เสียงคำรามที่น่าหวาดกลัวดังขึ้นทำเอาเหล่าศิษย์ที่อยู่ในเขตกลางพากันเผยสีหน้าหวาดผวาหลิงหยวนได้รับพาพวกหนานเว่ยหลบหนีทันทีเพราะััได้ถึงคลื่นพลังที่แข็งแกร่ง
“เป็ไปไม่ได้แย่แล้ว” หลี่หยาเผยสีหน้าซีดขาวทองร่างเงาขนาดใหญ่ที่ใกล้เข้ามากลิ่นอายที่ทำให้จิตใจหวาดกลัวจนศิษย์ของยอดเขาเหอหวนหลายคนไม่กล้าอยู่ต่อรีบกระตุ้นแผ่นป้ายหลบหนีออกจากมิติแห่งนี้
ขณะเดียวกันด้านนอกหลังจากศิษย์หลายคนหลบหนีออกมาก็แสดงความไม่พอใจเหล่าผู้าุโและเ้าสำนักที่เห็นภาพนี้ก็ขมวดคิ้ว
‘เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงมีคนออกมาเร็วขนาดนี้นี่พึ่งเริ่มเองนะ”เ้าสำนักกล่าว
“ท่านเ้าสำนักข้ามีเื่จะร้องเรียน” ในตอนนั้นเองศิษย์ของยอดเขาเ้าสำนักก็กล่าวขึ้น
“ว่ามาเกิดอะไรขึ้น”เ้าสำนักกล่าว
“คนของยอดเขาเหอหวนและยอดเขาอสนีโกงการทดสอบพวกเขาใช้ธูปิญญาคลั่งทำให้สัตว์อสูรเสียสติโจมตีพวกเราอย่างไม่คิดชีวิตข้าเห็นกับตาว่าพวกมันไม่ถูกโจมตีจากสัตว์อสูรมีแต่พวกเราที่โดน” ศิษย์ของยอดเขาเ้าสำนักกล่าว
“เื่จริงงั้นเหรอพวกเ้าสองคนมีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่” เ้าสำนักคำรามด้วยความโกรธ
“เป็เพียงลมปากเท่านั้นไม่มีหลักฐานเสียหน่อย”เ้ายอดเขาเหอหวนกล่าว
“ใช่แล้วเ้าเป็เพียงแค่ศิษย์ตัวเล็กๆกล้าใส่ร้ายพวกเรารนหาที่ตาย” เ้ายอดเขาอสนีชี้ออกไปลำแสงอสนีก็พุ่งเข้าหาศิษย์คนนั้น
“บังอาจ!!!!!”เ้าสำนักโบกมือสลายพลังของเ้ายอดเขาอสนีก่อนจะเผยจิตสังหารออกมา
“ฟุบ!!!!!!!!!!”ทันใดนั้นเองร่างจำนวนมากก็เริ่มถูกส่งออกมามากเรื่อยๆทำให้เหล่าผู้าุโเริ่มนั่งไม่ติด
“ศิษย์ข้าเกิดอะไรขึ้น”ผู้าุโยอดเขากระบี่คนหนึ่งกล่าวเมื่อเห็นศิษย์ของตนาเ็สาหัส
“ท่านอาจารย์เป็พวกมัน สองยอดเขารวมหัวกันเล่นงานข้า”
“อะไรนะพวกเ้าสารเลวกล้าละเมิดกฎ ท่านเ้าสำนักเื่นี้จะปล่อยไปไม่ได้” ผู้าุโคนหนึ่งกล่าว
“ในกฎของสำนักไม่ได้ห้ามเล่นงานสัตว์อสูรไม่ใช่เหรอพวกเราแค่ใช้ธูปิญญาคลั่งทำให้สัตว์อสูรบ้าครั่งก็จริงแต่เจตนาคือแค่ซ่อนตัวรอให้สัตว์อสูรหมดแรงพวกเราก็จะสามารถสังหารสัตว์อสูรได้ง่ายๆ”เ้ายอดเขาเหอหวนกล่าว
“ไร้สาระคนของเ้าอาจจะทำเช่นนั้นได้แต่คนจากยอดเขาที่เหลือและศิษย์สายนอกทั้งหมดอีกพวกเขาจะซ่อนตัวได้อย่างไรเื่นี้เ้าคิดว่าตัวเองรับผิดชอบไหวงั้นเหรอ”เ้าสำนักกล่าว
“ตูม!!!!!!!!!!!!”แต่ทันใดนั้นเองแรงสั่นะเืก็ปรากฏจากสมบัติประจำสำนักบรรพชนที่ปิดด่านอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา
