ตอนที่ 8
Line
18.00 น.
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : กลับถึงบ้านยัง
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : ทำอะไรอยู่
18.32 น.
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : พรีส
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : กินข้าวยัง
19.02 น.
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : กินยาด้วยนะ
19.34 น.
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : ขอโทษ
21.11 น.
จิน ส่งข้อความถึงคุณ : ฝันดีนะ
วันต่อมา
วันนี้มาเองตั้งใจมาแต่เช้าเพื่อมาลอกการบ้านเพื่อนคือฉันไม่ใช่คนหัวดี เรียนเก่งอะไรก็เลยต้องใช้สมองเพื่อนในการทำการบ้านไปก่อนเวลาใกล้จะสอบค่อยไปเรียนพิเศษเอา
ครืดครืด
_____________________________
Line
ซูม
ซูม : อยู่ไหน
ซูม : ถึงยัง
อ่านแล้ว
เพิ่งถึง : พรีส
มึงออกมาแล้วเหรอ: พรีส
ซูม : อยู่ไฟแดงหน้าโรงเรียน
ซูม : แทนที่จะรอมาด้วยกัน
เอ้าก็เผื่อมึงรีบไง : พรีส
ไม่อยากให้เพื่อนรีบตื่น: พรีส
ซูม : แล้วทำไมวันนี้ออกเช้า
ลอกการบ้าน :พรีส
ซูม : คนี้เี
แหมทำอย่างกับมึงไม่ลอก : พรีส
ลืมไปว่าได้ที่ 2 ของโรงเรียน : พรีส
มึงทำตัวไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้เลยนะ: พรีส
ซูม : ยังไง
วันๆไม่เห็นตั้งใจเรียน : พรีส
ชอบหลับท้ายห้อง: พรีส
แต่เวลาสอบ :พรีส
เสือกได้ที่ 2 เฉย : พรีส
ซูม : คนมันเก่ง
ซูม : ช่วยไม่ได้
อ่านแล้ว
ซูม : ทำอะไร
ซูม : กูกำลังเข้าโรงเรียนละ
ซูม : มึงอยู่ไหน
ซูม : โรงอาหาร?
_____________________________
ฉันเดินเข้าไปในโรงอาหารเพื่อหาโจ๊กกินแล้วนั่งลอกการบ้านไปด้วยตอนเดินมาที่ร้านก็เห็นผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานคนหนึ่งยืนหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้
"ไอ้หนู ค่อยเอามาให้ป้าก็ได้"
"ไม่ๆๆๆ ผมหาก่อนสงสัยเอาไว้ในกระเป๋านักเรียน"
"เอ็งหามาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ"
"ผม...ผมลืมเอามาแน่เลย"
ฉันยื่นบัตรนักศึกษาให้ป้าที่อยู่ในร้านอาหาร
"โจ๊กใส่ไข่กับหมูสับ จ่ายให้น้องด้วยเลยค่ะป้า"
"โหย หน้าตาดีจิตใจดีอีกอีหนูคนสวย"
"ขอบ...ขอบคุณครับ"
"ไม่เป็ไร"
โรงอาหารที่นี้ใช้จ่ายเงินผ่านบัตรนักศึกษาแต่ก่อนจะใช้ต้องเติมเงินเข้าไปก่อน มันสะดวกตรงที่ไม่ต้องใช้เงินสดแต่ถ้าคนที่ไม่มีบัตรนักศึกษาก็ใช้เงินสดจ่ายได้เหมือนกัน
ฉันถือถ้วยโจ๊กแล้วเดินไปนั่งมุมในสุดของโรงอาหารเพื่อให้ห่างจากลมแอร์
พรึบ!
แต่กลับกลายเป็ว่าไม่ได้มีฉันนั่งคนเดียวเพราะมีเด็กผู้ชายคนเมื่อกี้มานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วย
"พี่...พี่สวยจัง" แหม...มาชมต่อหน้าต่อตาแบบนี้จะไม่เขินก็ยังไงอยู่
"ขอบใจนะ"
"ผมชอบพี่"
"..."
"พี่เป็รักแรกของผม..."
เดี๋ยวนะ! เด็กแก่แดด
"เอ่อ...พี่ว่า...น้องใจเย็นๆ ก่อนดีกว่านะ"
"พี่สาว พี่ชื่ออะไร"
"คือ..."
