จันทิมันตุ์รู้สึกตัวงัวเงียขึ้นมา รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองเหลียวไปรอบๆ ห้องที่เธอได้อยู่ในตอนนี้ ก็เจอแต่ความว่างเปล่า ไม่เห็นใครอยู่ด้วยกัน กับเธอในห้องนี้เลยสักคน หรือว่าเธอฝันไป สิ่งที่เธอประสบพบเจอมามันคือฝันไปใช่ไหม ไม่ใช่ความจริงใช่ไหม แล้วถ้าเธอฝันไปแล้วเธอมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่คือที่ไหนกันล่ะ
แต่จันทิมันตุ์ก็ต้องหยุดความคิด ความสังสัยอยู่เพียงแค่นั้น เมื่อมีใครคนหนึ่งเปิดประตูห้องนั้นเข้ามา
“เป็ไงฟื้นแล้วเหรอสาวน้อย เธอมาขึ้นเรือของฉันได้ยังไง? เข้ามาทำไม? หรือว่าคิดจะมาขโมยของฮึ!?” กฤตยชญ์เดินเข้ามาในห้อง สายตาจ้องมายังคนตัวเล็ก ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนอนของเขา ด้วยสายตาที่คนถูกมองอ่านไม่ออก และเขาร้องถามออกไป ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงอำนาจ ทำให้คนตัวเล็กหวาดหวั่นขึ้นมา
“ฉะ ฉันเปล่าเข้ามาขโมยของนะ คุณไม่ใช่พวกนั้นใช่ไหม?” จันทิมันตุ์ขยับถอยหลัง จนแผ่นหลังไปติดข้างผนังห้อง
“พวกนั้น!!??.... นี้คือพวกไหนกันล่ะ?” กฤตยชญ์หรี่ตามองคนตัวเล็ก ก้าวเท้ายาวๆ เดินมานั่งลงที่เตียงนอนใกล้ๆ กับคนตัวเล็ก ใช้มือใหญ่จับดึงแขนเรียวเล็กกระชากดึงเข้ามาหาตัว จนร่างบางเซถลาตามแรงฉุดดึง เข้ามาปะทะกับอกแกร่ง และเกยขึ้นมานั่งอยู่บนตักแกร่ง
“อุ้ย!! ปล่อยฉันนะ ปล่อย อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ” จันทิมันตุ์อุทานเสียงหลงออกมา ดิ้นรนขัดขืนให้รอดพ้นออกไปจากอ้อมแขนแกร่งด้วยแรงที่มีอยู่ แต่เหมือนยิ่งดิ้นแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่น และทำการล็อคร่างบางไว้หมดทุกทาง จนในที่สุดร่างบางก็ยอมสิโรราบแต่โดยดี หยุดดิ้นไปโดยปริยาย
จันทิมันตุ์ น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาเป็สาย ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวจนดูน่าสงสารเป็อย่างยิ่ง
“บอกมาสิว่าพวกนั้นที่เธอว่าน่ะมันพวกไหนกัน?” กฤตยชญ์ก้มลงไปถามซ้ำคำเดิม และมองเรียวปากบางจิ้มลิ้มไปด้วยอย่างเผลอไผล
“พวกนั้นคือพวกที่วิ่งตามฉันมา เพื่อจะจับฉันไปข่มขืน ฉันจึงวิ่งลงมาหลบซ่อนอยู่ในเรือลำนี้นี่แหละ” จันทิมันตุ์กล่าวไปก็ร้องไห้น้ำตาไหลรินเป็ทางไปด้วย
“......”
