เสียงจานกระทบเคาน์เตอร์ในครัวดังขึ้นเบา ๆ
แพรวากำลังยืนล้างจานในชุดนอนเรียบหรู แขนเสื้อผ้าซาตินร่นขึ้นจนเผยผิวขาวเนียนนุ่ม
แสงจากโคมไฟครัวสะท้อนผ่านเส้นผมดำขลับของเธอ ร่างสงบ…แต่ั์ตาแข็งกระด้าง
พิมเดินเข้ามาข้างหลังเงียบ ๆ
เธอสวมเดรสบางสีฟ้าอ่อน ผมยังชื้นจากการสระ
เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ แต่สายตาไม่ได้มองที่มันเลย
“แม่เห็นรึยังคะ…ว่าใครขึ้นมาจากห้องพี่ภีมคนสุดท้ายเมื่อคืน?”
น้ำเสียงใสของเธอฟังดูเฉยชาเกินกว่าจะเรียกว่าไร้เดียงสา
แพรวาชะงัก…แต่ไม่ตอบ
พิมยิ้มมุมปาก
“แล้วแม่จะทำยังไงล่ะคะ ถ้าลูกสาวของตัวเองกับ ‘อีกคน’ กำลังจะท้าทายกัน…เพื่อผู้ชายคนเดียวกัน”
“พิม!…” แพรวาเอ่ยเสียงเรียบเย็น
แต่พิมกลับหัวเราะเบา ๆ
“หนูไม่ได้มาเล่นๆ นะค่ะ…หนูก็ทำแบบทุกคนนั้นล่ะ”
⸻
ชั้นสอง – ห้องภีม
ลินยืนพิงกรอบประตูห้องภีมในชุดนอนเดิมที่เผยไหล่ข้างหนึ่ง
เธอจ้องภีมที่ยืนหันหลังให้เงียบ ๆ ราวกับรอให้เขาพูดอะไรออกมา
“เมื่อคืน…มันไม่ได้แค่เพราะอารมณ์ใช่ไหม?”
เสียงเธอเบา แต่เฉียบ
ภีมหันมาสบตา
“ฉัน…ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแล้วลิน ทุกอย่างมันเร็วเกินไป”
ลินเดินเข้ามาใกล้
ปลายนิ้วเธอแตะที่หน้าอกเขา ไล้เบา ๆ จนเขาสะดุ้ง
“งั้นฉันจะทำให้นายแน่ใจเอง…”
เธอกำลังจะเอื้อมมือขึ้นมาอีก แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
พิมเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต
สายตาเธอกวาดมองทั้งห้อง และมาหยุดที่มือของ
ลินที่ยังวางอยู่บนอกของภีม
“…ขอโทษค่ะ พิมลืมบอกว่า…วันนี้แม่ให้ทุกคนไปกินข้าวข้างนอกด้วยกัน”
บรรยากาศตึงเครียดราวกับอากาศหยุดไหล
ลินยิ้มบาง ๆ แล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร
พิมเดินเข้ามาหาภีมใกล้ ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นกว่าทุกครั้ง
“ถ้าเขาแย่งพี่จากหนูได้…ก็ถือว่าหนูแพ้”
“แต่ถ้าหนูชนะ…อย่าคิดจะหนีไปอีกเลยนะคะ”
แล้วเธอก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เกินจะเรียกว่าคุย
ริมฝีปากแตะเบา ๆ ที่มุมปากเขา…ช้าและแแ่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
เธอถอนออก แล้วกระซิบว่า
“คืนนี้…พี่จะเลือกนอนห้องใครดีคะ?”
⸻
ค่ำคืนนั้น
ทั้งลิน พิม และแพรวา ต่างนั่งที่โต๊ะอาหารร่วมกัน
บรรยากาศดูเหมือนครอบครัวปกติ…แต่แววตาของผู้หญิงสามคนไม่มีใครมองกันแบบเดิมอีกต่อไป
ไม่มีคำพูด
ไม่มีเสียง
มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงด้วยการท้าทาย
และภีม…นั่งอยู่ตรงกลางของทุกความรู้สึกที่กำลังปะทุ