"บอกหน่อยนะครับ" ทำไม...ฉันต้องมาแพ้ใบหน้าหวานๆของอีเด็กคนนี้ด้วยนะ
"ชื่อพรีส แล้วเราล่ะ"
"ผมชื่อยูเค อยู่มอ.4/1"
"เด็กห้องคิงด้วย"
"ใช่ครับ ผมเรียนเก่งมากเลยนะ"
"งั้นก็ดีแล้ว"
"พี่มาทำอะไรแต่เช้าเหรอ"
"พี่..." พอมาคุยกับเด็กห้องคิง ก็รู้สึกอายขึ้นมาเฉยเลย"มารอเพื่อน" ตอบแบบให้ดูดีน่าจะดีกว่า
"แล้วพี่มาเช้าทุกวันไหมอ่ะ"
"ก็...แล้วแต่อารมณ์"
"พี่พรีส...มีแฟนยัง"
"..."ดูแววตานั่นสิ เหมือนกำลังรอคอยคำตอบอย่างมีความหวังจนทำให้ฉันต้องกลืนน้ำลายลงคอ "คือ..."
"มีแล้ว!!" เสียงดังฟังชัดไม่ใช่ของฉันนะแต่เป็ของ... "แฟนกู เลิกยุ่ง"น้ำเสียงดุดันเหมือนกำลังข่มขู่ทำให้ยูเคพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที
"มาแบบอลังมาก"
"ทำไมไม่ตอบไลน์"
"กูซื้อโจ๊กอยู่"
"แล้วเด็กเมื่อกี้ใคร"
"มึงเป็อะไร...นั่งลงสักทีเถอะ"ซูมนั่งลงตรงข้ามฉันด้วยใบหน้าหงิกงอแบบ...เหมือนหงุดหงิดอะไรมากมาย"เป็อะไร ใครไปเผารถมึงหรือไง"
"ปากไม่ดีนะ"
"งั้นก็ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย" ฉันใช้ช้อนตักโจ๊กใส่ปาก ก่อนจะตักขึ้นมาอีกครั้ง...แต่มีมือของผู้ชายคนข้างหน้าจับมือที่ถือช้อนของฉันไว้แล้วยื่นใบหน้าลงมาอ้าปากกินโจ๊กของฉันไป...
"อร่อยดี...เดี๋ยวกูไปซื้อก่อน"
พูดจบเขาก็ลุกเดินออกจากโต๊ะโดยปล่อยฉันทิ้งไว้อย่างเอ๋อๆ
เมื่อกี้เหมือนฉากในนิยายที่เคยอ่าน ตอนอ่านมันก็ฟินอยู่แต่พอมาเจอจริงๆกลับขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
08.45น.
ห้องเรียน
"มึง...ไปปลอบอีจินหน่อยสิ เมื่อวานมันหงอยมากเหมือนคนเสียใจที่ไม่ได้เป็ตัวแทนของโรงเรียน"
"มึงก็ไปปลอบสิ"
"เอ้า มึงก็ไปสิ"
"ถ้ามึงไม่ไปก็นั่งเฉยๆ"
"เลว!! ไม่รักเพื่อน!!" เหมียวหันไปหาไลน์ที่นั่งอยู่ข้างหน้า"ไลน์!! ไปปลอบมันดิ"
"มันเสียใจเื่ตัวแทนโรงเรียนเหรอ"
"ไม่ใช่เื่นี้แล้วจะเป็เื่อะไร"
"ไม่รู้สิ กูว่าน่าจะเป็เื่อื่น..."
ฉันเลือกที่จะก้มหน้ามองมือบนตักฉันไม่รู้ว่าโกรธเขานานไปหรือเปล่า เพราะอย่างน้อยเราก็เป็เพื่อนกันอีกอย่างเมื่อวานเห็นไลน์ที่จินส่งมาแล้วก็รู้สึกใจอ่อน
ตอนแรกกะจะกดตอบไปแล้วแต่...ส่วนหนึ่งของสมองมันประท้วงออกมาว่า 'อย่าตอบเด็ดขาดต้องอยู่ให้ห่างจากเขา'
"หึ้ย!!"
"เป็ไร" ซูมยกเก้าอี้มานั่งข้างฉัน
"งานเดี่ยวเสร็จแล้วเหรอ" ฉันถาม
"อืม"
"เหลือเชื่อ!"
