ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  อี้เฉินที่บินทะยานขึ้นไปบนฟ้าสูง เหนือวังวิหารสีทอง ออกไปหลายเท่าในยามนี้เขาไม่อยากต่อสู้ใกล้กับพื้นดินเบื้องล่าง เป็นไปได้ที่ การต่อสู้ของพวกเขาจะกินพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง อาจฆ่าสังหารผู้คนโดยเปล่าประโยชน์


เทพสวรรค์ ซานหลง ยกยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นอี้เฉินเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นการต่อสู้ "เจ้าอ่อนแอเกินไป แล้วเจ้าจะปกครองพวกเขาเช่นไร หากเจ้าชนะได้ ผู้นำย่อมต้องมีความเลือดเย็นและเด็ดขาด ซึ่งตัวเจ้าไม่มีมันแม้แต่น้อย"

อี้เฉินส่ายหัวน้อยๆ "ข้าไม่เคยคิดเป็นเจ้าชีวิตผู้ใดเช่นพวกเจ้า เหล่าเทพสวรรค์ ...ข้าสาบานหากข้าขึ้นไปดินแดนเบื้องบนได้ 4สำนักใหญ่ของพวกเจ้า   ข้าจะไม่ให้มันมีที่ยืนในแผ่นดินอีกต่อไป"
 

  เทพสวรรค์ ซานหลง หัวเราะออกมาก้องฟ้า ขำ กับคำพูดของอี้เฉิน "ในยามนี้การที่เจ้าจะขึ้นไปดินแดนเบื้องบนได้ช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน ดินแดนนี้ถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์แล้ว แม้แต่พวกข้าก็ไม่สามารถขึ้นไปได้ ทำได้เพียงขับเคลื่อนค่ายกล ส่งของเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นไปเท่านั้น หากไม่ใช่เทพสวรรค์ก็ไม่สามารถ ขับเคลื่อนค่ายกลได้ แล้วเจ้าจะขึ้นไปด้านบนได้อย่างไร"


อี้เฉินได้ยินเขาถึงกับหน้าเขียวคล้ำในทันที "เจ้าหมายความว่าหากข้าไม่ได้เทพสวรรค์ส่งตัวขึ้นไป ข้าก็ไม่อาจขึ้นไปด้านบนได้งั้นหรือ"


เทพสวรรค์ ซานหลง พยักหน้ารับ"หากเจ้าส่งมอบ อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ ออกมาให้ข้า ข้าจะส่งตัวเจ้าขึ้นไปดินแดนเบื้องบน ถือเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่เลวใช่หรือไม่ มีแต่คนโง่เขลาเท่านั้นที่ปฏิเสธข้อเสนอนี้"


อี้เฉิน หัวเราะออกมาก้องฟ้า "ฮ่าๆๆ!!!" "ข้าขอเป็นลาโง่เสียดีกว่า หากคิดปล่อยให้บ้านเกิดของข้าถูกทำลาย แล้วตัวเองกลับอยู่สบาย"


    เทพสวรรค์ ซานหลง แพร่จิตสังหาร ออกมาท่วมท้นท้องฟ้าในทันที ไม่คิดพูดคุยกับเด็กรุ่นหลังอีกต่อไป "ข้าก็นึกว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้เสียอีก" ทันทีที่ เทพสวรรค์ ซานหลง เอ่ยพูดเสร็จ ปีกสีทองคู่ใหญ่ก็โผล่ออกมาจากด้านหลังของเขา ก่อนที่กายาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาจะเต็มไปด้วยแสงเทพสีทองพร่างพราวอาบย้อมกายา เพียงปีกสีทองขยับไหว ร่างของเทพสวรรค์ ซานหลง ก็พุ่งเข้ามาอยู่ด้านหน้าอี้เฉินอย่างฉับพลัน ก่อนง้างกำปั้น ต่อยใส่หัวของอี้เฉิน ราวกับว่าตัวเขาคิดจะจบการต่อสู้ครั้งนี้โดยหมัดนั้นหมัดเดียว


เสียง"ตู้ม"ดังก้องฟ้า ราวกับท้องฟ้าถูกผ่าแยกออกเป็นเสี่ยงๆ คิดจะทะลวงหัวอี้เฉินให้แหลกเละเป็นแตงโม
 

