"พี่อาเบล ตื่นได้แล้ว วันนี้ไปโรงเรียนไม่ใช่หรอ"
หญิงสาวตัวเล็กอายุ 15ปี ใส่ชุดนักเรียน เธอเป็น้องสาวของชายหนุ่มคนที่นอนอยู่ เธอพยายามปลุกพี่ชายของเธออย่างนุ่มนวล
"อืม นานะหรอ ขอบคุณนะ"
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเขาพูดขอบคุณน้องสาวตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
"กรี๊ดดดดดด พ..พี่ ดูสภาพตัวเองก่อนไหม พี่โรคจิต ลามกไม่สนใจแล้ว"
เธอร้องกรี๊ดเสียงดังลั่นต่อด้วยด่าทอพี่ชายของตนเองก่อนจะรีบวิ่งหนีออกมาโดยไม่สนใจอาเบลที่ยืนมองอยู่
"หืม ร้องอะไรเสียงดัง"
เขามองหลังน้องสาวตนหายลับจากสายตา ก่อนจะก้มลงมองดูด้านล่าง พบน้องชายของเขากำลังตื่นเช้าเคารพธงชาติอย่างแข็งขัน
"อ้อ นึกว่าอะไร มันเป็เพราะธรรมชาติเธอคงไม่เข้าใจสินะ"
************†************
"ไม่ระวังตัวเลยพี่ เรายังเป็หญิงสาวพรหมจรรย์อยู่เลยนะ"
นานะวิ่งปิดหน้าปิดตาที่แดงก่ำไปถึงหูออกมาจากห้องนอนของอาเบลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆสงบสติอารมณ์และค่อยๆย่องเท้าเบาๆนำเสื้อผ้าไปไว้หน้าห้องน้ำให้พี่อาเบลเพื่อเปลี่ยน
อาเบลและน้องชายของเขาที่สงบลงได้แล้วเดินออกมาจากห้องและเดินไปอาบน้ำโดยเร่งรีบเพื่อจะำด้แต่งตัวได้อย่างรวดเร็วทันเวลา
*************†*************
"พี่ รีบกินเลยนะ จะสายแล้ว ยิ่งเป็เด็กใหม่ด้วยต้องแสดงความกระตือรือร้นให้ทุกคนเห็นนะ ไม่งั้นอาจารย์จะว่าเอาได้"
นานะเธอเป็ห่วงพี่ชายของเธอมากที่ชอบทำอะไรแปลกๆ เธอ้าให้พี่ของเธอเรียนหนังสือด้วยความสงบและไม่ถูกนินทราได้ว่าเป็คนแย่ๆ
"น่าๆ พี่เข้าใจ พี่รู้ว่าพี่ต้องทำอะไร เธอตั้งใจเรียนเหอะนะ ขาดเหลืออะไรไม่ต้องเกรงใจบอกพี่ได้เลยพี่จะช่วยเหลือเอง"
นานะที่ได้ฟังคำพูดของอาเบลก็อดรู้สึกปราบปรื้มไม่ได้จริงๆ
"อืม ถึงเวลาไปโรงเรียนแล้ว"
อาเบลมุ่งหน้าไปโรงเรียนด้วยรถไฟฟ้า เขาศึกษาเส้นทางมาดีแล้วและทำตามแผนที่วางไว้ไม่นานเขาก็ลงรถไฟฟ้าก่อนจะเดินมาถึงโรงเรียน
"นี่คือโรงเรียนสินะ พ่อครับ ผมเลือกเส้นทางตัวเองได้แล้ว และจะเดินไปอย่างมีความสุขกับเส้นทางที่ได้เลือกไว้"
อาเบลนึกในใจก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในโรงเรียนและมองหาใครสักคนเพื่อถามทางไปห้องพักครู
"สวัสดีครับ ผม้าถามทาง คุณพอจะช่วยบอกทางหน่อยได้ไหมครับ"
ด้านหน้าของอาเบล เป็หญิงสาวสวมแว่นตากลมโตเธอดูมีเสน่ห์มากแต่ก็ไม่ได้แสดงเสน่ห์ออกมาอย่างเต็มที่
(เธอเหมือนจะดูเป็คนเงียบๆจังเลยแหะ)
ผมได้แต่นึกในใจ
"อ่อ ค่ะ"
หญิงสาวเงยหน้ามองอาเบลและตอบกลับตามปกติของเธอ
"ผมจะไปห้องครูประจำชั้นมัธยมปลายนะครับ"