"กูเรียนเก่งนะ อย่าลืม"
"จ้าพ่อ เรียนเก่งมาก"
"พรุ่งนี้ว่างปะ"
"ทำไม"
"กูจะชวนไปสวน พอดีมีงานถ่ายรูปดอกไม้"ซูมมีงานอดิเรกคือเป็ช่างถ่ายรูปอิสระ การถ่ายรูปของเขานับว่าสุดยอดเลยนะก็มีรุ่นพี่รุ่นน้องมาจ้างเขาอยู่เรื่อยๆ
"มึงรับถ่ายรูปดอกไม้ด้วยเหรอ กูคิดว่ารับถ่ายเฉพาะคน"
"ก็รับหมด ถ้าได้เงิน"
"ร้อนเงินหรือไง บ้านก็รวย จนไม่มีที่จะเก็บแล้วมั้ง"
"มาช่วยกูใช้สิ"
"อ้าวซูม อย่าท้ากูนะ กูได้หมดนะ"
"..."
"ไม่กล้าอะดิ มองแบบนี้"ซูมยกยิ้มก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ
"มาเป็เมียกูเมื่อไหร่ ค่อยใช้ก็แล้วกัน" พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปนั่งที่
รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มหายไปเพราะคำพูดเย้าหยอกของเขาเหมือนจะหวั่นไหวนะ แต่...
ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!
12.11น.
ฉันนั่งอยู่ในโรงอาหารข้างกายคือซูม คนที่นั่งอยู่ข้างหน้าคือจิน บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าควรจะรู้สึกยังไง
"จิน...มึงเป็อะไรวะ หน้าเหมือนคนไม่ได้นอน" เหมียวถาม
"เปล่า"
"เสียใจที่ไม่ได้เป็ตัวแทนเหรอ"
"ไม่ใช่"
"งั้น..."
"พรีส...กูมีเื่จะคุยด้วย" จินพูดตัดบทเหมียว หันมาคุยกับฉันแทนเห็นสีหน้าของเพื่อนแล้วก็คงต้องไหลตามน้ำไปก่อน ไม่งั้นคนอื่นจะรู้ได้
"อืม"
หลังตึก
หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็เดินมาคุยกับจินที่หลังตึกในความคิดกำลังมองหาบทสรุปที่ดีที่สุดซึ่ง...เื่นี้เราควรเผชิญหน้ากับปัญหาไม่ใช่หนีปัญหา
เอาวะ!!เป็ไงเป็กัน!!
"จะคุยอะไรก็คุยมาเลย"
"กูจะมาคุยเื่ของเรา..."
"เื่ของเรา?" เื่อะไรที่ทำให้จินต้องมีสีหน้าคร่ำเครียดขนาดนั้น
"กูชอบมึง"
บ้า!!!!
"มึง...เพ้อเจ้ออะไร"
"ที่กูจูบมึงไปวันนั้น...กูตั้งใจ"
"..."อึ้งแดกเลยดิ จู่ๆ ก็มาบอกชอบทั้งที่ก่อนหน้านั้น มันบอกว่าชอบไลน์"ไม่ใช่ดิ มึงบอกว่าชอบไลน์ไม่ใช่เหรอ"
"กูขอโทษ..."
"ขอโทษอะไร..."
"ขอโทษที่โกหก"
"จิน...มึงรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่"
"พรีส..."
"มึงรู้หรือเปล่า ว่าไลน์ชอบมึง"
"..."
"มึงตามติดมัน ทำให้มันเปิดใจ พอมันชอบมึง มึงกลับมาบอกว่าชอบกูแบบนี้ก็ได้เหรอ"
ฉันรู้ว่าไลน์รู้สึกดีกับเขาเพราะจินเป็ผู้ชายคนเดียวที่ไลน์เปิดใจคุยด้วยทั้งที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน เพราะงั้นอย่าถามถึงเื่ของเราเพราะถึงฉันจะชอบเขา ก็จะไม่มีทางขัดแย้งกับเพื่อนเพราะเื่ผู้ชายเด็ดขาด
"กูแค่..."
"สิ่งที่มึงทำมันแย่มากเลยรู้ตัวปะ"
"กูรู้"
"รู้แล้วยังไง...มึงจะพูดยังไงก็ตาม มันก็มีค่าเท่ากันเพราะไลน์ชอบมึง"
"มึงปฏิเสธ?"
"ใช่"
"หรือว่ามึงชอบซูม"
"เกี่ยวไรกับซูม?"
"มึงชอบมันเหรอ?" ส่วนไหนของกูบอกมึงว่าชอบมันวะ
กูชอบมึงต่างหาก!!โง่จริง!!
