หลังจากเตรียมตัวและสัมภาระเรียบร้อยโดยเฉพาะเสบียงที่ต้องเตรียมไปมากกว่าปกติเพราะวันนี้พวกเขาตั้งใจจะเข้าไปในเขตป่าไม่ใช่แค่เขตชายป่าเหมือนเดิม เด็ก ๆ ต่างพากันออกเดินทางแต่เช้าออกไปจากเมืองและเข้าไปในป่าจนเวลาสายก็พ้นเขตชายป่าเข้าไปในป่าลึก
เด็ก ๆ พากันเดินช้าๆ อย่างระมัดระวัง เพราะพวกเขาไม่เคยได้เข้ามาในเขตป่าที่มีสัตว์ร้ายอาศัยอยู่เลยนอกจากนั้นทั้งกลุ่มก็มีแค่เด็กชายวัยใกล้สิบขวบห้าคนที่ยังไม่สามารถแม้แต่จะััเวทมนต์
ทำให้ทุกย่างก้าวต่างเต็มไปด้วยอันตรายแต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความหวังที่จะเจอสมุนไพรหายากและราคาแพงทำให้เหล่าเด็กน้อยต่างแอบซ่อนความกลัวไว้และเข้ามาในพื้นที่นี้
"น่ากลัวจริง ๆเลยแฮะ"
บันพึมพำเสียงสั่นพลางมองซ้ายมองขวามือซ้ายกำด้ามหนังสติ๊กแน่นมือขวาล้วงเข้าไปในซองะุก้อนหินเตรียมพร้อมเผื่อกรณีฉุกเฉิน
"เอาน่า..เดินระวังๆ คงไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกน่า พวกนักเวทในเมืองก็ออกล่าแถวนี้บ่อย ๆคงไม่เหลือสัตว์ร้ายอยู่แถวนี้หรอก"พอลพยายามปลอบในบันถึงแม้เ้าตัวเองก็ยังแอบเกร็ง ๆ อยู่แต่ก็ไม่ยอมเผยท่าทีให้เพื่อนหัวเราะเยาะได้
"อ๊ะ"โนบลินร้องขึ้นเบา ๆ ก่อนจะเดินตรงไปทางขวาที่มีพุ่มไม้ขึ้นหนาแน่น
"นี่หญ้าสตามีน[Staminn]นี่นา"
โนบลินพูดพร้อมกับคุกเข่าลงไปข้างๆ พื้นดินที่ปกคลุมด้วยต้นหญ้าเล็ก ๆ ใบเรียวที่ส่วนปลายใบเป็สีฟ้าสวย
"มันคืออะไรเหรอโนบลิน?"เรซถามอย่างสงสัย
"มันคือหญ้าสมุนไพรที่เอาไปทำยาฟื้นฟูกำลังกายได้ถ้าใช้แค่หญ้าสตามีนอย่างเดียวจะสามารถสร้างยาเม็ดฟื้นฟูที่เป็ยาระดับต่ำได้แต่ถ้ามีส่วนผสมอีกสองอย่างสามารถปรุงเป็ยาน้ำฟื้นฟูระดับดีขึ้นได้ฉันเคยเห็นลุงชาร์ปกับเพื่อน ๆ ใช้ฟื้นฟูร่างกายหลังจากล่าสัตว์ร้ายหรือต่อสู้มันช่วยให้หายเหนื่อยแล้วก็สมานแผลด้วย"
โนบลินอธิบายอย่างช้าๆ เรียบ ๆ แต่ด้วยสรรพคุณและผลผลิตที่สามารถปรุงได้ทำให้เด็กคนอื่นต่างตาลุกวาวเพราะยาฟื้นฟูเป็ของจำเป็อย่างมากสำหรับพวกนักเวทที่ใช้ระหว่างการออกล่าสัตว์ร้ายเพราะถึงจะสามารถใช้เวทมนต์ได้แต่ก็ไม่มีใครสามารถใช้เวทมนต์เพื่อฟื้นฟูร่างกายได้นั่นทำให้ยาฟื้นฟูสูตรต่าง ๆที่ผลิตขึ้นนั้นเป็ที่้าและมีราคาที่ค่อนข้างสูง
