Loving Quarrel มีเรื่องจนได้รัก

"งั้นนายก็เริ่มก่อนละกันนะนัท" "ได้เลยเมฆ"หลังจากนัทก็เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองให้เมฆฟัง

"คือเรื่องนี้เนี่ยก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการที่ผมไม่ค่อยมีเพื่อนเลยแหละ นายว่าการรักใครซักคนเป็นเรื่องที่ผิดมั๊ยละเมฆ"นัทที่เริ่มจริงจังกับการพูดก็ได้ถามคำถามกับเมฆไป

"ไม่ผิดหรอกนะ ความรักมันใช่เรื่องที่จะห้ามกันได้หรอ"

"แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นหรอกนะ...."นัทเงียบไปซักพักก่อนที่จะเริ่มเล่าต่อ

"ตอนช่วงม.ต้นผมก็มีเพื่อนเยอะมากเลยแหละ เรียกได้ว่าเดินไปที่ไหนก็มีแต่เพื่อนเลย ซึ่งผมก็เคยมีเพื่อนนะแต่ตอนนี้ไม่มีใครนอกจากเมฆคนเดียวแล้วแหละ..."นัทหยุดชะงักไปซักพักก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา

"ถ้านายไม่โอเคนายไม่ต้องเล่าก็ได้นะนัท"เมฆกล่าวปลอบนัท

"ผมยังไหวอยู่ คือช่วงม.ต้นเนี่ย ผมมีผู้หญิงที่แอบชอบอยู่คนนึงซึ่งเธอคนนี้เขาก็เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กของผมเลยแหละ ด้วยความที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กเราจึงตัวติดกันตลอดและนั่งโต๊ะข้างกัน ผมขอแทนชื่อเธอว่าเอละกันนะ เอเนี่ยเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก ผมสั้นสีดำ มีความเป็นผู้ใหญ่สูง และที่สำคัญเลยใจดีมาก เอจึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ชายมากไม่ว่าจะม.ต้นหรือม.ปลาย แต่ด้วยความที่เธอเป็นที่นิยมก็เลยมีเพื่อนผู้ชายเยอะมากเช่นกัน เวลาที่ผมอยู่กับเอเนี่ยก็เริ่มน้อยลงๆจนแทบจะไม่ได้คุยกันเลยนอกจากในเวลาเรียนน่ะ จนสุดท้ายช่วงปลายม.3เทอม1ผมก็ตัดสินใจบอกชอบเอไปน่ะ...."นัทเงียบไปซักพักเหมือนที่จะรอให้เมฆถาม

"แล้วคำตอบเป็นยังไงหรอ"เมฆที่กำลังอินกับเรื่องของนักก็รีบถามกลับอย่างรวดเร็ว

"เอก็บอกชอบผมกลับน่ะตอนนั้นผมดีใจมากเลยนะ เธอบอกว่าเธอชอบผมตั้งแต่ประถมเลยแหละตอนนั้นเราจึงตัดสินใจคบกันในวันนั้นเลย"

"อย่างนั้นก็เป็นเรื่องที่ดีน่ะสิ"เมฆพูดออกไป

"มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ หลังจากนั้นเทอม2พวกเราก็แสดงออกชัดเจนว่าเราทั้งสองกำลังคบกันอยู่ ซึ่งเพื่อนๆผมก็ต่างยินดีกับผม แต่ช่วงแรกๆก็เป็นอย่างนั้นแหละแต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆเพื่อนๆก็เริ่มตีตัวออกห่างจากผม ซึ่งสาเหตุผมก็ไม่มีทางได้รู้เลยนอกซะจากวันนั้นไม่มีรุ่นพี่มาดักทำร้ายผมซะก่อน..."

"ผมว่านายพอก่อนดีกว่านะ"เมฆได้บอกเพื่อนให้หยุดเล่าเรื่องนี้

"ไม่!!!ผมยังเล่าไม่จบฟังก่อน!"นัทก็หันไปตะโกนใส่เมฆทันที เมฆที่ได้ยินดังนั้นจึงหยุดพูดและปล่อยให้นัทเล่าเรื่องของตัวเองต่อ

"วันนั้นเป็นวันที่เอต้องทำเวร ผมเลยต้องเดินกลับบ้านคนเดียว ระหว่างทางก็มีนักเรียนม.ปลายอยู่ซัก4-5คนยืนดักผมอยู่ พวกนั้นไม่พูดอะไรเลยพอผมเดินผ่านพวกเขาไป 

ก็มีคนวิ่งมาผลักผมลงและรุมกระทืบผมอย่างกับผมเป็นหมาขี้เรื้อนเลยล่ะ

ผมที่ได้ยินพวกนั้นคุยกันผมจึงจับใจความได้ว่าพวกรุ่นพี่ได้ขู่เพื่อนๆของผมว่าใครที่มายุ่งกับผมจะต้องโดนกระทืบ