"กูจะชอบใครก็เื่ของกู"
"แค่กูบอกความรู้สึกช้ากว่ามัน มึงก็เลยเทใจไปทางมันจนหมดแล้วเหรอ"น้ำเสียงเหมือนคนกำลังตัดพ้อทำให้ฉันกรอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ
จินเป็ผู้ชายเรียบร้อยอบอุ่น ไม่ใช่แนวดุดัน น่ากลัวสักเท่าไหร่ขนาดประโยคที่พูดคุยกันยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเลย
"มึงรู้? แต่ความจริงเื่นี้ไม่เกี่ยวอะไรกับซูมเลยนะที่มันบอกว่าชอบมันแค่ตอแหลเล่นๆ มึงก็รู้ว่ามันขี้แกล้ง"
"กูไม่ได้พูดเล่น" เสียงบุคคลที่สามมาอีกแล้ว รู้สึกสวยขึ้นมาทันทีมีผู้ชายมารายล้อมขนาดนี้...เหอะ ประชดจ๊ะ
"มึงเลิกพูดเถอะซูม"
"กูบอกว่าชอบมึง กูพูดจริงๆ" ซูมหยุดยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างฉันกับจิน
"กูไม่เชื่อ" ฉันส่ายหน้าเพราะไม่คิดจะเชื่ออยู่แล้ว
คำตอบของฉันดูเหมือนจะไม่เข้าหูของเขาสักนิดเพราะเขาหันไปมองจินด้วยสายตาท้าทาย
"มาแข่งกับกู"
"อะไร"
"มึงชอบมันใช่ไหม...งั้นก็มาแข่งกับกู อย่างยุติธรรม ถ้ามันชอบมึงมากกว่ากูกูจะถอย แต่ถ้ามันชอบกูมากกว่ามึง มึงต้องถอย"
"อะไรกันวะ แทนที่จะถามกู"ฉันบ่นพึมพำเสียงดังพลางขมวดคิ้วมองผู้ชายสองคนที่ยืนคุมเชิงกันอยู่
หวังว่าจินจะไม่บ้าจี้ทำตามซูมขอร้องล่ะ อย่ามาทำอะไรให้ฉันรู้สึกขนลุกเลย เรียนอีกเทอมก็ใกล้จบมอ.6 แล้ว ฉันอยากอยู่ในโรงเรียนอย่างสงบมากกว่า
"ตกลง ตามนั้น"
OMG!!ตกลงบ้าบออะไร มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ ฮัลโหล กูปฏิเสธทุกคนแล้วไงไม่เห็นหัวกันเลย
____________________________
(ไลน์)
20.21น.
บนรถ
ฉันเปิดประตูขึ้นรถเก๋งสีดำก็เห็นพ่อนั่งอยู่ข้างๆ
"สวัสดีค่ะ" ที่ใเพราะพ่อของฉันไปทำงานที่ต่างประเทศวันนี้เป็ครั้งแรกที่ได้เจอกันในรอบเดือน
"อืม...ที่โรงเรียนเป็ยังไงบ้าง"
"ดีค่ะ"
"คะแนนวิชาคณิตออกหรือยัง"เป็เื่ปกติที่พ่อจะรับรู้ได้ว่าคะแนนของฉันออกวันไหน
"ออกแล้วค่ะ" ฉันเปิดกระเป๋าก่อนจะหยิบใบคะแนนคณิตศาสตร์ที่วันนี้อาจารย์เพิ่งให้มาวางไว้บนมือของพ่อ
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบมีเพียงเสียงพลิกกระดาษไปมา จนกระทั้ง...
"คะแนนเต็ม 100 แต่ได้ 95 อีก 5ข้อทำไมทำไม่ได้...ฉันเคยบอกแกว่ายังไง"
"ต้อง...ต้องทำให้ได้คะแนนเต็ม ถึงจะดีที่สุด"
"ใช่...แล้วนี่อะไร"
แควก!
พ่อฉีกกระดาษคำตอบของฉันจนปลิวว่อนอยู่ในรถฉันได้แต่มองนิ่งโดยไม่สามารถทำอะไรได้
"ครั้งหน้าต้องได้คะแนนเต็ม"
"ค่ะ"
"เื่ลงแข่งภาษาไทย ลงชื่อไปหรือยัง"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ"
"ให้ได้ที่หนึ่ง"
"รู้แล้วค่ะ"
"รู้ใช่ไหม...ว่าที่ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อครอบครัวของเรา สิ่งที่แกต้องทำคือทำหน้าที่เรียนให้ดีที่สุด"
"รู้แล้วค่ะ"
"อืม"
มันเป็เื่ที่พ่อปลูกฝังฉันมาั้แ่เด็กจึงกลายเป็ความเคยชิน ถึงแม้บางครั้งจะรู้สึกเหนื่อยไปบ้างสุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่กับความเป็จริง
____________________________
516