นอกจากนี้ยาฟื้นฟูและยาอื่นๆ ยังแบ่งออกเป็ยาเม็ดและยาน้ำ ซึ่งนักเวทส่วนใหญ่นั้นนิยมใช้ยาเม็ดเนื่องจากราคาถูกกว่าเพราะใช้วัตถุดิบน้อยและปรุงง่ายกว่า
ในขณะที่ยาน้ำใช้วัตถุดิบมากกว่าแถมยังปรุงยากกว่าแต่ก็ช่วยฟื้นฟูพลังได้มากกว่าและรวดเร็วกว่ายาเม็ดมากทำให้ราคาสูงกว่าและถือเป็สิ่งแสดงระดับและความร่ำรวยของนักเวทได้เป็อย่างดี
สำหรับยาฟื้นฟูต่างๆ สามารถแบ่งระดับออกได้เป็ 5 ระดับ คือ D C B A และ S ซึ่งหาได้ยากมาก ๆเป็ยาที่ใช้วัตถุดิบที่หายากและวิธีการปรุงที่ซับซ้อน แต่ให้ผลที่เหนือจะคาดเดา
สำหรับเมืองนี้สินค้าจำพวกยาฟื้นฟูส่วนมากอยู่ที่ระดับCและมีส่วนน้อยที่มีระดับ B ส่วนระดับ Aนั้นแทบจะถือเป็สมบัติประจำตระกูลของตระกูลใหญ่ ๆในเมืองเลยทีเดียว ไม่ต้องพูดถึงตัยาระดับ S
โนบลินอธิบายแล้วจึงค่อยๆ แสดงวิธีการเก็บหญ้าสตามีนซึ่งไม่ได้มีความซับซ้อนอะไรมากและให้เพื่อน ๆได้ลองทำบ้างจนหญ้าทั้งหมดถูกเก็บเรียบร้อยจึงเดินทางกันต่อ
"เฮ้อ...นับว่าไม่เสียทีที่ตัดสินใจเข้ามาในเขตป่าลึกอย่างน้อยก็ได้รู้จักหญ้าสตามีนที่เป็วัตถุดิบทำยาที่จำเป็ฉันจำได้ตอนที่เอาหัวราฟฟินไปขาย ลุงเ้าของร้านติดป้ายขายยาฟื้นฟูระดับ Dตั้งเม็ดละ 50 เหรียญเงิน แค่สองเม็ดก็ทำเงินได้ตั้ง 1เหรียญทองแน่ะ" พอลพูดอย่างพอใจและภูมิใจที่ตัดสินใจไม่ผิดที่ชักชวนให้เพื่อนๆ เข้ามาในเขตป่าลึก
"นายพูดเหมือนกับนายมีปัญญาปรุงยา"
แอลที่เป็คนเงียบ ๆไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ แต่พอพูดขึ้นมาก็เล่นเอาพอลสะดุดจนหัวแทบทิ่มเหมือนกัน
อันที่จริงแอลพูดมามันก็ถูกทั้งพอลและเพื่อนคนอื่นไม่เคยได้เรียนวิธีปรุงยาเลยแม้แต่คุณลอเลนซ์ก็ไม่รู้วิธีเช่นกัน ที่ผ่านมาก็เพียงแค่เก็บเอาสมุนไพรต่าง ๆไปขายสด ๆ ที่ร้านขายยา ทำให้ได้ราคาที่ไม่สูงมากเท่าที่ควรแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อพวกเขาไม่มีทักษะปรุงยาเหมือนพวกนักสมุนไพรตัวจริง
"กะ..ก็อย่างน้อยก็เอาไปขายสด ๆ ที่ร้านขายยามันก็น่าจะได้เงินพอสมควรอยู่เหมือนกันแหละน่า"
พอลหันไปแก้ตัวเสียงดังกับแอลแก้เขินในขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ แอบขำที่พอลเสียทีเ้าคนพูดน้อยแต่ต่อยหนักอย่างแอล
"จริง ๆแล้วมันก็ไม่ได้ยากอะไรนะ" โนบลินพูดขึ้นเบา ๆ