"เดินตรงไปสุดซอยจะมีตึกใหญ่ เข้าไปด้านในชั้นสองจะมีห้องเรียงกันและมีห้องประจำชั้นแต่ละชั้นบอกอยู่ค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
ผมถามเสร็จก็เดินไปตามที่เธอบอก ก่อนจะเจอห้องของตนเองนั่นก็คือชั้นม.6 ภายในมี โต๊ะและอาจารย์อยู่หลายคนเมื่อผมเปิดประตูเข้าไปยืนอยู่ตรงนั้นไม่นาน ก็เห็นอาจารย์คนหนึ่งโบกมือมาทางผมก่อนที่ผมจะเดินไปหาเธอ เธอชื่อ อาจารย์แอนนา เป็ครูสอนคณิตศาสตร์ และครูประจำชั้นม.6 ห้อง 3
"ยินดีต้อนรับนะ อาเบล เธอเข้ามากลางเทอมพอดีด้วย คงจะมีปัญหานิดหน่อยแต่ไม่ต้องกังวล ถ้ามีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ได้มาบอกครูได้เสมอครูพร้อมจะช่วยเหลือเธอเอง เอาละพร้อมแล้วก็ไปห้องเรียนกันเถอะ"
"ตึก ตึก ตึก ครึนนนน"
เสียงส้นสูงดังเป็จังหวะตามการลงเท้าของอาจารย์สาวก่อนจะเปิดประตูเลื่อนเดินเข้าไป ในห้องมีเสียงดังนิดหน่อยตามประสาห้องเรียนเมื่อเปิดเข้าไปเสียงพูดคุยหรือเสียงต่างๆก็เงียบลง อาจารย์สาวนำตัวอาเบลเข้ามาพร้อมกันโดยให้อาเบลยืนโชว์ตัวหน้าชั้นเรียน
"สวัสดีครับ/ค่ะ อาจารย์"
"สวัสดีค่ะ วันนี้น่ายินดีเป็อย่างมาก พวกเราทุกคนจะมีเพื่อนใหม่มาเรียนด้วย แนะนำตัวหน่อย"
อาจารย์แอนเปิดช่องทางให้อาเบลแนะนำตัวเพื่อสานสัมพันธ์กับนักเรียนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น อาเบลก้าวไปด้านหน้าครึ่งก้าว ด้วยรูปร่างของอาเบลที่สูงถึง 190 เิเ เขามีใบหน้าที่แข็งกระด้าง แต่คงไว้ด้วยความคม เบ้าหน้าที่ได้สัดส่วนที่ดี ดูรวมๆคือเป็ผู้ชายหล่อไม่มีที่ติ
"สวัสดี ชื่อ อาเบล"
เมื่อจบการแนะนำตัวของอาเบลก็มีเสียงซุบซิบเบาๆตามออกมา โดยเฉพาะนักเรียนหญิงที่ซุบซิบกันอย่างตื่นเต้น เสียงของพวกเธอเริ่มดังจนอาจารย์แอนนาต้องพูดห้าม
"เงียบ นักเรียนอาเบลยังเกร็งๆอยู่บ้าง ทุกคนก็พยายามสนิทสนมกับเขากันด้วยนะ หัวหน้าห้องก็แนะนำสถานที่ให้เขาด้วย เท่านี้คะ ที่นั่งของเธอเอาเป็ด้านหลังสุดเลยแล้วกัน"
อาจารย์แอนนาชี้ไปด้านหลังตรงโต๊ะที่ว่าง ก่อนที่อาเบลจะเดินไปนั่ง ทวงท่าของเขามันดูดีจนพวกผู้หญิงต่างก็มองมาที่อาเบลโดยไม่วางตาเลยแม้แต่ตาเดียว
"สวัสดีนะ ฉัน ยูรา เพื่อนข้างโต๊ะนายเอง ฝากตัวด้วย"
สาวท่าทางร่าเริงทักทายอย่างเป็กันเอง เธอเป็หญิงสาวที่สวย รูปร่างดี และอัธยาศัยดี รอยยิ้มที่น่ารักส่งมาให้ผู้ร่วมสนทนาทุกคน อาเบลมองไปที่เธอก่อนจะพยักหน้าตอบกลับ
"ฮ่า ฮ่า เป็คนเงียบขรึมนี่เอง มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ"
"เอาละวันนี้ จะเริ่มโฮมรูมก่อนค่อยเริ่มเรียน"
อาจารย์แอนนาเป็คนสอนคาบแรก จึงหยิบสมุดขึ้นมาเช็คชื่อก่อนจะเริ่มการเรียนการสอนของเธอโดยทันที
***********†***********
"นี่ อาเบล ชอบกินอะไรหรอ"
