ค่ำคืน ที่ร้านอาหารกึ่งบาร์
กลางเมืองเต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มอบอุ่นและเสียงเพลงจังหวะเบา ๆ ปาล์มนั่งหัวโต๊ะ ข้าง ๆ มี ข้าวฟ่าง พี่ต้น บิว และฝั่งธนนท์ก็มี วุฒิ กับ คุณชาย เพื่อนสนิทของเขา มานั่งสมทบ
“กูบอกแล้วว่า ไม่เลิกจริงหรอก!”
คุณชายหัวเราะลั่น พลางยกแก้วขึ้นชนกับของวุฒิ
“ดูดิ พอเรียกมากินข้าวด้วยกันก็ยังมาเป็คู่รัก”
ปาล์มหัวเราะแห้ง ๆ บนเสียงสั่น อย่างไม่อาจควบคุมความรู้สึก ทั้งยังเริ่มมึนเมา
“ใครบอกว่า…ปาล์มกับพี่นนท์เลิกกันครับ ยังเหลือเวลาอีกตั้งห้าวันต่างหาก..อ่าๆ”
บิวทำตาโตทันที “ห้าวัน!? โอ๊ยเวรกรรม แล้วต่อไปกูต้องฟังเพลงเศร้าแทนใช่มั้ยเนี่ย!”
เสียงหัวเราะของกลุ่มดังขึ้นทั่วโต๊ะ แต่ธนนท์กลับนั่งเงียบ สายตาไม่ละไปจากร่างเล็กที่กำลังดื่มเหล้าหัวเราะเฮฮาอยู่กับเพื่อน ๆ ราวกับพยายามมีความสุข
ระหว่างนั้น มีเพื่อนรุ่นน้องที่รู้จักกันเดินเข้ามาทักปาล์ม แถมยังยื่นมือมาแตะไหล่ด้วยท่าทีสนิทสนมเกินพอดี
“ปาล์ม..ไม่ได้เจอนานเลย ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”
บรรยากาศบนโต๊ะสะดุดเงียบไปทันที ธนนท์หันมองด้วยสายตาคมกริบ จนรุ่นน้องคนนั้นรีบชักมือกลับแทบไม่ทันส่วนปาล์มยิ้มเจื่อน ๆ พยายามเปลี่ยนเื่คุย
“อ้าว..มาเที่ยวเหรอ? ..”
แต่ไม่ทันได้หันไปก็ถูกธนนท์เอื้อมมากุมมือใต้โต๊ะ บีบแน่นจนปาล์มสะดุ้ง เขารู้ทันที…คืนนี้คงมีเื่ต้องคุยกันกับคนข้างๆ อย่างแน่นอน
แกร๊ก..ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ธนนท์ก็กดร่างเล็กเข้ากับผนัง แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งกร้าว เต็มไปด้วยความหึงหวง
“พี่…ปาล์มเจ็บนะ” ปาล์มร้อง แต่เสียงสั่นพร่า
“อย่ายิ้มให้ใครแบบนั้นอีก…เข้าใจมั้ยครับ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดข้างหู
ก่อนจะบดจูบรุนแรง จนปาล์มแทบหายใจไม่ทัน ที่ผ่านมาใช่ว่าไม่เคยเกิด หรือแท้ที่จริงเขาไม่เคยใส่ใจ เพราะรักและเชื่อใจกันและกัน
“อื้อ..พี่นนท์..เมื่อก่อนปาล์มก็ไปสนุก ไปเที่ยวกับลูกค้าด้วยซ้ำพี่ไม่เคยบ่นสักคำ”
“มันไม่เหมือนกันเบบี๋” ธนนท์สะดุดคำพูดของปาล์ม แต่ก็ยังแกล้งตอบแบบส่งๆ
“แล้วที่พี่นนท์ยังไม่อ่านข้อความปาล์มต้องหลายชั่วโมงเลย” ปาล์มเก็บความน้อยใจมาตลอด พร่ำบ่นครั้งแรก
“ปาล์มก็รู้พี่งานยุ่งนี่คะ..จุ๊บ..”
เสื้อผ้าถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว มือใหญ่เลื่อนไปทั่วร่างเล็กเหมือนจะย้ำว่าคนตรงหน้านี้ เป็ของเขาเพียงคนเดียว
“อื้อ..อื้อ..พี่จ๋า”
ปาล์มครางเครือ เมื่อถูกยกขึ้นแนบกำแพง ขาเรียวเกี่ยวรอบเอวแน่น ร่างสูงขยับเอ็นอุ่นเข้าช่องทางชุ่มอย่างคุ้นเคย
ก่อนจะเพิ่มความกระชั้นถี่ รุนแรง เร่าร้อน จนห้องทั้งห้องสะท้อนก้อง เสียงหอบหายใจถี่ๆ ราวกับกำลังจะขาดอากาศหายใจ
“อ๊ะ…พี่นนท์…แรงไปแล้ว!”