"ห๊า...นาย..หมายถึง สามารถปรุงยาจากหญ้านี้ได้อย่างนั้นเหรอ"เรซหันไปถามอย่างตกตะลึงเด็กที่อายุไม่ถึงสิบขวบคนนี้ทำไมถึงมีความสามารถขนาดนี้ได้
"อืมก็อันที่ง่าย ๆ แหละนะ" โนบลินตอบเหมือนการปรุงยานี่เป็เื่ปกติที่ใคร ๆเขาก็ทำกัน
"โห..โคตรเจ๋งไปเลยโนบลินนายนี่มันสุดยอดจริง ๆ ทั้งรู้จักสมุนไพรหายากแล้วยังเก็บได้อย่างสมบูรณ์แล้วนี่ยังสามารถปรุงยาได้อีกความสามารถของนายนี่มันมีอะไรบ้างนะเนี่ย"
บันร้องชมออกมาเสียงดังเพราะสิ่งที่โนบลินแสดงออกมาแต่ละอย่างนั้นมันน่าใทั้งนั้นอย่าว่าแต่อายุแค่ไม่ถึงสิบขวบ ขนาดคนอายุยี่สิบบางคนยังไม่สามารถทำได้อย่างนี้เลยด้วยซ้ำ
"อ่ะ..อื้ม"โนบลินไม่รู้จะพูดออกมายังไงเพราะยังสงสัยกันอยู่ว่าคนที่นี่เค้าไม่รู้แม้แต่วิธีปรุงยาฟื้นฟูง่ายๆ นี่เลยเหรอ
"ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราพอกันแค่นี้ก่อนไหมเพราะนี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว กว่าจะเดินกลับถึงเมืองกันอีก"
เรซเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าต้องเผื่อเวลากลับบ้านอีกระหว่างที่เดินกลับบ้านโนบลินอธิบายเกี่ยวกับการปรุงยาฟื้นฟูจากหญ้าสตามีนให้เพื่อนๆ ฟังอย่างละเอียด เพื่อที่พอกลับถึงบ้านแล้วจะได้ช่วยกันทำได้เร็วขึ้นซึ่งกรรมวิธีนั้นไม่ได้ยุ่งยากแต่อย่างใด
เมื่อถึงบ้านเด็ก ๆต่างอาบน้ำอาบท่าและกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยจึงแยกย้ายกันเข้านอนแต่กลุ่มเด็กชายต่างพากันมารวมที่ห้องครัวพอลเดินไปเติมฟืนลงในเตาที่ยังไม่ดับสนิท บันเดินไปหยิบแผ่นเหล็กมาวางไว้เหนือเตาส่วนแอลเดินไปหยิบเอาเครื่องบดเครื่องเทศมาเตรียมไว้บนโต๊ะทำกับข้าว ในขณะที่เรซและโนบลินช่วยกันล้างทำความสะอาดหญ้าสตามีน
หลังจากนั้นเด็ก ๆช่วยกันนำหญ้าสตามีนมาวางแผ่ลงบนแผ่นเหล็กที่ร้อนเสียงดังฉ่า...แล้วจึงค่อย ๆกลับด้านของหญ้าให้โดนความร้อยทั่ว ๆ จนสีฟ้าบนใบนั้นค่อย ๆเปลี่ยนเป็สีม่วงจึงนำอออกมาจากเตาและเริ่มบดด้วยเครื่องบด จนได้เป็หญ้าสตามีนบดละเอียดที่มีความชื้นเล็กน้อยพอปั้นเป็ก้อนได้จากนั้นช่วยกันปั้นเป็เม็ดเล็ก ๆขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยและนำไปผึ่งบนถาดที่สานจากหญ้า
กว่าจะเสร็จก็เกือบๆ เที่ยงคืน เด็ก ๆต่างเหนื่อยล้าเนื่องจากไม่เคยทำการปรุงยามาก่อนและอยู่ใกล้เตาร้อนเป็เวลานานเมื่อเสร็จขั้นตอนการปั้นเม็ดยาและผึ่งบนถาดแล้วจึงนำถาดออกไปวางด้านนอกเพื่อรับเอาแสงจันทร์แล้วพากันขึ้นไปนอนพักผ่อน
