ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

หลังที่ฉันเริ่มไลฟ์สดไปไม่นาน ก็มีคนดูเข้ามาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แอคเคาน์ของฉันที่ไม่เคยมีใครรู้จัก เพื่อนที่มีก็แค่หลักร้อย แถมยังไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้กลับมีผู้คนหลั่งไหลกันเข้ามาดูการพาทัวร์ตึกร้างของฉันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขจำนวนผู้ชมมีมากกว่าจำนวนเพื่อของฉันในเฟซบุ้กเสียอีก ผู้คนที่เข้ามาชมต่างพากันคอมเมนต์รัวๆ เต็มช่องแชท จนฉันแทบจะอ่านไม่ทัน (ไลฟ์สดจริงๆหรือครับ ไม่กลัวเหรอ) (บรรยากาศน่ากลัวจัง เห็นแล้วสยอง) (น่ากลัวจริง แบบนี้ต้องให้ดาวเป็นรางวัล) การให้ดาวของผู้ชมคือการโดเนทชนิดหนึ่งซึ่งสามารถเปลี่ยนเป็นค่าตอบแทนสำหรับเจ้าของแอคเคาน์นั้นๆ ผู้ชมให้ดาวฉันรัวๆจนฉันรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย มันเป็นประสบการณ์ใหม่ที่ฉันไม่เคยรู้จัก แต่เมื่อฉันจับไปที่ใบหน้าของฉัน ฉันก็รู้สึกลังเลเล็กน้อยและคิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำนั้น มันดีแล้วใช่ไหม ฉันจะทนคำดูถูกเหยียดหยามของคนที่จะวิจารณ์ฉันได้หรือไม่ แต่ ณ เวลานี้ฉันต้องทำมันต่อไปให้จบ ฉันส่องไฟฉายไปยังเบื้องหน้าโดยใช้กล้องของโทรศัพท์มือถือบันทึกภาพตามไป ตึกแถวนี้มีห้องอยู่ภายในมากมาย ตามผนังเต็มไปด้วยเถาวัลย์ที่เลื้อยเข้ามาปกคลุมภายในบ้าน ที่ผนังเลอะไปด้วยสีแดง ราวกับว่าใครเอาเลือดมาละเลง ที่พื้นก็เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกทิ้งไว้ ฉันคาดว่าน่าจะเป็นของพวกคนเรร่อนไม่ก็พวกขี้ยาเข้ามาพักอาศัยเป็นบางครั้ง เคยมีเรื่องเล่าน่ากลัวๆของตึกหลังนี้นะ ฉันก็ไม่เชื่อหรอก แต่ฉันจะเอามาเล่าให้คนดูฟังแทนก็แล้วกัน ฉันเริ่มบรรยายในขณะไลฟ์สดไปด้วย “ตึกแถวแห่งนี้ เป็นของเศรษฐีคนหนึ่งที่ตั้งใจสร้างเอาไว้เพื่อปล่อยให้คนเช่า ว่ากันว่าพื้นที่แถวนี้เคยเป็นป่าช้ามาก่อน ไม่ว่าใครจะทักท้วงอย่างไร เศรษฐีคนนั้นก็ไม่สนใจ ผู้รับเหมาหลายรายต่างถอนตัวจากการทำงาน เพราะมักจะเจอเรื่องราวแปลกประหลาดอยู่เสมอๆ เช่นข้าวของหล่นโดยไม่มีสาเหตุ เสียงกระซิบที่ไล่ให้ออกไป แต่เจ้าของตึกก็ไม่เชื่อเรื่องอาถรรพ์ จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่กำลังก่อสร้างอยู่นั้น คนงานคนหนึ่งก็เกิดอุบัติเหตุพลัดตกลงมาจากนั่งร้านเสียชีวิต และวิญญาณก็เฮี้ยนหนักจนไม่มีผู้รับเหมาคนไหนกล้ารับงานต่อ” ฉันค่อยๆเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง ตึก...ตึก...ตึก...ฉันค่อยๆเดินขึ้นไป ความเงียบที่ได้ยินทุกเสียงฝีก้าว ความมืดที่แทบมองสิ่งรอบข้างไม่เห็น ช่วยสร้างบรรยากาศน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก แอ๊ด....