‘มีคนลอบโจมตีสำนักงั้นเหรอ”บรรพชนพุ่งออกมาก่อนจะมองไปยังสมบัติที่สั่นะเืแต่เมื่อบรรพชนมองเข้าไปก็เห็นว่ามีเต๋ากระบี่ที่น่าหวาดกลัวโจมตีลงที่ม่านพลังทำให้ม่านพลังเกิดรอยแยกขึ้นมา
“แย่แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” บรรพชนรีบทะยานร่างออกไป
“ท่านบรรพชน”ผู้คนเห็นชายชราปรากฏก็รีบแสดงความเคารพ
“การทดสอบให้จบลงเพียงเท่านี้รีบนำศิษย์ทั้งหมดกลับมาเดี๋ยวนี้ตอนนี้สัตว์อสูรตนนั้นหลุดออกมาจากส่วนลึกแล้ว” บรรพชนคำราม
เ้าสำนักหน้าถอดสีก่อนจะมองไปทางเ้ายอดเขาเหอหวนและยอดเขาอสนีด้วยแววตาเ็าเขาคิดว่าทั้งสองเป็ตัวการของเื่นี้แต่เ้ายอดเขาเหอหวนและยอดเขาอสนีก็ตื่นตระหนกเหมือนกันเพราะเื่นี้ไม่ได้อยู่ในแผน
“เกิดอะไรขึ้นหากสัตว์อสูรตนนั้นออกมาศิษย์ของพวกเราก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว”เ้ายอดเขาอสนีส่งกระแสจิตหาเ้ายอดเขาเหอหวน
“ข้าไม่ได้คิดจะทำลายม่านพลังและพวกหลี่หยาก็ไม่มีพลังเช่นนั้นด้วยเป็ใครกันที่ทำลายแผนของข้า” เ้ายอดเขาเหอหวนกล่าว
เ้าสำนักและบรรพชนส่งพลังเข้าไปในเตาขนาดใหญ่ซึ่งเป็สมบัติประจำสำนักและข้างในมีมิติเป็ของตัวเองทั้งสองพยายามส่งตัวเหล่าศิษย์ให้ออกมามิติในสมบัติ
“ชักจะยุ่งยากแล้วสิ”ฉินอวี้ซีขมวดคิ้วเพราะนางรู้ว่าวิธีนี้ใช้ได้ผลกับศิษย์คนอื่นแต่กับหลิงหยวนกลับไม่ได้ผล
ทางด้านหลังหยวนหลังจากพาพวกหนานเว่ยหลบหนีออกมาอย่างต่อเนื่องก็ได้ยินเสียงกรีดร้องศิษย์บางคนของยอดเขาอสนีและยอดเขาเหอหยวนกระตุ้นแผ่นป้ายหนีไม่ทันถึงกับถูกสัตว์อสูรที่ปรากฏสังหารลงทันที
“หืมนั่นมัน ตอนแรกก็นึกว่าเป็สัตว์อสูรแต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็ทายาทของสหายเก่า”เสี่ยวหลงที่มองอยู่ไกลๆมองร่างที่ปรากฏของสัตว์อสูรก็แปลกใจเพราะมันไม่ใช่สัตว์อสูรแต่เป็เผ่าอสูรที่มีสายเืสูงส่งตนหนึ่ง
“นี่มันจิ้งจอกงั้นเหรอแถมยังมีหลายหางด้วย” พวกหลี่หยาหน้าถอดสีมองจิ้งจอกขนสีขาวมีหางห้าหางด้วยความหวาดกลัว
“พวกมนุษย์สารเลวกล้าขังข้าเอาไว้นานหลายปีวันนี้ข้าจะแก้แค้นพวกเ้าให้หมด” จิ้งจอกห้าหางคำรามออกมาด้วยความโกรธ
ในตอนที่นางพึ่งถือกำเนิดนางถูกบรรพชนรุ่นก่อนของสำนักอวี้ฮวาเข้าใจผิดคิดว่าเป็สัตว์อสูรหายากและนำนางมาปล่อยไว้มิติแห่งนี้แต่เวลาผ่านไปนางแข็งแกร่งขึ้นและเริ่มคุกคามเหล่าศิษย์ที่เข้ามาทดสอบจนถูกผู้แข็งแกร่งของสำนักผนึกเอาไว้ในส่วนลึกของมิติแทน
“หนีหนีเร็ว” พวกหลี่หยาไม่รอช้ากระตุ้นแผ่นป้ายหลบหนีทันที
“บัดซบหนีเร็วจริงๆ เช่นนั้นก็จัดการพวกเ้าก่อนแล้วกัน” จิ้งจอกห้าหางมองมายังทิศทางที่พวกหลิงหยวนอยู่
“พวกเราต้องหนีออกไปแล้วการทดสอบคงถูกยกเลิกแล้ว”สวินเหม่ยกล่าว