   อี้เฉินเขายกฝ่ามือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยปราณพลังอัดแน่น ขึ้นมาหมายมั่น ป้องกันการโจมตีจากเทพสวรรค์ แต่ที่เขาไม่คิดก็คือเหมือนเทพสวรรค์ ซานหลง จะฝึกฝนด้านกายา ฝ่ามือทั้งสองที่ยกมาป้องกัน ถึงกับกระแทกใส่หน้าผาก ของเขาเองอย่างแรง จนหัวของเขาแตกมีเลือดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าในทันที


เทพสวรรค์ ซานหลง "ยกยิ้มเพียงการโจมตีเดียว เจ้าก็เลือดออกเสียแล้วเกรงว่า ไม่ช้าเจ้าต้องตายตกเป็นแน่ หากยังปะทะกับข้าเช่นนี้ต่อไป"


อี้เฉินยกยิ้มขึ้นมา "เทพสวรรค์ ซานหลง เจ้าภูมิใจงั้นหรือ เพียงชนะด้านกายาเด็กรุ่นหลังเช่นข้าได้"


"เจ้า เจ้า!! ช่างพูดจาไม่ได้หวั่นเกรงในตัวข้าเลย งั้นก็รับเอาความโกรธเกรี้ยวของข้าไปเสีย"

   ทั้งสองไม่รอช้าพุ่งปะทะเข้าหากัน ราวกับสายแสง อากาศรอบด้านแตกระเบิดในพริบตา ดั่งอสูรร้ายที่หลุดออกจากกรงขัง ปล่อยหมัดเข้าใส่กันหลายสิบกระบวนท่าในพริบตา แต่เพียงไม่นาน อี้เฉินถึงกับเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสกายเนื้อของเทพสวรรค์ ซานหลงได้ ราวกับอี้เฉินในยามนี้ปล่อยหมัดเปล่าเข้าใส่โลหะแข็งชนิดหนึ่งอยู่ ไม่มีการขยับไหวแต่อย่างใด นิ้วมือเต็มไปด้วยเลือดที่หลั่งไหลออกมา กำปั้นผิดรูปไปอย่างสมบูรณ์ ไม่คิดกายาเทพสวรรค์ ซานหลง ที่ถูกโจมตีจะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน เงาวับดั่งหยกล้ำค่า ต่อให้อี้เฉินจะใส่แรงไปมากเท่าใดก็ตาม ก็ไม่สะเทือนกายาเทพสวรรค์แม้แต่น้อย


   เพียงปะทะกันไม่กี่ร้อยกระบวนท่า อี้เฉินก็ต้อง ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด อยู่หลายครั้งหลายครา เสียงกระดูกแตกร้าวดังออกมาก้อง ในทุกๆ หมัดที่ปะทะกัน แม้แต่เหล่าผู้ชมที่ดูการต่อสู้อยู่ห่างๆ ยังใจสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียงกระดูกแตกร้าวที่ดังออกมาไกล ร่างอี้เฉินในยามนี้กระดูกทั้งร่าง ลั่นไปทั่วกายา ราวกระดูกภายในกายาจะหักเป็นเสี่ยงๆ


เสียง"ตู้ม"ดังก้องฟ้า มิติถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ท้องฟ้าแตกร้าวเป็นทางยาว ไม่สมานเข้าหากันอีกต่อไป ดั่งผืนฟ้ากำลังจะล่มสลายเมฆครึ้ม ก่อตัวอย่างฉับพลัน ก่อเกิด พิรุณโปรยปรายเป็นสายโลหิต

 
ผู้คนที่มองดูการต่อสู้ต่างกำหมัดจนแน่น ไม่คิดเทพสวรรค์ ซานหลง จะมีกายาที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แม้แต่ผู้ที่ได้ชื่อเป็นอนุชนที่มีกายาที่แข็งแกร่งที่สุด ยังไม่อาจทำอะไรกายาให้เทพสวรรค์ ให้มีรอยขีดข่วนได้ ในใจของหลายๆ คนเริ่มรู้สึกสั่นไหวด้วยความ หวาดกลัว