นั่นก็เป็นเหตุว่าทำไมเพื่อนๆถึงหายหัวไปกันหมดเลย

หลังจากผมโดนกระทีบจนสภาพผมไม่สามารถที่จะลุกเดินต่อไปได้

ก็มีเสียงของผู้หญิงที่ผมคุ้นเคยที่สุดวิ่งมาหาผมและเรียกผมด้วยเสียงที่กำลังร้องไห้อยู่

ซึ่งผมก็หมดสติไปหลังจากที่เธอวิ่งมาถึงผม ผมตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลอาการผมสาหัสมาก กระดูกหักทั้งขา แขน ซี่โครงและกะโหลก

ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างมากจนต้องผ่าตัด ซึ่งสิ่งที่ผมทำในตอนที่ได้สติเป็นอย่างแรกคือติดต่อห่หาเอ

ซึ่งเป็นไปตามคาดว่าเธอไม่รับสายผม พ่อแม่ที่มาเห็นสภาพผมก็จึงรีบขับรถออกจากโรงพยาบาลเพื่อไปเอาเรื่องรุ่นพี่ที่ทำร้ายผม

แต่ด้วยความประมาทพ่อแม่ผมจึงประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปด้วย นี่ก็เป็นสาเหตุที่ผมต้องอยู่บ้านคนเดียวตลอด"

เมฆที่นั่งฟังเรื่องมาทั้งหมดนั้นก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่กับเรื่องของนัททั้งหมด เมฆไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องที่นัทไม่มีเพื่อนจะแย่ขนาดนี้

"ผมจำเป็นต้องพักฟื้นอยู่เป็นเวลา1ปี และก็กลับมาอยู่บ้านในช่วงปิดเทอมพอดีซึ่งผมก็มาเข้าม.4ช้ากว่าเพื่อนๆทุกคน ผมจึงไม่มีคนรู้จักในชั้นเรียนจึงทำให้ไม่มีใครรู้เรื่องของผม และผมก็กลัวการมีเพื่อนไปเลย และผมก็ไปรู้มาว่าหลังจากที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นเอก็ย้ายไปเรียนต่อที่อื่น"นัทเงียบไปซักพักก่อนที่จะเก็บความโกรธไว้ไม่อยู่และความรู้สึกที่อยู่ภายในใจเขาก็ระเบิดออกมา

"การที่ผมจะรักใครซักคนมันผิดมากเลยหรอ!!! มันทำให้ผมไม่มีทั้งเพื่อน ทั้งพ่อแม่ ทั้งเวลาชีวิตที่หายไปอีกตั้งหนึ่งปี แต่คนที่ทำร้ายผมกลับไม่มีใครสนใจ ผมทำอะไรผิดดด!!!!"นัทน้ำตาเอ่อล้นไหลออกมาเยอะจนท่วมไปทั้งใบหน้าของเขา เขาโวยวายไม่หยุด

"ผมขอโทษที่ทำให้นายต้องเล่าเรื่องแบบนั้น ฉะนั้นหยุดอาละวาดเถอะ"เมฆที่กล่าวไปพร้อมกับห้ามนัทที่กำลังอาละวาดอย่างหนัก

จนสุดท้ายนัทก็หมดสติไป

พอนัทหมดสติเมฆก็นั่งลงพร้อมกับร้องไห้ออกมา ด้วยความคิดที่ว่าทำไมนัทต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

พอเมฆเริ่มตั้งสติได้จึงให้นัทนอนที่บ้านของตนเอง หลังจากนั้นเมฆก็ขึ้นไปอาบน้ำและเข้านอนทันที

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเช้าของวันถัดไปก็ได้เริ่มต้นขึ้น

"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี่มันแย่จังเลยนะ"เมฆตื่นขึ้นพร้อมกับนอนคิดไปด้วย เมฆลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อที่จะไปปลุกนัทที่นอนอยู่ตรงโซฟาที่

ห้องนั่งเล่น

"ตื่นได้แล้วนัท นายกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่บ้านนายก่อนเถอะ"นัทที่เพิ่งตื่นพร้อมกับความงัวเงียจึงได้กล่าวขอโทษเมฆไป

"เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษนะที่ผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้น่ะ"เมฆที่ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับไปอย่างใจดีว่า

"ไม่เป็นไรนะ ผมดีใจนะที่นัทเล่าให้ผมฟัง"นัทที่ได้จึงขอตัวกลับบ้านเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

"แย่ละลืมเรื่องที่สำคัญที่สุดไปเลย ต้องห้ามไม่ให้นัทรู้เรื่องที่เราบ้านติดกับเนเน่"เมฆก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวทันทีเพื่อที่จะไปโรงเรียนด้วยกันกับนัท

"หวังว่าผมจะได้มีเพื่อนอีกรอบนะ"นัทที่กำลังอาบน้ำอยู่ที่บ้านตนเองก็คิดอยู่ในใจ

ถือว่าวันนั้นเป็นคืนวันแรกที่นัทสามารถพูดเปิดใจให้กับเพื่อนฟังได้เป็นครั้งแรก...