"นี่ อาเบล นายมาจากโรงเรียนไหนหรอ"
"นายชอบเล่นกีฬาอะไรบ้างหรอ"
"ตอนเลิกเรียนไปเที่ยวกันไหม"
หลังเริ่มพักเที่ยงได้ไม่นาน พวกผู้หญิงในห้องต่างก็วิ่งกรูกันเข้ามาลุมล้อมถามคำถามสารพัดต่างๆนาๆ ซึ่งอาเบลที่ไม่รู้จะตอบยังไงเขาจึงตอบเฉพาะคำถามที่พอจะตอบได้เท่านั้น
"เหอะ ไอเด็กใหม่ มาวันแรกก็เป็ที่นิยมจริงๆ"
ชายนักเลงที่เกาะกลุ่มกันอยู่มองมาที่อาเบลและกลุ่มพวกผู้หญิงด้วยความหมั่นไส้ ต้องบอกว่าหมั่นไส้มาตั้งนานแล้วจะมากกว่า พวกมันไม่ชอบหน้าอาเบลั้แ่เดินเข้ามาหรือแม้กระทั่งแนะนำตัวเองและ เพราะอาเบลหยิ่งยโสเกินไป
"ฉันอยากอัดใบหน้าหล่อๆของมันเต็มทนละ"
ชายข้างๆพูดออกมา
"ปล่อยไปก่อนวันนี้เรามีนัดนี่"
ชายหัวโจกพูดก่อนจะยิ้มมุมปาก
การมาเรียนวันแรกของอาเบลจบด้วยการสนทนากับผู้หญิงในห้องซะส่วนใหญ่จึงเป็เหตุให้เขาเป็ศัตรูกับผู้ชายในห้องแทบจะทุกคน
"ได้เวลากลับบ้านแล้ว"
อาเบลเตรียมเก็บของกำลังจะกลับบ้าน กลุ่มพวกผู้หญิงบางคนเริ่มรุกคืบด้วยความรวดเร็วถึงขั้นทอดสะพานให้อาเบลข้ามอย่างง่ายๆ อาเบลพยายามทำเป็ไม่สนใจ แต่ก็ไม่เป็ผลพวกเธอก็ยังคอยตามตื้อจนเดินออกมาถึงหน้าประตูทางเข้า
"ผมขอตัวก่อน"
อาเบลหันข้างก่อนจะ ออกสเต็ปเท้าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วเพื่อสลัดให้หลุดเหล่าหญิงสาวกลุ่มนั้น อาเบลวิ่งมาเรื่อยไป เพื่อให้ง่ายต่อการหลบหนีเขาวิ่งเข้าไปในซอยเปลี่ยวๆ จึงทำให้พวกเธอไม่กล้าเข้ามา
"พ้นแล้วสินะ"
อาเบลเดินเข้ามาในซอยลึกมากจนหลงทางหาทางออกไม่ได้ เขายืนหันซ้ายหันขวามองหาคนเพื่อจะถามทาง วินาทีต่อมาเขาก็ได้ยินเสียงะโดังลั่น เขาจึงวิ่งไปดูเพราะ้าถามทาง
"ฮ่า ฮ่า นี่ 10,000ดอล พอหรือเปล่า ถ้าพอก็ไปกันได้แล้ว"
ชายนักเลงหัวโจกกับลูกน้องอีกสาม ล้อมรอบหญิงสาวคนหนึ่งเธอดูเป็เด็กเรียบร้อยใส่แว่นตาหนาเตอะแต่รูปร่างของเธออวดทรวดทรงแบบนาฬิกาทราย อกเป็อก ก้นเป็ก้น ให้ความรู้สึกอีโรติกเวลามองดู หญิงสาวสั่นกลัว เธอไม่พูดอะไรและพยายามขัดขืนไม่ไปกับชายทั้ง4
"อะไรว่ะ อีนี่ กูให้ตังแล้วหรือมึงจะให้กูเล่นกับมึงตรงนี้"
"ต...แต่ไม่ได้ฉันไม่ได้ขายอะไรสักหน่อยแค่มีคนนัดมาให้เจอกันตรงนี้ เพราะงั้นหยุดดึงนะ"
"ฮ่า ฮ่า โดนมันหลอกแล้ว กูนี่แหละที่สั่งให้มันนัดมึงมาที่นี่ ไม่นึกเลยว่ามึงจะมาจริงๆ เห็นรูปร่างแล้วก็โคตรอยากได้เลยว่ะ"
"ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ"
หญิงสาวพยายามขัดขืน ไม่้าให้กลุ่มชายฉกรรจ์ข่มเหง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดหาเบอร์ตำรวจ
"เอามานี่ ถ้าไม่มีก็แจ้งไม่ได้แล้ว มากับกูซะดีๆ กูอยากเอามึงใครจะทำไม หรือจะให้กูเอาตรงนี้ ตรงนี้มึงก็เตรียมเป็เมียสาธารณะได้เลย"