   ซีเยว่ กงหนาน นางทั้งสองที่เห็นกายาอี้เฉินในยามนี้เต็มไปด้วยเลือดที่ไหลซึมออกมาอาบย้อมกายา นางจึงคิดอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยอี้เฉินเสียให้ได้ แต่ก็ถูกหลายๆ คนเอ่ยเตือนไว้ แม้แต่ซีเซียวนางยังกำหมัดจนแน่น แม้แต่อี้เฉินที่อยู่ขั้นพลังครึ่งก้าวเทพสวรรค์ ก็ยังไม่สามารถต่อสู้ได้ แม้แต่น้อย มองขึ้นไปด้านบนท้องฟ้าเฝ้าภาวนาให้ ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น



มองดูอี้เฉิน ปล่อยหมัดออกไปต่อสู้อย่างไม่ยอมแพ้ ร่างเริ่มอาบย้อมไปด้วยเลือด แต่ในทันใดพวกเขาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นอี้เฉินควบคุมเลือดที่หลั่งไหลออกมาจากกายา แทงไปที่แขนขวาของเทพสวรรค์จนบาดเจ็บได้


"เจ้า เจ้า" เทพสวรรค์ ซานหลง ตกตะลึงอยู่ไม่น้อยไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาว จะสามารถควบคุมเลือดได้ ถึงว่าเด็กหนุ่มคนนี้สามารถปกปิดปราณพลังได้อย่างสมบูรณ์ เหมือนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะฝึกฝนการควบคุมไปอยู่ระดับสูงกว่าเขาที่เป็นเทพสวรรค์เสียอีก ไม่คิดเขาจะแพ้ด้านการควบคุมให้กับเด็กหนุ่มผมขาวเสียได้


อี้เฉินที่เห็น เทพสวรรค์ ซานหลง ถอยหลังไปหลายก้าว แขนบาดเจ็บเขาถึงกับยกยิ้มขึ้นมา อย่างน้อยๆ การที่เขาใช้กายาของตัวเองต่อสู้ก็สามารถทำให้เทพสวรรค์ บาดเจ็บได้


เทพสวรรค์ ซานหลง หนังตากระตุกน้อยๆ "เจ้ายิ้มอะไรของเจ้า เพียงทำให้กายาของข้าบาดเจ็บได้เพียงน้อยนิด มีอะไรให้น่าภูมิใจ"


   แต่ในทันใดหลายๆ คนก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้าง เมื่อเห็นกายาอี้เฉินสำแดงเต๋าแห่งการเกิดใหม่ขึ้นมา กายาของเขาหายบาดเจ็บไปอย่างฉับพลัน ถึงจะเสียปราณพลังไปหลายส่วนก็ตาม แถมเขายังเหลือไม้ตายอยู่อีก นั้นก็คือเมี่ยนจือ หากทำให้เทพสวรรค์ ซานหลง เปิดเผยไม้ตายออกมาก็คงดีไม่น้อย


เทพสวรรค์ ซานหลง เดือดดาลบ้าคลั่งในทันที ไม่คิดเด็กหนุ่มผู้นี้ จะสำแดงเต๋าออกมาได้แถมยังเป็นเต๋าแห่งการสร้างอีกด้วยซึ่งมันยากมากที่จะ หยั่งรู้มันได้ แววตาเริ่มฉายความโลภ อยากได้เต๋าที่อี้เฉินครอบครองมาเป็นของตน


แต่ในทันใด อี้เฉินก็กระอักเลือดออกมากอง ใหญ่อยู่ๆ กายาของเขาก็ร้อนขึ้นมาทันใด ดั่งถูกไฟแผดเผา เขาคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ ไม่!! เจ้าอย่าพึ่งรีบแผดเผาร่างข้า เจ้าไฟเทพ ข้าขอเวลาเจ้าอีกหน่อยไม่ได้หรือไง"