“ก็เพราะพี่รักปาล์ม…จนไม่อยากให้ปาล์ม เป็ของใครทั้งนั้นไงครับ ต่อให้เราจะเลิกกัน”
ธนนท์กัดฟันพูด ทุกจังหวะหนักหน่วงเต็มไปด้วยความกลัวที่จะเสียอีกคนไป ส่วนปาล์มทั้งเจ็บทั้งสุข จนน้ำตาคลอ
แต่ริมฝีปากกลับหลุดเสียงหวานครางพร่าไม่ขาดสาย ร่างเล็กสั่นระริก เมื่อถูกโอบกอดและกระแทกซ้ำ ๆ ราวกับจะตรึงเขาเอาไว้ตรงนี้ตลอดไป
“อื้อ..อื้อ~~อ้าส์~~~”
เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับแรงกอดแน่น ร่างทั้งสองถึงปลายทางพร้อมกัน ธนนท์ซบหน้าลงกับไหล่เล็ก หอบหายใจหนักเหมือนคนเพิ่งผ่านพายุหนักหน่วงมา
ปาล์มยังหอบแรง แผ่นหลังแดงเป็รอยจากกำแพง เขาหันไปสบตาธนนท์ที่ยังคงกอดเขาแน่นไม่ปล่อย
“คืนนี้เราจบ..ที่ตรงนี้ใช่ไหม?”
ธนนท์เงียบไปนาน ก่อนกระซิบเสียงพร่า
“หึ!..พี่ยังไม่อิ่มครับ”
ปาล์มวางมือลงบนแก้ม กดจูบเบา ๆ ทั้งที่ยังน้ำตาคลอ
“งั้นก็กิน..ให้อิ่มสิครับ..จะได้หลับสบาย”
และแล้วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงรักที่เร่าร้อนอีกครั้ง แม้ร่างเล็กแทบหมดแรงจากรอบแรก
แต่ทันทีที่ถูกวางลงบนเตียงนุ่ม ปาล์มก็ได้เห็นสายตาของธนนท์ที่ยังเต็มไปด้วยความกระหาย และความหึงโหด
“พี่นนท์…พะ..พอแล้วก็ได้”
เสียงพร่าแ่ร้องขอ แต่กลับยิ่งปลุกไฟในสายตาคม ธนนท์ก้มลงบดจูบหนักหน่วง คราวนี้ไม่ใช่เพียงจูบ หากเป็การกัดริมฝีปากจนปาล์มสะท้าน มือใหญ่กดตรึงข้อมือกับที่นอน ไม่ปล่อยให้ขยับไปไหน
“ยังครับ…คืนนี้พี่จะทำให้ปาล์มจำว่าเป็ของใคร”
เสียงทุ้มต่ำสั่นด้วยอารมณ์หึงหวง ร่างสูงขยับกายเข้าสอดใส่เอ็นกายเข้าไปอีกครั้ง ความร้อนแรงที่พรั่งพรูทำให้ปาล์มเผลอครางลั่น แขนทั้งสองถูกตรึงเหนือศีรษะ ไม่สามารถหนีได้เลย
ธนนท์เริ่มจากท่าเดิมบนเตียง ก่อนจะจับเอวเล็กพลิกขึ้น ร่างบางคุกเข่ากับที่นอน เสียงเนื้อกระทบดังสนั่นในห้อง ทุกจังหวะหนักหน่วงรุนแรงจนปาล์มแทบขาดใจ
“อ๊าา…พี่นนท์! มัน…อื้อ..บะ..เบา..มันลึกเกินไปแล้ว..อื้อ~~~~”
แต่ธนนท์กลับก้มลงกัดซอกคอ ทิ้งรอยแดงเข้มหลายจุดเหมือนเครื่องหมาย
“ก็เพราะเบบี๋เป็ของพี่คนเดียว”
เขาเปลี่ยนท่ารักต่อเนื่อง จากด้านหลังสู่การพลิกร่างขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก ให้ปาล์มเป็ฝ่ายขย่มโยกย้ายด้วยตัวเอง
มือใหญ่จับเอวขยับบังคับแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนปาล์มตัวสั่นสะท้านทุกครั้งที่กายถูกรับลึกจนัักับความเสียว
“อื้อ..อ้าส์~” เสียงครางพร่าแทบกลืนไปกับเสียงจูบกัดที่ริมฝีปากและซอกคอ ร่างเล็กถูกทำให้ล่องลอยอยู่บนขอบความสุข และความเ็ปในเวลาเดียวกัน
“อ้า..พี่…ไม่ไหวแล้วเบบี๋…จะเสร็จอีกแล้วที่รัก”
“ไปพร้อมกันนะครับที่รัก”
ธนนท์ออกแรงยกสะโพกของคนข้างบน แล้วช่วยความคุมเกมกระแทกถี่ขึ้นอย่างเร่าร้อน รุนแรงจนเตียงสั่น ก่อนที่เสียงกรีดร้อง และเสียงคำรามต่ำจะดังขึ้นพร้อมกัน
“อื้อ~..อ้าส์~~ซี๊ด~~~”
ร่างเล็กทิ้งตัวลงแนบอกกว้าง เหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ แผ่นหลังและลำคอเต็มไปด้วยรอยแดงชัดเจน เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังแ่ แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเหมือนถูกย้ำชัดว่า…เขายังสำคัญเสมอ
ธนนท์กอดร่างบางแน่น มือใหญ่ลูบผมชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโยน สายตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็ความรักลึกซึ้ง
“ปาล์มเป็ของพี่นะ”
ปาล์มยิ้มทั้งน้ำตา ซุกหน้าเข้ากับอกที่ยังเปียกชื้น รู้สึกเหมือนถูกผูกมัดทั้งกายและใจแ่ากว่าที่เคยเป็มา ถึงแม้จะตกลงกันแล้ว แต่ทำไมหัวใจสองดวงกลับทั้งหวงแหน และยังอยากกันและกัน
........................
3K