“เอาตัวรอดกันก่อนเถอถ”ถูหลางกระตุ้นแผ่นป้ายของตนก่อนร่างจะหายไป
“ศิษย์น้องแต่เ้า”หนานเว่ยรู้ว่าหลิงหยวนไม่อาจใช้แผ่นป้ายได้
“ศิษย์พี่หญิงข้าจะใช้เส้นทางที่เข้ามาหนีออกไปท่านรีบหนีไปก่อน”หลิงหยวนกล่าวขณะมองไปด้านหลังเพราะจิ้งจอกห้าหางรวดเร็วมากพริบตาก็จะตามหลิงหยวนทันแล้ว
“เป็ข้าที่เป็ภาระสินะ”หนานเว่ยถอนหายใจก่อนจะกระตุ้นป้ายหนีออกไป
ไม่นานศิษย์สายนอกต่างก็ถูกบังคับออกไปแม้แต่ศิษย์สายในและศิษย์สายตรงคนอื่นๆเช่นกันจนเหลือเพียงหลิงหยวน
“บัดซบเหลือเพียงแค่คนเดียวแล้วเช่นนั้นข้าก็จะสังหารเ้าเพื่อดับไฟแค้นในใจของข้า”จิ้งจอกห้าหางคำราม
“แย่แล้วสิข้าลืมพิกัดของมิติด้านนอก” หลิงหยวนที่กำลังเปิดช่องว่างมิติอีกครั้งก็เบิกตากว้าง
“ตายซะ”จิ้งจอกใช้กงเล็บตบลงมาแต่ร่างของหลิงหยวนก็หลบได้
“เร็วนักนะ”จิ้งจอกใช้หางทั้งห้าเหมือนหอกแทงไปที่หลิงหยวนอย่างต่อเนื่องแต่หลิงหยวนกลับขยับเท้าหลบการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียดทุกครั้ง
“ไม่จริงเ้านี่มันอะไรกันเพียงแค่ท่าเท้าธรรมดาเหตุใดถึงหลบการโจมตีของข้าได้ทั้งหมดข้าไม่เชื่อว่าจะจัดการเ้าไม่ได้” จิ้งจอกห้าหางอ้าปากขึ้นรวบรวมพลังหมายจะเป่าหลิงหยวนให้กระจุย
“แย่ละสิ”หลิงหยวนเตรียมปลดปล่อยการโจมตีเต๋ากระบี่อีกครั้งเพราะมันคือการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่หลิงหยวนนึกออก
ทันใดนั้นเองเต๋ากระบี่ที่แข็งแกร่งก็ก่อตัวขึ้นทำให้จิ้งจอกห้าหางที่กำลังโจมตีสั่นสะท้านกลิ่นอายของหลิงหยวนในตอนนี้เปลี่ยนไปแววตาสีครามถึงกับเริ่มเปลี่ยนเป็สีทองอย่างช้าๆ
“แย่แล้ว”เสี่ยวหลงที่กำลังมองดูเื่สนุกถึงกับหน้าเปลี่ยนสีพริบตาแรงกดดันอันหนักห่วงก็กดทับลงมาทั้งจิ้งจอกห้าหางแม้แต่เสี่ยวหลงก็ถูกกดที่พื้น
“นายท่านนายท่าน หยุดก่อน เ้าบัดซบจิ้งจอกน้อยเ้าทำให้ข้าซวยไปด้วย” เสี่ยวหลงกรีดร้องโหยหวน
“ไว้ชีวิตด้วยไว้ชีวิตด้วยท่านเทพ ท่านเทพไว้ชีวิตด้วย ข้าแค่โกรธมากเกินไปจนไปล่วงเกินท่าน”จิ้งจอกห้าหางกรีดร้องออกมาหมอบกราบหลิงหยวนทันที
“หืม”หลิงหยวนที่เห็นเช่นนี้ก็สลายเต๋ากระบี่ลง
“นายท่านที่ข้าทำร้ายมนุษย์เพราะข้าถูกมนุษย์ทำร้ายก่อนพวกนั้นขังขาเอาไว้ในที่แห่งนี้ทำให้ข้าไม่มีอิสระแยกห่างจากครอบครัวจนตอนนี้เกรงว่าทุกคนคงคิดว่าข้าตายไปแล้ว”จิ้งจอกห้าหางกล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังและเศร้าใจ
“อย่างที่คิดเ้าคือเผ่าอสูร ไม่ใช่สัตว์อสูรเพราะสัตว์อสูรพูดไม่ได้” หลิงหยวนกล่าว