 
   เทพสวรรค์ ซานหลง ขำออกมายกใหญ่ "ฮ่าๆๆๆ!! เหมือนเจ้าจะทำอะไรที่ผิดบาปมาสินะ" พร้อมกับเตะอี้เฉินที่ดิ้นทุรนทุรายออกไปไกล จนอี้เฉินกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ก่อนจะยันร่างลุกขึ้นยืนกลับมาได้ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดไฟเทพที่เขากลืนกินเข้าไปจะเริ่มเผาผลาญร่างของเขาอย่างรุนแรงอีกครั้ง เขาที่รู้มามันก็คือสัญญาณแห่งการเริ่มต้นในการเผาผลาญของไฟเทพมันจะเตือนเช่นนี้อีก 2-3ครั้งก่อนที่มันจะเผาผลาญทุกอย่างภายในร่างของเขาทิ้งจนสิ้น


   อี้เฉิน ที่เห็นเทพสวรรค์ ซานหลง คิดฆ่าสังหารเขาลง เขาจึงคิดจะใช้วิชาด้านกายาปะทะกับเทพสวรรค์ดูอีกสักครั้ง สำแดงวิชากายามังกรขึ้นมาในทันใด พลังกายาของอี้เฉินพุ่งขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็นแขนของมังกรอย่างฉับพลัน เกล็ดสีแดงฉานเรียงกันเป็นแผ่นๆ เล็กเป็นอย่างมากจนมองตาเปล่าแทบไม่เห็น ปลายนิ้วมือมีเล็บแหลมคมพร้อมจะฉีกกระชากร่างเนื้อ ทันทีที่ เท้าของเทพสวรรค์เตะใส่หัวของอี้เฉิน มันก็ถูกฝ่ามือของอี้เฉินหยุดไว้ได้


เทพสวรรค์ ซานหลง ที่เห็นถึงกับเบิกตากว้าง ก่อนหมุนตัว เตะเท้าอีกข้างเข้าใส่อี้เฉินอย่างแรง เสียงเท้าแหวกอากาศดังออกมากึกก้อง พุ่งเข้าใส่หัวของอี้เฉินอย่างฉับพลัน แต่ในทันทีที่เท้าจะถึงหัวของอี้เฉิน เทพสวรรค์ ซานหลง ก็ต้องเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเมื่อเห็นอี้เฉินยก ซัดฝ่ามือเข้าใส่ใจกลางหน้าอกของเขาอย่างจัง ก่อนเล็บมือขย้ำใจกลางหน้าอกของเขาอย่างแรง จนหน้าอกมีบาดแผลใหญ่เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด


"เจ้าช่างโอหังนัก ถึงกับทำให้ข้าเทพสวรรค์แท้จริงบาดเจ็บได้เลยงั้นหรือ"


   เทพสวรรค์ ซานหลง ถอยหลังไปหลายสิบก้าวในทันใด บาดแผลที่ลำตัวของเขาที่ยังไม่หายสนิท จากอาการบาดเจ็บจากอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ ของชายแก่ชางเทียนเริ่มแสดงออกมาอีกครั้ง ส่องแสงเป็นร่องรอยแตกร้าวออกมา ตัวเขาถึงกับเบิกตากว้างไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาวที่อยู่เบื้องหน้า จะเพิ่มพลังกายาขึ้นมาอยู่ในระดับสูงได้ แทบจะเทียบเท่ากายาเทวะของเขา
 

อี้เฉิน ยกยิ้มเป็นปีติ "เหมือนร่างกายเนื้อของเจ้าจะเสียหายไม่น้อย ไม่ช้าเกรงว่าร่างกายเนื้อของเจ้าจะต้องสูญสลายเป็นแน่"



"เจ้าอย่าทำเป็นได้ใจไปเพียง ทำลายร่างเนื้อข้าได้เท่านั้น เจ้าอย่าลืมไปหากปราณจิตของข้าไม่สูญสลาย ข้าก็ไม่อาจตายได้ แม้แต่จะสิ่งสู่ร่างเนื้อใหม่ก็สามารถทำได้ ....และร่างนั้นของเจ้ามันก็ไม่เลวสำหรับข้าจริงๆ"


เมื่ออี้เฉินได้ยิน ใบหน้าของเขาก็มืดทะมึนขึ้นมาในทันที "เจ้าเอาแต่ดูถูกดูแคลนคนดินแดนเบื้องล่าง แต่เจ้ากลับใช้กายาพวกเขาเหล่าคนดินแดนเบื้องล่างเป็นภาชนะ ข้าว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย"