ในวันที่ 14 เดือน กุมภาพันธ์ 2019 เวลา 6:00 นาฬิกา พี่ชายของผม คิคิชีตะ คาเทรุ ได้ผูกคอตายในห้องของตัวเองแล้วครับ
ณ สถานที่จัดงานศพ ห้องสี่เหลี่ยมที่มีไฟสว่างแค่ตรงโลงศพ ผู้คนที่มางานศพต่างก็เสียใจของการจากไปของพี่ชายของผม เหล้าเพื่อนๆ ต่างก็พร้อมใส่ชุดนักเรียนเพื่อแสดงว่า คาเทรุ จะเป็เพื่อนของพวกเขาตลอดไป แฟนพี่ผมกับพ่อต่างก็ร่ำไห้อยู่หน้าโลงศพของพี่ชาย พ่อผมพูดต่อหน้าโลงศพพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่ร่ำไห้ว่า " ทำไมลูกถึงรีบจากไปละ วิศวะนะ ทั้งๆ ที่ความฝันของลูกใกล้จะเป็จริงแล้ว ทำไมถึง..ฆ่าตัวตายล่ะ หื้อๆ " ผมร้องไห้ให้พี่และยืนดูพ่อที่เสียใจ ผมคิดในใจว่า (วิศวะเหรอ ไม่ใช่หรอก ความฝันของพี่ ไม่ใช่ทั้งวิศวะ หรืออะไรทั้งนั้นแหละ เพราะพี่ถูกพ่อพูดกรอกหูทุกวันว่าลูกต้องเป็วิศวะให้ได้น่ะ เพื่อที่จะเป็ความภาคภูมิใจของพ่อ พี่สูญเสียความเป็ตัวเองไปจนไม่มีความสุขแล้วจากไป คนที่ฆ่าพี่น่ะ คือ พ่อ..นั้นแหละ)
ตัดภาพไปที่ตอนเลิกงาน ผมกับพ่อยืนส่งแขกกลับบ้านที่หน้าประตู หลังจากส่งแขกคนสุดท้าย
พ่อที่ยังเสียใจและยังทำใจไม่ได้ก็ได้พูดกับผมว่า " โฮมูระ ลูกนะ..ต้องทำตามความฝันของพี่ให้สำเร็จนะ เข้าใจมั้ย "
ผมในตอนนั้นที่คิดในใจว่า (จริงๆ แล้วนั้นน่ะ ไม่ใช่ความฝันของพี่ แต่มัน คือ ความฝันของพ่อต่างหาก พี่น่ะไม่้าให้ผมทำตามที่พ่อบอกหรอก) แต่ว่าตัวผมในวัย 15 ปี ในตอนนั้นยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะพูดตรงๆ ออก ด้วยความที่พ่อยังเสียใจอยู่เลยได้ตอบไปเพียงว่า " ครับ ผมเข้าใจแล้ว "
หลังจากผ่านไปประมาณ 1 ปี เวลาปัจจุบัน วันที่ 9 มกราคม 2020
ณ ห้องเรียนแห่งหนึ่ง แสงอาทิตย์ที่เริ่มกลายเป็สีส้ม สาดส่องมาที่หน้าต่าง ในเวลา 17:00 เวลาเลิกเรียน มีโต๊ะที่จัดเป็ระเบียบ ห้องที่ดูสะอาด แต่ก็มีฝุ่นนิดหน่อย เพื่อนของผมได้พูดก่อนจะออกจากห้องไปว่า
คิตามูระ " นี้ๆ โฮมูระ วันนี้นายเป็เวรทำความสะอาดห้องกับ โซยุ น่ะ รีบทำแล้วรีบกลับบ้านด้วยล่ะ ไอดอลหนุ่มโฮมูระ ของเรา "
ในระหว่างที่โฮมูระเดินไปหยิบไม้กวาดก็หันไปพูดว่า " เลิกล้อได้แล้วน่า คิตามูระ อันนั้นมันแค่ความฝันวัยเด็กนะ นายเนี้ยล้อไม่เลิกเลยนะ "
คิตามุระตอบกลับมาอย่างๆ กวน " อ๋อเหรอ อะเค งั้นบ่ายละ อ๋อแล้วก็พวกนายสองคนอย่าแอบจู๋จี๋กันละ หุหุ ไปละ " แล้วก็กลับบ้านไป