ชายนักเลงเริ่มหมดอารมณ์ที่จะลากหญิงสาวไปทำในที่ลับตาคนแล้ว เขาจึงเริ่มจะทำการข่มขืนตรงจุดนี้เลยทันที
เดิมทีที่ตรงนี้ จะไม่ค่อยมีใครผ่านไปผ่านมา เพราะมันเป็ซอยเปลี่ยวที่มีแต่พวกนักเลงที่เล่นยาหรือพวกที่นัดกันมามั่วกามอารมณ์ จึงเป็สถานที่ที่อันตรายต่อพวกคนทั่วไปเป็อย่างมากโดยเฉพาะหญิงสาวร่างกายอ่อนแอ
"กรี๊ดดดดด อ๊ายยยยย ช่วยด้วยยยยย"
"หยุดร้อง ถ้าร้องเสียงดังจนพาคนอื่นมาเพิ่ม กูไม่รู้ด้วยนะว่ามึงจะมีผัวเพิ่มขึ้นมากี่คนต่อจากพวกกู"
ชายนักเลงข่มขู่ก่อนจะเริ่มลงมือถอดเสื้อผ้าโดยทันที
"เออ ขอโทษนะช่วยอะไรหน่อยได้ไหม เธอนะ"
อาเบลที่กำลังหลงทางจึงเดินเข้ามาตรงที่กลุ่มของนักเลงและหญิงสาวที่ยืนชุลมุนกันอยู่ อาเบลพูดแทรกขึ้นมาเพื่อถามทางกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่ม
"อะไรของมึงว่ะ เห้ย! เล่นมันเลย กูอารมณ์เสียกับนังนี่ไม่พอ ต้องมาอารมณ์เสียกับไอเวรนี่อีก"
หัวหน้านักเลงสั่งการให้ลูกน้องเข้าไปจัดการกระทืบอาเบลแทนเขาในฐานะที่มันอาจหาญแสดงบทพระเอกต่อหน้าเขา
"มึงซวยเองนะ"
ชายคนแรกที่อยากจะอัดคนเพื่อระบายอารมณ์ เขาพุ่งเข้าใส่โดยง้างหมัดเต็มที่เล็งจะชกไปที่หน้าท้องของอาเบลอย่างเต็มแรง
"ผัวะ"
อยู่ดีๆชายคนนั้นก็ล่วงลงไปนอนกับพื้นถนนเพราะถูกการโจมตีที่มองไม่เห็นซัดเข้าที่ปลายคราง เหตุการณ์นี้มันทำให้นักเลงทุกคนที่กำลังจะชุลมุนวุ่นวายอยู่กับการถอดชุดหญิงสาว ก็ต้องละมือหันหน้ามาดูพร้อมกัน
"เห้ยมันเก่งว่ะ ลุมมันเลย"
ชายทั้ง 3 คนพวกมันรู้ได้ทันทีเลยว่าตนพบเจอกับพวกมีฝีมือเข้าให้แล้ว การจะจัดการกับคนพวกนี้ไม่ยากเท่าไหร่นัก แค่เข้าไปลุมล้อมและหมาหมู่กระทืบซะก็จบเื่แล้ว
"ผัวะ ผัวะ ผัวะ"
เหมือนโดนฟาดด้วยของแข็ง ทุกคนที่เข้าไปรุมล้อมอาเบลต่างล้มลงกับพื้นนอนสลบไสลไปในทันทีที่โดนหมัดเข้าที่ปลายคราง
"-_-"
หญิงสาวที่หลับตาปี๋เพราะอ่อนแอเกินกว่าจะสู้แรงของชายทั้งสามคนไหว เมื่อไม่มีการแตะเนื้อต้องตัวอะไรเลยเธอจึงลืมตาขึ้นมามองดูและพบกับเื่น่าใที่อยู่ข้างหน้าตนเอง
"นี่ ทางออกอยู่ตรงไหนหรอ"
อาเบลมองใบหน้าหญิงสาวและถามคำถามเดิมออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม รอยยิ้มนั้นทะลวงเข้าไปที่จิตใจอันแสนอ่อนแอ่ของเธอ ทำให้เธอเหมือนโดนสะกดจิตด้วยอะไรบางอย่าง ก่อนจะยื่นมือชี้นิ้วไปตรงทางออก
"เออ เธอจะไปพร้อมกันกับผมไหม มันน่าจะเป็อันตรายได้นะถ้ายังอยู่คนเดียวแบบนี้"
หญิงสาวได้สติขึ้นมาเพราะคำพูดของอาเบลก่อนจะก้มลงมองดูเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดเป็ชิ้นโชว์เนื้อหนังแทบจะโป๊เปลือย
"กรี๊......."
