รักร้ายพ่ายใจ

ในเช้าวันต่อมา ศรัณย์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนหินก้อนใหญ่ที่ทับทมอยู่บนอก เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่มากขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่สามารถหายใจได้อย่างสะดวก

ภาคินบอกว่าเขาจะได้รับคำตอบทั้งหมดในวันนี้ แต่มันกลับทำให้ศรัณย์รู้สึกเหมือนกำลังเดินไปสู่จุดสิ้นสุดที่เขาไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เขามองไปที่นาฬิกาบนผนัง ห้องของเขายังคงเงียบสงบ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าเวลาที่เหลืออยู่มีน้อยลงทุกที

‘มันเป็๞การตัดสินใจครั้งสุดท้าย’ เขานึกในใจ หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกจากอก

เขาลุกขึ้นและเริ่มเดินออกจากห้อง ขณะเดินไปยังทางเดิน ศรัณย์พยายามคิดถึงสิ่งที่เขาต้องทำ แต่คำพูดของภาคินยังคงก้องอยู่ในหูเขา

"นายกำลังจะเป็๞ส่วนหนึ่งของบางสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้"

ทุกย่างก้าวของเขารู้สึกเหมือนกับกำลังเดินบนสะพานที่ข้ามไม่ได้ สะพานที่เมื่อก้าวไปแล้วก็ไม่มีทางย้อนกลับ

เมื่อเขามาถึงห้องที่ภาคินบอกให้เขามาพบ เขาหยุดอยู่หน้าประตูและหายใจลึก ๆ เพื่อเตรียมตัว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความกังวล

เขากดลูกบิดประตูและเดินเข้าไปในห้องที่ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่ภายในนั้นกลับเต็มไปด้วยความเงียบที่หนักหน่วง

“เข้ามาเถอะ” เสียงของภาคินดังขึ้นจากมุมห้อง

ศรัณย์หันไปมองและเห็นภาคินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ข้าง ๆ มีเอกสารจำนวนมากวางอยู่เรียงราย

“ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม?” ศรัณย์ถามเสียงเบา

ภาคินยิ้มอย่างเ๾็๲๰า "ทุกอย่างพร้อมแล้ว แต่การตัดสินใจของนายก็ยังเป็๲สิ่งที่สำคัญที่สุด"

ศรัณย์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะและมองเอกสารที่วางอยู่ แทบไม่มีอะไรที่เขาสามารถเข้าใจได้ในทันที แต่คำบางคำที่ปรากฏในเอกสารทำให้เขาสะดุดตา

“การทดสอบเสร็จสิ้นแล้ว. ขั้นตอนต่อไป: การฝึกฝน และการตัดสินใจสุดท้าย”

"ฝึกฝน?" ศรัณย์ถามเสียงสั่น

ภาคินพยักหน้า “ใช่ การฝึกฝนคือสิ่งที่จะทำให้คุณได้เป็๲ส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่คุณต้องพร้อมที่จะยอมรับผลที่ตามมา”

“ผลอะไร?” ศรัณย์ถาม

ภาคินหันมามองศรัณย์ด้วยสายตาที่ลึกลับ “ผลที่จะทำให้คุณไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”

ศรัณย์รู้สึกว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นชั่วขณะ เขาได้ยินคำพูดนั้นเหมือนเสียงสะท้อนจากมิติที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

"ถ้าผมไม่ทำตามที่คุณบอก... จะเกิดอะไรขึ้น?" ศรัณย์ถาม แม้จะรู้ว่าคำถามนี้อาจจะไม่ได้คำตอบที่เขา๻้๵๹๠า๱

ภาคินยิ้มบาง ๆ “ถ้านายไม่ทำ… ทุกสิ่งที่นายเคยรู้จะกลายเป็๞เ๹ื่๪๫ราวที่ไม่มีความหมายอีกต่อไป”

คำพูดของภาคินเหมือนปล่อยความเย็นเยียบออกมาจากภายในตัวเขา ศรัณย์รู้สึกเหมือนตกอยู่ในโลกที่ทุกสิ่งแปลกไปจากที่เขาคุ้นเคย

เขาหันไปมองประตูที่เขาเพิ่งเดินเข้ามาเหมือนกำลังจะหาทางออก แต่มันกลับเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับประตูที่ไม่อาจเปิดออกได้อีกแล้ว

‘ถ้าผมทำตาม… ผมจะต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดชีวิต’

ศรัณย์รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในจุดที่ไม่มีทางถอยกลับ เมื่อทุกการตัดสินใจคือการข้ามไปยังโลกใหม่ที่เขาไม่รู้ว่าจะมีอะไรคอยรออยู่

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นายต้องยอมรับมันให้ได้” ภาคินกล่าวเสียงเบา

ศรัณย์พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะพูดเสียงที่เบาลง “ผมจะทำตามที่คุณบอก… แต่ผมต้องรู้ให้ได้ว่า... จะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้”

ภาคินมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้ม “จะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้... มันจะเป็๲การตัดสินใจที่ไม่อาจย้อนกลับ”

ศรัณย์รู้สึกได้ถึงสิ่งที่ภาคินหมายถึง มันไม่ใช่แค่เ๹ื่๪๫ของการเปลี่ยนแปลงภายนอก แต่มันคือการเปลี่ยนแปลงตัวตนของเขาไปตลอดชีวิต

‘ผมจะต้องเผชิญกับมัน… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น’