วจังอะลูก” แม่ของเธอวางจานกับข้าวในมือเดินตามลูกสาวเข้ามาในห้อง
“หวาเองก็เพิ่งจะรู้นี่แหละ ว่าอาจารย์ให้ย้ายเข้าไปที่ฝึกพรุ่งนี้” ยี่หวาเดินไปลากเก้าอี้บนโต๊ะอ่านหนังสือของเธอมาปีนเอากระเป๋าลากบนหลังตู้เสื้อผ้าของตัวเองลงมา ก่อนจะปัดฝุ่นที่เกาะเต็มกระเป๋าออก เนื่องจากไม่ได้เอามันลงมาใช้นาน และนาน ๆ ทีเธอจะออกค่ายกับทางมหาลัยจึงไม่ค่อยได้ใช้กระเป๋าออกไปไหนเท่าไหร่นัก
“งั้นให้แม่ช่วยเตรียมของไหม ต้องไปที่ไหนแม่กับพ่อจะได้ไปส่ง”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ หวาได้เข้าไปฝึกที่เกาะวิลล่า เมืองใหม่ เดี๋ยวหวาเรียกแท็กซี่ไปส่งเอง เกิดแม่กับพ่อไปส่งหวาเดี๋ยวต้องลำบากพ่อกับแม่หยุดงานอีก” ฉันตอบแม่กลับไป เพราะไม่อยากให้พ่อและแม่หยุดงานต้องไปส่งเธอเรียกแท็กซี่ไปเองสะดวกกว่า
“เอางั้นเหรอ แล้วทางมหาลัยบอกหรือเปล่าว่าฝึกนานไหม” แม่ของเธอยังถามต่ออีก เพราะเป็ห่วงลูกกลัวว่าลูกไปอยู่ที่ไกล ๆ แล้วจะไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่บ้าน เธอเองก็อดที่จะห่วงลูกไม่ได้
“เทอมหนึ่งค่ะ”
“นานจัง แม่กับพ่อคิดถึงแย่”
“แม่ก็ไปเยี่ยมหวาได้นี่คะ แวะไปหาหวาได้” เธอรู้ดีว่าแม่ของเธอพูดไปงั้น พ่อกับแม่คงจะไปเยี่ยมเธออยู่หรอกยิ่งถ้าเป็ที่ไกล ๆ แล้วยิ่งแล้วใหญ่ แม่ไม่ชอบเดินทางอย่างมากไปไกลสุดก็แค่ห้างหน้าปากซอย นี่ตั้ง วิลล่า เมืองใหม่ แม่เธอไม่มีทางไปเด็ดขาด
“แล้วหนูไปฝึกอยู่ไหนนะ เผื่อแม่ไปหา เกาะอะไรนะ”
“เกาะ วิลล่า เมืองใหม่ค่ะ” เธอพูดย้ำไปอีกครั้ง มือก็ยังคงเปิดตู้รื้อเสื้อผ้าออกมาจากตู้หลายตัว จับยัด ๆ เข้ากระเป๋า แม่ของเธอเมื่อเห็นว่าลูกจัดกระเป๋าไม่เรียบร้อยจึงเดินมานั่งลงช่วยพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าช่วย
“มันอยู่ที่ไหนอะลูก”
“เห็นนินิลบอกว่าเป็เกาะใหม่ มีบริษัทมากมายเข้าไปลงทุนที่นั่น อีกอย่างแม่ไม่ต้องห่วงหวาหรอก ที่นั่นนินิลบอกว่าสบายมากเหมือนเมืองข้างนอกที่เราอยู่เลย”
“งั้นแม่ก็ค่อยสบายใจหน่อย แล้วทำไมแกเลือกไปฝึกไกลจังล่ะ ทำไมไม่เลือกใกล้บ้าน”
“หนูก็ไม่คิดว่ามันจะไกลเหมือนกันนี่คะ ก็หลับตาจิ้มไป ส่งรายชื่อไปแล้วด้วย จะกลับไปแก้ใหม่อาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปแล้ว” แม่ของเธอส่ายหัวในความสะเพร่าของลูกสาว แต่เธอก็แล้วแต่ลูกสาวของเธอ เธอมั่นใจว่ายี่หวาเอาตัวรอดได้
“งั้นแม่จะช่วยเตรียมของกินให้ลูกเอาไปกินที่โน่นหน่อยก็แล้วกัน”
“แม่ ไม่ต้องก็ได้ หนูต้องเข้าเกาะ ถือไปลำบากไม่เอาอะไรไปดีกว่า” เธอหันไปบอกกับแม่ก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารสำคัญเผื่อต้องใช้ลงในกระเป๋าไปด้วย