“ใช่แล้วข้ามาจากเผ่าจิ้งจอก์มารดาของข้าคลอดข้าที่แดนเบื้องล่างแห่งนี้ก่อนจะซ่อนข้าไว้และจากไปข้าเติบโตมาด้วยตัวเองแต่ไม่นานก็ถูกจับมาขังไว้ที่นี่ไร้อิสระมาร้อยปี” จิ้งจอกห้าหางกล่าว
“แต่ถึงแบบนั้นเ้าก็ไม่ควรทำร้ายคนมั่วๆหากอยากจะแก้แค้นก็ควรไปแก้แค้นผู้กระทำผิด” หลิงหยวนกล่าว
“ข้ารู้ความผิดแล้วขอนายท่านเมตตา”จิ้งจอกห้าหางกล่าวก่อนจะแปลงกายเป็จิ้งตอกขาวตัวเล็กๆเดินมาถูขาของหลิงหยวนอ้อนไปมาอย่างน่าเอ็นดู
“ดูเหมือนเ้าเด็กนี่จะอยู่เป็”เสี่ยวหลงถอนหายใจหากเมื่อครู่นายท่านตนปลดปล่อยพลังเต็มกำลังมิติแห่งนี้ได้แตกสลายแน่
“หลานข้าเ้าอยู่ที่ไหน” ทันใดนั้นเองร่างหนึ่งก็บุกเข้ามาในมิติแห่งนี้ก่อนจะเผยให้เห็นบรรพชนของสำนักอวี้ฮวา
“เอ๋ผู้าุโ” หลิงหยวนกล่าวด้วยความแปลกใจ
“เ้าอยู่ที่นี่เองข้าเป็ห่วงแทบตายได้ยินว่ามีเพียงเ้าคนเดียวที่ยังไม่ออกไปแล้วไหนเ้าสัตว์ร้ายนั่นละข้าจะจัดการมันซะ”บรรพชนมองไปรอบๆด้วยแววตาเ็า
“ที่นี่ไม่มีสัตว์ร้ายอะไรทั้งนั้นมีแค่เ้าตัวเล็กที่ถูกพวกท่านเข้าใจผิดคิดว่าเป็สัตว์อสูรแต่จริงๆมันคือเผ่าอสูรจิ้งจอก์”หลิงหยวนกล่าว
“ใช่แล้วเผ่าจิ้งจอก์ของข้าแม้แต่ในเผ่าอสูรก็ยังมีสถานะสูงส่งพวกเ้าขังข้าไว้ร้อยกว่าปีหากคนในเผ่ารู้เข้าพวกเ้าจบเห่แน่”จิ้งจอกน้อยพองขนกล่าวด้วยความเกลียดชัง
“เผ่าอสูรเผ่าจิ้งจอก์ นี่ ท่านอาจารย์ของข้ามองผิดไปงั้นเหรอ” บรรพชนเบิกตากว้างมองจิ้งจอกน้อยที่อยู่ข้างๆหลิงหยวนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าได้ฟังเื่นี้จากเ้าจิ้งจอกน้อยแล้วท่านปู่สวี่เื่นี้สำนักอวี้ฮวาทำไม่ถูกจริงๆ” หลิงหยวนกล่าว
“เอ่อใช่แล้วทำไม่ถูกจริงๆเช่นนั้นพวกเราจะชดเชยให้เอาอย่างงี้เื่ดูแลจิ้งจอกตนนี้หลานชายหลิงก็รับหน้าที่นี้ไปก็แล้วกันนะข้าคิดว่านี่เป็การชดเชนที่นาง้าแล้ว” บรรพชนกล่าว
“ใช่แล้วขอแค่อยู่กับนายท่านก็พอ” จิ้งจอกน้อยหลังจากได้สติก็ััได้ถึงกลิ่นอายเต๋าที่แผ่ออกมาจากร่างของหลิงหยวนทำให้ความเข้าใจในเต๋าของมันเพิ่มขึ้น
“จริงสิท่านปู่สวี่ข้าจดจำพิกัดมิติของด้านนอกไม่ได้เลยออกไปไม่ได้” หลิงหยวนกล่าว
“เื่นั้นไม่ต้องกังวลอาจารย์ของเ้าจะช่วยระบุพิกัดให้”บรรพชนรีบออกไปไม่นานหลิงหยวนก็ััได้ถึงมิติที่ฉินอวี้ซีระบุทำให้หลิงหยวนสามารถเปิดเส้นทางออกไปข้างนอกได้ด้วยตัวเอง
“รอดไปแล้วเกือบไปแล้วจริงๆในฐานะจิติญญาของอาวุธข้าไม่เคยเห็นตัวตนที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อนเลย”หลังจากที่ทุกคนออกไปเด็กน้อยชุดแดงคนหนึ่งก็ปรากฏซึ่งเด็กคนนี้คือจิติญญาของเตาหลอมขนาดใหญ่ซึ่งเป็สมบัติประจำสำนัก
570