รุ่งเช้ากลุ่มเด็กชายต่างพากันลงมาจากห้องนอนด้วยความตื่นเต้นเห็นลอเลนซ์ยืนมองถาดสานอย่างสงสัย แต่ก็ไม่อยากไปปลุกเด็ก ๆ ขึ้นมาถามจึงรอจนกระทั่งตื่นกันมาเองเมื่อเห็นเด็ก ๆ ตื่นแล้วจึงรีบเดินเข้ามาหา
"นี่คืออะไรกันหรือจ๊ะเด็กๆ" ลอเลนซ์ถามด้วยความสงสัยแต่น้ำเสียงยังคงเปี่ยมไปด้วยความเมตตา
"เอ่อ..."พอลอ้ำอึงพร้อมกับส่งสายตามาที่โนบลิน
"ยาฟื้นฟูครับเท่าที่ดูน่าจะอยู่ที่ระดับ C ครับ"โนบลินตอบอย่างสุภาพจนถึงตอนนี้เขาเริ่มเรียนรู้การพูดคุยอย่างมีหางเสียงกับลอเลนซ์เพื่อให้ดูสุภาพมากขึ้น
"ยะ..ยาฟื้นฟูเหรอจ๊ะ..แล้วก็ระ...ระดับCเชียวเหรอ?" ลอเลนซ์ใสุดขีดเพราะเธอเองยังไม่รู้ขั้นตอนรวมถึงวัตถุดิบที่ใช้ปรุงยาเลยแล้วเด็กพวกนี้ทำได้ยังไงกันหรือว่า...?
ลอเลนซ์มองไปที่โนบลินที่ยืนทำหน้าเรียบเฉยเหมือนเป็เื่ปกติที่ควรจะทำได้อยู่แล้วั้แ่ตอนนั้นที่โนบลินเก็บหัวราฟฟินมาได้อย่างสมบูรณ์แล้วนี่ยังสามารถรู้วิธีปรุงยาได้อีกไม่รู้ว่าความรู้ที่มีของโนบลินนั้นมีมากมายขนาดไหนทำไมเด็กอายุแค่นี้ถึงได้เก่งขนาดนี้นะ? ลอเลนซ์คิดสงสัยในใจแต่ก็รู้ว่าคงไม่ได้คำตอบ
"อะ...เอ่อแล้วนี่จะทำยังไงกับมันต่อเหรอจ๊ะ"
"ต้องรอให้ถึงตอนเที่ยงให้ตัวยารับพลังจากดวงอาทิตย์ให้เต็มที่ก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์ครับเดี๋ยวจะเราเอาไปขายที่ร้านขายยาร้านเดิมกันครับ"พอลตอบอย่างฉะฉานเหมือนเป็คนที่ริเริ่มการปรุงยานี้เองทั้ง ๆที่เพิ่งรู้จากการถามโนบลินเมื่อกี้นี้เอง
หลังจากรอมาครึ่งค่อนวันโนบลินก็บอกว่าตัวยาเสร็จสมบูรณ์แล้วจากนั้นทุกคนก็ช่วยกันรวบรวมและนับเม็ดยาทั้งหมดได้ 255 เม็ดดังนั้นโนบลินจึงเสนอให้เก็บไว้ 55 เม็ดและนำที่เหลือไปขายที่ร้านยาของแอนโทนี
"อ้าวลอเลนซ์แหม..หายไปซะตั้งนาน วันนี้มีอะไรมาให้ได้เซอร์ไพรส์อีกไหมล่ะนั่น" แอนโทนีทักทายขำๆ แก่ลอเลนซ์และเด็ก ๆ ที่ไม่ได้เจอมาสักพักใหญ่ ๆ
"เอ่อ แอนโทนีช่วยตรวจสอบให้หน่อยว่าอันนี้พอจะขายได้ไหม" ลอเลนซ์พูดพลางยื่นยาเม็ดเล็กสีม่วงครามไปให้แอนโทนี
"โอ้..นี่มันยาฟื้นฟูนี่แล้วก็...ระดับ C ค่อนข้างหายากเลยนะ่นี้เพราะไม่ใช่หน้าที่วัตถุดิบจะโตเต็มที่ ว่าแต่เธอไปได้มาจากไหนเหรอ?"