“ก็แล้วแต่”
“แล้วสรุปแม่จะไปเยี่ยมหนูไหม”
“ไม่ล่ะ แม่คิดถึงลูกนะ แต่แม่จะคอยเป็กำลังใจให้ คิดถึงเมื่อไหร่แม่จะวิดีโอหาลูกแทนก็แล้วกัน” นั่นไงเธอคิดผิดซะที่ไหน แม่ของเธอไม่มีทางไปเยี่ยมเธอแน่นอน แต่ถ้าเป็พ่อก็ไม่แน่ แต่นาน ๆ เธอจะเจอพ่อทีเพราะพ่องานยุ่งมากเวลาเจอหน้ากันแทบไม่มี พอเธอกลับมาจากเรียนก็คนละเวลากับที่พ่อกลับบ้าน เธอก็เข้านอนแล้วจึงมีเวลาอยู่กับพ่อน้อยมาก ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน
“งั้นพรุ่งนี้แม่ก็ส่งหนูหน้าบ้านก็แล้วกัน ฝากบอกพ่อด้วยว่าเดี๋ยวหนูกลับมา”
“จ้า” จากนั้นแม่เธอจึงเดินออกไปเตรียมกับข้าวให้พ่อของเธอต่อ
ตกดึก
ยัยนินิลบอกว่าทางที่ฝึกงานจะส่งอีเมลกลับมานี่มันก็เที่ยงคืนแล้ว บริษัทเขาลืมหรือเปล่า แล้วฉันจะไปยังไงถูกเนี่ย หรือฉันต้องไปเอง ที่อยู่ก็ไม่ให้มาเนี่ยนะ แล้วต้องใส่ชุดยังไงไปล่ะ
หาว! มือเล็กยกมือขึ้นปิดปากหาว เมื่อเลยเวลาที่เธอต้องนอนไปแล้ว แต่เธอต้องมานั่งถ่างตาเพื่อรออีเมลตอบกลับจากบริษัทฝึกงานของเธอ
นี่ถ้าไม่ส่งมาฉันจะปิดโน๊ตบุ๊กนอนแล้วนะ
ติ๊ง บ่นปุ๊บก็มีอีเมลใหม่เด้งขึ้นมาปั๊บ
จาก บริษัทระพีพัฒน์จำกัด ถึง คุณ ยี่หวา
มือของฉันรีบเลื่อนเมาส์ไปกดคลิกอีเมลที่ส่งมาทันที ดวงตากลมโตแผงขนตางอนเป็แพสวยกวาดสายตาอ่านรายละเอียดของบริษัทที่ส่งมา
รายละเอียด
เนื่องด้วย วิลล่า เมืองใหม่ ระพีพัฒน์จำกัด ประกอบกิจการด้านอสังหาริมทรัพย์โครงการด้านคอนโด มีนโยบายในการส่งเสริมนักศึกษาที่้าเข้ารับการฝึกงานในสายงานที่ได้ศึกษาเรียนรู้ เพื่อเพิ่มพูนทักษะในการทำงานต่อในอนาคต และเปิดโอกาสให้นักศึกษาที่้าฝึกงานในพื้นที่ ที่ตนอาศัยอยู่ หรือศึกษาอยู่ลดค่าใช้จ่ายของครอบครัว ทางบริษัทจึงได้เปิดโอกาสให้นักศึกษาเข้าฝึกงานดังต่อไปนี้
หนึ่ง นักศึกษาฝึกงาน เข้าทำงานในตำแหน่งเลขาของท่านประธาน
ทางบริษัทหวังเป็อย่างยิ่งว่าจะได้รับอนุเคราะห์ การส่งนักศึกษาเข้าฝึกงานดังกล่าว และอนุมัตินางสาว ยี่หวาเข้าฝึกงานในตำแหน่งเลขาและขอความกรุณามาให้ตรงเวลาเรือออกทางเราจะส่งเรือจากทางบริษัทออกไปรับที่ด้านหน้าของเกาะ เวลาแปดโมงตรง และขอขอบพระคุณเป็อย่างสูงมา ณ โอกาสนี้
ขอแสดงความนับถือ
ระพีพัฒน์ จำกัด
กรรมการผู้จัดการ /ผู้จัดการโครงการ
โห ทางการเว่อร์ ปากเล็กพึมพำออกมา แต่ว่าให้ไปรอเรือมารับแปดโมงเนี่ยนะ เช้าไปไหมเนี่ย ฉันจะตื่นทันไหม เธอจึงรีบปิดโน๊ตบุ๊กและรีบเข้านอนทันทีและไม่ลืมที่จะตั้งนาฬิกาเพื่อปลุกให้ตัวเองตื่นไปให้ทันเวลานัดอีกด้วย
1K