กฤตยชญ์นิ่งเงียบ ขมวดคิ้วชนกันอย่างใช้ความคิด ว่าควรจะเชื่อคำพูดของคนตัวเล็ก ที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขาหรือไม่
“ได้โปรด อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ปล่อยฉันเถอะนะ” จันทิมันตุ์เห็นว่าคนตัวโตนิ่งเงียบ ไม่เปล่งเสียงใดๆ ออกมา จึงจ้องมองหน้าคนตัวโต ด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้นก็ยังร้องขออ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่ปนสะอื้น
“หากฉันปล่อยเธอแล้วไงล่ะ เธอจะไปไหนได้ เธอยังจะต้องอยู่ที่นี่กับฉันแในเรือลำนี้อยู่ดีล่ะสาวน้อย เรือวิ่งออกมาไกลแล้ว หากจะหันหัวกลับไปส่งเธอก็คงไม่ใช่เหตุ เพราะฉันจะต้องเดินทางไปส่งสินค้าให้ทันตามกำหนดเวลา ดังนั้นเธอจึงจำเป็จะต้องไปด้วยกัน” กฤตยชญ์บอกกล่าวกับคนตัวเล็ก ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่เป็เดือดเป็ร้อน ที่จะมีหญิงสาวตรงหน้านี้ร่วมเดินทางไปด้วย
“ฉะ ฉันต้องเดินทางไปกับคุณหรือคะ? ปะ ไปที่ไหน?” จันทิมันตุ์เบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก ที่ได้รับรู้เช่นนั้น
“หลายประเทศ ประเทศแรกที่เราจะไปกันคือสิงค์โปร์” คนตัวโตว่าไป ก็มองปฏิกิริยาที่ดูเหมือนจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ของคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่งไปด้วย ทั้งยังเผลอมองดูริมฝีปากบางจิ้มลิ้มด้วยเป็ระยะๆ
“แล้วจะต้องไปนานแค่ไหนคะ?” จันทิมันต์ถามขึ้นอย่างเป็กังวล
“ก็ประมาณเดือนหนึ่งน่ะ” คนตัวโตตอบด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่นิ่งเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
“นะ หนึ่งเดือนเลยเหรอ” คนตัวเล็กกล่าวทวนระยะเวลา ที่จะต้องไปด้วยกันกับคนตัวโต ที่เธอไม่เคยรู้จักกันเลย ออกมาเบาๆ อย่างรู้สึกจนปัญญาที่จะหาทางออกให้เื่นี้
“ใช่! ประมาณนั้นแหละ” คนตัวโตเน้นย้ำให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง ได้รับฟังชัดเจนมากยิ่งขึ้น คนทั้งสองก็พากันนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง โดยที่คนตัวโตยังคงสวมกอด ร่างบางไว้อยู่อย่างนั้น แต่ก็ไม่ได้แน่นกว่าเมื่อครั้งแรกแล้ว
“ปล่อยฉันได้ไหมคะ?” จันทิมันต์ช้อนขนตายาวงามงอน ขึ้นมองหน้าครามครัน และร้องถามแกมขอร้อง ด้วยน้ำเสียงที่ตอนนี้กลับมาเป็ปกติแล้ว และน้ำตาก็ไม่ได้รินไหลลงมาแล้วด้วย
“ปล่อยน่ะปล่อยแน่ แต่ฉันขอถามเธอก่อน เธอชื่ออะไรและอายุเท่าไร?” กฤตยชญ์รู้สึกไม่อยากปล่อยอ้อมแขนแกร่ง ออกจากร่างบางนุ่มนิ่ม หอมละมุนนี้เลยจริงๆ แต่เพื่อไม่ให้ไก่ตื่น จึงไม่แสดงอะไรกระโตกกระตากออกมา จึงได้ถามสิ่งที่เขาอยากรู้ขึ้นมา
“ชื่อจันทิมันตุ์ค่ะ หรือจะเรียก มน ก็ได้ค่ะ อายุ 22 ปี แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร?” จันทิมันตุ์ถามชายหนุ่มกลับ ด้วยความอยากรู้เช่นกัน
“ชื่อกฤตยชญ์ แต่ไม่ต้องเรียกชื่อเต็มขนาดนั้นหรอกนะ เรียกว่ายชญ์ก็พอ” คนตัวโตบอกชื่อให้คนตัวเล็กได้รับทราบ ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม พร้อมกับแอบสูดดมกลิ่นหอมละมุน จากเรือนกายของเ้าหล่อน เข้าไปจนเต็มปอด
“ปล่อยฉันเถอะนะคะ” คนตัวเล็กกล่าวขอร้องคนตัวโตอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่อยู่ดีๆ ก็แดงระเรื่อขึ้นมา ซึ่งพอคนตัวโตได้ยินคำร้องขอนั้นอีกครั้ง ก็จำต้องยอมปล่อยอย่างไม่เต็มใจนัก
๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓
3K
