หลังจากออกมาจากร้านจ้าวลู่เสวียนเดินเล่นในย่านตลาดการค้าเพียงลำพังเพื่อทำใจให้สงบก่อนที่จะกลับไปปั้นหน้ายิ้มโง่ ๆ ในจวน
วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่นางแต่งกายเรียบง่ายด้วยรูปโฉมที่ไม่ได้งดงามอะไร ทำให้นางกลืนไปในหมู่ท่ามกลางผู้คน
ชีวิตก่อน ที่สามีชั่วช้าไม่พึงพอใจนางก็คงเพราะรูปโฉมเช่นนี้ด้วยนางไม่ใช่สตรีที่เก่งกาจในเื่บนเตียง ทั้งยังเป็สตรีที่ถือเกียรติของตนเองทำให้นางไม่เป็ที่ถูกใจของเขา
เฮ้อ...คิดแล้วก็เศร้าใจอยู่บ้าง
สตรีต้องมีทั้งการศึกษา เกียรติยศฐานะชาติกำเนิด เงินทอง แต่บุรุษมีสิ่งใดบ้าง พวกเขาเพียงแค่เกิดมาในตระกูลใหญ่ก็คว้าในสิ่งที่้าได้ทั้งหมด
ต่างจากสตรีที่ต่อให้เกิดในตระกูลใหญ่แล้วอย่างไรนางก็ต้องฝึกฝน ร่ำเรียนวิชาการดูแลเรือนหลัง มองสามีมีอนุไปทั่วคิดแล้วก็น่าเวทนาเสียเหลือเกิน
ข้าทนไปได้อย่างไรกัน
จ้าวลู่เสวียนกลับจวนใน่เวลาใกล้พลบค่ำนางพบกับจ้าวอิ้งเยว่ที่มารอพบนางอยู่ที่เรือนอีกฝ่ายพบหน้านางก็ส่งยิ้มอย่างประจบ
ท่าทางเช่นนี้คงมีสิ่งใดมาขอจากนางเช่นนั้นสินะ
หลังจากที่มอบขนมให้ นางจึงเอ่ยถามทั้งที่ใจก็พอรู้คำตอบ
“น้องสาวมารอพี่จนเวลาเช่นนี้ มีสิ่งใดงั้นรึ”
ในอดีตนางรักน้องสาวผู้นี้มากอยากได้สิ่งใด นางก็ยอมยกให้ทุกอย่าง แม้กระทั่ง ใช้สามีร่วมกัน นางก็ยอมแม้ใจจะเ็ปมากก็ตาม
ทั้งที่นางดีกับอีกฝ่ายขนาดนี้แต่กลับถูกหมายเอาชีวิต
ฮึ!ช่างเป็หมาป่าเนรคุณโดยแท้จริง