ฉันเปิดประตูห้องบานหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีสิ่งประหลาดเกิดขึ้น จนฉันร้องกรี๊ดขึ้นมา โธ่ ค้างคาวนี้เอง เล่นเอาตกใจหมด แต่เหตุการณ์เมื่อกี้กลับกลายเป็นที่ถูกอกถูกใจแก่ผู้ชมของฉัน ต่างพากันคอมเมนต์ (ตกใจหมดเลย นึกว่าจะเจอผีซะแล้ว) (อกอีแป้นจะแตก ใจตกไปที่ตาตุ่มหมดแล้ว) (ลุ้นระทึกจริงๆ อย่างกะช่องคนอวดผี) ฉันสาดแสงไฟไปยังห้องชั้นบน มีฟูกเก่าๆขาดรุ่งริ่งอยู่ที่พื้น มีกระจกบานหนึ่งแขวนอยู่ที่ผนัง เหมือนกับว่ามีคนเคยมาอยู่ที่นี่ กระจกสะท้อนแสงและเงา แม้เพียงแว่บเดียวแต่ก็ทำให้ผู้ชมคอมเมนต์กันกระจายไหลเป็นน้ำ (ผ..ผี ผี) (ผีในกระจก มีใครเห็นเหมือนกันไหม) (ของจริงหรือเปล่า เธอเจอผีเข้าแล้วล่ะสิแบบนี้) (เดี๋ยวนะ เมื่อกี้มันเงาสะท้อนคนถ่ายคลิปไม่ใช่หรือ) (จะบ้าเหรอ หน้าตาเละขนาดนั้นจะเป็นคนไปได้ยังไงกัน) ฉันไม่ตอบว่าอย่างไร เงาในกระจกเมื่อกี้มันคือฉันเอง คนดูกลัวฉันแน่ๆเลยเพราะฉันไม่ได้ใส่หน้ากากมาวันนี้ ก็อยู่ลำพังทำไมต้องใส่กันล่ะ “ตอนนี้ เราเข้าไปดูในห้องน้ำกันเถอะ” ฉันพูดต่อราวกับผู้ดำเนินรายการ “ที่ห้องน้ำแห่งนี้ มีเรื่องเล่าว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งแอบมาทำแท้งเอาเด็กออกที่นี่” “เลือด มาได้ยังไง” ฉันเห็นเลือดอยู่ที่โถชักโครกแห้งกรัง คนดูของฉันเขาก็เห็นเช่นเดียวกัน “กลิ่นคาวเลือดเต็มไปหมดเลยทุกๆคน” ฉันเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆเสียแล้วสิ ฉันไม่ได้จัดฉากแต่อย่างใด เลือดพวกนี้เป็นของจริง ฉันเริ่มกลัวจนอยากที่จะออกไปให้พ้นสถานที่แห่งนี้ แต่เมื่อเห็นดาวจากคนดูที่โดเนทมาให้ฉันรัวๆไม่เว้นวรรค แม้จะน้อยแต่บ่อยๆก็น่าจะเป็นเงินมากอยู่ ฉันจึงข่มความกลัวเอาไว้ สูดหายใจเข้าปอดลึกๆและถอนหายใจออกมา ฉันพยายามอธิบายต่อ “หญิงสาวแอบมาทำแท้งและทิ้งศพทารกไว้ที่นี่ และแม่ของเธอก็ตกเลือดตายตามไปด้วย กว่าที่จะมีคนมาพบศพก็ล่วงเลยไปหลายสัปดาห์ ศพเด็กน้อยและศพของหญิงสาวอยู่คู่กันที่นี่ และว่ากันว่าเฮี้ยนมาก จนทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาที่นี่อีกเลย” ปัง!! เสียงของประตูห้องน้ำปิดลงอย่างไม่มีสาเหตุ ฉันตกใจจนเผลอกรีดร้องออกมา คราวนี้เองช่องแชทคอมเมนต์กันรัวๆอีกแล้ว (แกล้งหรือเปล่า แอบมีคนทำหรือเปล่า) (ต้องมีทีมงานแน่ๆจังหวะนี้) ฉันกลัวจนขาสั่นไปหมด ฉันส่ายกล้องไปมาเพื่อดูรอบๆ เสียงโดเนทดังไม่หยุด รอบนี้จำนวนดาวที่คนดูส่งให้ฉันมากมายทีเดียว ฉันกลั้นใจมองไปรอบๆ กระจกห้องน้ำบานใหญ่ที่เต็มไปด้วยคราบดินโคลน ฉันเห็นมีดเล่มหนึ่งวางอยู่ที่อ่างล้างหน้า ใครเอามาวางไว้ทำไมกัน ฉันหายใจเข้าลึกๆ ฉายไฟไปรอบๆห้องน้ำ ฉันพยายามดึงประตู แต่ว่าลูกบิดของมันล็อกแน่นจนเปิดไม่ออก ฉันใจเสียไม่น้อย หัวใจเต้นจนแทบไม่เป็นจังหวะ เสียงชักโครกดังขึ้น น้ำไหลลงไปตามท่อ มันเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อมันน่าจะใช้การไม่ได้แล้ว จากนั้นหางตาฉันก็เหลือบไปเห็นเงาแว่บๆที่อ่างอาบน้ำ ฉันฉายไฟไปทันที ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีขาวยืนอยู่ในมุมมืด คนดูเห็นดังนั้นก็คอมเมนต์อย่างรวดเร็ว (นั่นไงล่ะ ให้เพื่อนออกมาแล้ว) (แต่งหน้าผีได้ดีมาก น่ากลัวเชียว) (แต่เดี๋ยวนะ ร่างผีลอยได้) ฉันหลับตาทันทีที่เห็น ในใจก็พยายามคิดว่าไม่ใช่ของจริง ฉันกลัวมากและหันหลังไปพยายามจะเปิดประตู