"อืมเื่นั้นขอไม่บอกได้ไหม ว่าแต่ที่นี่รับซื้อรึเปล่า"
"รับสิยานี่หนึ่งเม็ดฉันให้1 เหรียญทองนะ" แอนโทนีตอบ จริง ๆ แล้วราคาขายของยาเม็ดฟื้นฟูระดับ Cสูงถึง 1 เหรียญทองกับ 50 เหรียญเงิน แอนโทนีหันกลับไปหยิบเงิน 1เหรียญทองมายื่นให้กับลอเลนซ์แต่ลอเลนซ์นั้นไม่ได้ยื่นมือมารับ
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลอเลนซ์หรือว่าไม่พอใจกับราคาเหรอ?"
"เอ่อ..ปะ..เปล่าแล้วแอนโทนีรับซื้อกี่เม็ดเหรอ?"
"หะ?นี่เธอมียานี่อีกเหรอ ฉันรับซื้อไม่อั้นเลยล่ะมีกี่สิบเม็ดเอามาขายได้เลย ฮ่า ๆ ๆ"
ได้ยินดังนั้นลอเลนซ์จึงยื่นห่อผ้าไปให้กับแอนโทนีพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ แอนโทนีเห็นดังนั้นก็ทำหน้างงว่าลอเลนซ์ยื่นอะไรมาให้จึงเอื้อมมือไปรับและนำมาเปิดดูเท่านั้นเองแอนโทนีแทบทรุดลงไปกับพื้น
"นะ..นี่มันเท่าไหร่กันเนี่ย...?"
แอนโทนีพูดออกมาได้เท่านั้นก็พูอะไรไม่ออกอีกเม็ดยาสีฟ้าครามกว่าร้อยเม็ดวางเรียงรายอยู่ในห่อผ้ากลิ่นหอมเย็นฉ่ำโชยออกมาจากเม็ดยาเ่าั้ นี่มัน...มากมายขนาดนี้?
"เอ่อ 200เม็ดจ้ะ" ลอเลนซ์ตอบและยิ้มให้
"ห๊ะโอ้ลอเลนซ์เธอนี่ช่างเป็เทพีแห่งโชคลาภของฉันจริง ๆ ซื้อทั้งหมดฉันรับซื้อทั้งหมด ฮ่าๆ ๆ ๆ" แอนโทนีหัวเราะอย่างตื่นเต้นเขามองเห็นเส้นทางของกำไรที่จะหลั่งไหลเข้ามาอย่างชัดเจน
หลังจากให้แอนโทนีสงบสติอารมณ์แล้วลอเลนซ์จึงรับเงิน 200 เหรียญทองจากแอนโทนีและพาเด็ก ๆ กล่าวคำอำลาแอนโทนีเพื่อกลับบ้านก่อนออกจากร้านแอนโทนียังไม่วายย้ำว่าถ้ามีอะไรดี ๆให้เอามาขายที่นี่เป็ที่แรกแล้วจะให้ราคาอย่างงาม...
เด็ก ๆต่างเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม และพอลก็ะโขึ้นมาอย่างมีความสุขว่า
"มีขนมหวานกินอีกแล้วววว!!
343