ด้วยความใซากุระกำลังจะร้องกรี้ดขึ้นมาแต่ก็ถูกหยุดไว้ก่อนด้วยมือของอาเบลที่ยื่นมาปิดปาก หญิงสาวทำท่าทางกระวนกระวายไม่รู้จะหาเสื้อมาปิดยังไงเพราะหน้าอกที่โตเกินวัย ไม่สามารถเก็บมันเข้าไปด้วยเสื้อที่ขาดแล้วได้มิดชิด เธอเขินอายอาเบลที่ต้องขยับตัวมาแนบชิดร่างกายตนเองเพื่อปิดปากไม่ให้เธอร้องเสียงดัง เรียกนักเลงแถวนี้มาเพิ่ม
"เห้ออ อะนี่"
อาเบลละมือจากปากของเธอก่อนจะถอดเสื้อนักเรียนของตัวเองออกและส่งมันไปให้เธอใส่เพื่อปิดบังหน้าอกที่ใช้แขนปิดบังก็แทบจะไม่มิดอยู่แล้ว เขาก้มลงไปพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะโอบเอวพาเดินออกจากซอยเปลี่ยว
"ส่งแค่นี้ก็พอค่ะ"
หญิงสาวเกรงใจอาเบลเป็อย่างมาก ไม่เคยมีใครคอยช่วยเหลือเธอมากขนาดนี้มาก่อน เธอจึงทราบซึ้งอาเบลจนถึงที่สุด
"ไม่เป็อะไร ผมว่างอยู่แล้ว มันคงจะไม่ดีแน่ ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงที่พึ่งพบเจอเื่ไม่ดีมา ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ ผมคงอดที่จะเป็ห่วงไม่ได้จริงๆ"
อาเบลพูดบอกหญิงสาวและเดินพยุงขึ้นไปนั่งบนรถไฟฟ้า
"ขอบคุณค่ะ"
เธอยิ้มมุมปากด้วยความเขินอายและก้มหน้าลงทำให้อาเบลไม่เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ
"ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรอคะ"
เธอต้องตั้งสติเนินนานกว่าจะรวบรวมความกล้าถามออกไปได้
"ผมอาเบล พึ่งย้ายมาอยู่ ม. 6 ครับ"
"ค..คุณคือรุ่นพี่ของฉันสินะ ฉันชื่อ ฮิโรเสะ ซากุระ อยู่ชั้นม. 5 ค่ะ ฉันต้องขอบคุณรุ่นพี่มากนะคะที่เข้ามาช่วยเหลือฉันไว้ ไม่งั้นฉันคง..."
ซากุระขอบคุณด้วยใจจริงแต่เหมือนเธอจะหวนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้จึงทำให้เธอจะร้องไห้ออกมา
"ไม่เป็อะไร ถ้ามีเื่ที่ผมพอจะช่วยได้ ก็บอกผมมาได้เลย อย่างไรเราก็เป็รุ่นพี่รุ่นน้องกันแล้ว"
อาเบลเช็ดน้ำตาของซากุระด้วยผ้าเช็ดหน้าที่พกไว้ก่อนจะยื่นมันให้เธอใช้เช็ดน้ำตาต่อ
"ค่ะ"
เหตุการณ์วันนี้ทำให้ซากุระคิดว่าอาเบลเป็เ้าชายขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยเหลือเธอในยามทุกข์ยาก หลังจากลงจากรถไฟฟ้าได้แล้วอาเบลก็เดินไปส่งจนถึงหน้าบ้านของซากุระจากนั้นอาเบลก็ขอตัวกลับบ้านตนเอง
245