มีลมเย็นเฉียบวูบผ่านต้นคอของฉันไป ฉันหันขวับกลับไป ร่างนั้นหายไปแล้ว ฉันหันกล้องไปที่กระจก ร่างนั้นปรากฏอยู่ในกระจก (สุดยอดเลย จัดฉากได้ดีมาก) (งานดีเอาไป 100 ดาว) (ยอมใจให้กับเทคนิค) (ฉันว่าผีจริงๆนะห้องน้ำเล็กแค่นี้คนจะแอบที่ไหนได้) “นี่มันของจริง!!” ฉันตะโกนกลางไลฟ์สดอย่างลืมตัว ฉันมาคนเดียว ที่เห็นตอนนี้ผีของจริง ฉันเขย่าประตูห้องน้ำอย่างกับเป็นบ้า แต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถเปิดได้ ฉันเสียสติเลยหันไปเอามีดที่อ่างล้างหน้ากระหน่ำแทงไปที่เงาในกระจกพร้อมกรีดร้องออกมา เลือดในกระจกไหลออกมาและกระจกก็แตกกระจายพร้อมเสียงโหยหวน แล้วช่องแชทก็เต็มไปด้วยคอมเมนต์ (ผีของจริง ขนลุก) (555 เรียกตำรวจเร็ว ผีถูกคนแทง) (นั่นผีจริงๆ เธอกำลังจะตายนะผีอยู่ข้างหลังเธอ) ฉันพยายามที่จะพังประตูออกไป เรี่ยวแรงของฉันอ่อนล้า อากาศภายในห้องน้ำเริ่มน้อยลง ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าโดนใครบีบคอจนหายใจไม่ค่อยออก นี่ฉันจะต้องตายลงที่นี่หรือ ฉันต้องตายท่ามกลางไลฟ์สดหรือนี่ไม่ได้! น้องชายฉันต้องได้รับการักษา ฉันจะตายไม่ได้ ฉันใช้มือกำไปที่สร้อยคอของฉัน ฉันคลำเจอตะกรุดที่ยายฉันให้ไว้ตอนเด็กๆ ฉันถอดสร้อยคอออกมาและชูไปที่ผีตัวนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น ฉันถูกลมเข้าปะทะจนล้มลงกระแทกประตู จนประตูเปิดออก (ผีตายแล้วเหรอ) (จบการแสดงแล้วหรือ) (ลุกขึ้นๆ รีบหนีไป) ฉันพยายามลุกขึ้นแล้วคว้าสร้อยตะกรุดขึ้นมาแล้วรีบวิ่งออกไปจากตึกร้างนั้น ตำนานความเฮี้ยนที่ฉันได้ยินมาเป็นเรื่องจริง ฉันกลับไปที่บ้านก็พบว่าที่คอของฉันมีรอยคล้ายนิ้วมือรอบคอ ฉันเจอผีเล่นงานเข้าแล้วจริงๆ โชคดีนะที่ฉันมีของขลังจึงรอดมาได้ ฉันเปิดเฟซบุ้กของฉันขึ้นมาดูก็พบว่ายอดโดเนทที่คนดูมอบให้ฉันนั้นมากถึงหลายพันบาท คนติดตามฉันก็พุ่งพรวดไปถึงเกินห้าพันคนเลยทีเดียว มันน่าเหลือเชื่อมาก จากฉันคนธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ กลับมีคนติดตามมากขนาดนี้ เงินที่ได้มันมากพอๆงานแม่บ้านของฉันทั้งเดือนเสียอีก ทั้งที่ฉันไลฟ์สดเพียงไม่กี่ชั่วโมง ถ้าฉันทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ฉันน่าจะมีชื่อเสียง มีคนติดตามมากขึ้นและมีรายได้มากกว่านี้ แต่สิ่งที่ฉันกังวลก็คือ สิ่งที่ฉันเจอนั้นมันคือผีจริงๆ ยายให้ตะกรุดกับฉันเพราะยายบอกว่า ฉันมีสัมผัสพิเศษ ในอนาคตฉันอาจจะต้องใช้มันเพื่อปกป้องตัวเองจากสิ่งชั่วร้าย ขอให้ฉันพกติดตัวเอาไว้ตลอดเวลา ฉันใส่มันมานานโดยไม่ได้คิดอะไร จนวันนี้มันได้ช่วยชีวิตฉัน ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ฉันต้องเห็นผีไปตลอดชีวิตหรือนี่ ใครมันจะไปทำใจได้ลงถ้าต้องเจอผี แต่ก็จะทำยังไงได้ สิ่งที่ฉันต้องการมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนสินะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไลฟ์สด ไลฟ์หลอน

นิยายแนะนำ

ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไลฟ์สด ไลฟ์หลอน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้