โฮมูระ & โซยุ ทั้งคู่หันไปพูดพร้อมกันด้วยสีหน้าโมโห " ไม่มีทางหรอกเฟ้ย ไอคิตามุระนี้ "
โซยุหันกลับมาคุยว่า " อะ ว่าแต่ฉันว่าความฝันนายก็ดีออกนะ ทำไมนายไม่ลองทำดูละ นายออกจะเต้นเก่ง แถมหน้าตานายก็ดีด้วย "
โฮมูระเกิดอาการเขินดีใจและยิ้มที่มุมปาก " ห่ะห่ะ พอเจอชมแบบนี้ก็เขินแห่ะ "
โซยุพูดเสริม " แต่เสียงของนายไปคนละทางกับการเต้นเลยนะ "
โฮมูระ " อ้าว ยัยนี้ จะชมฉันก็ชมให้สุดๆ สิ " พร้อมกับจับ ยัยโซยุมาหยุ่มหัว
โซยุ ร้อง " โอ้ย " พร้อมกับปัดมือทั้งสองข้างของโฮมูระ " เื่จริงนี้น่า ก็ร้องไม่เพี้ยนอยู่แหละมั้ง แต่เสียงนายไร้ความรู้สึกมาก เหมือนคนไม่มีสีสันชีวิต เหมือนจานสีทีมีแต่ขาวกับดำ หรือไม่ก็ ไม่มีสีเลย เป็โลกไร้สีสัน โลกที่ไร้ความรู้สึก แค่นั้นเลย "
โฮมูระ พอได้ยินอย่างงั้นจึงตอบไปก่อน " อย่างงั้นเหรอ " แต่ในใจผมกับคุ้นคิดเื่เสียงของตัวเองเป็อย่างมาก (เสียงร้องของฉันมันสร้างโลกที่ไร้สีสันอย่างงั้นสินะ) " งั้นฉันจะปรับปรุงแล้วมาร้องให้เธอฟังนะ "
โซยุ " หยุดเลย stop เก็บมันไว้ตรงนั้นแหละ "
โฮมูระพยายามทำหน้าออดอ้อนเพื่อให้โซยุใจอ่อน " ทำไมละ มีเธอคนเดียวนะที่ฟังฉันร้องเพลงนะ ฟังฉันเถอะ นะ นะ น่าาาาา "
โซยุ " ก็ได้แต่ต้องมีของแลกเปลี่ยน "
โฮมูระ " อะไรละ ฉันหามาได้หมดเลยนะ "
โซยุ ทำหน้าอย่างชั่วร้าย " ซื้อตั๋วไอดอลวง.... ให้ฉันสิ "
โฮมูระ มีสีหน้าที่หมั่นใส่ยัยโซยุ สิ่งที่จิตใจโฮมูระคิดกับโซยุ คือ (หน่อยยยยย ยัยนนนนี้ ยัยหน้าเื ยัยบ้าผู้ชายยยยยยยย) แต่เหมือนเสียงในหัว โฮมูระหลุดออกมา
โซยุ " เอ้ะ เมื่อกี้นายว่าไงนะ "
โฮมูระ " อะ ป.. เปล่านะ ไม่มีอะไรรรรร๊ " โฮมูระมีอาจการเลิ่กลั่กพร้อมกับผิวปากเพื่อกลบเกลื่อนความผิด
โซยุ " จริงๆ ฉันก็ไม่ได้จะให้นายซื้อหรอก ฉันได้ตั๋วเข้างานมาสองใบนะ เลยว่าจะชวนนายสักหน่อย อะ มารีบทำให้เสร็จเถอะ ฉันมีฉันต่อ "
โฮมูระ " อ๋อ อะเคร "
ระหว่างทางกลับบ้าน
โซยุ " แยกกันตรงนี้นะ เจอกันพรุ่งนี้ " โซยุโบกมือลา
โฮมูระ โบกมือกลับ " อ่า เจอกันพรุ่งนี้ "
โฮมูระแยกกันกับโชยุ และเดินไปที่ป้ายรถเมย์เพื่อรอรถเมย์อย่างที่เคย
โฮมูระ (ความฝันเหรอ ไม่เคยคิดถึงเื่นั้นเลยแฮ่ะ ทำไมตอนเด็กของฉันถึงอยากเป็ไอดอลนะ หรือจริงๆ เราอยากเป็มันมาตลอด เลยฝึกเต้น ฝึกร้องเพลง โดยที่เราไม่รู้ตัวสินะ ทั้งๆ ที่ลืมมันไปแล้วแท้ แต่พอได้ยินจริงๆ มันกลับรู้สึกว่า อยากทำมัน อยากเป็แบบนั้น อยากจะทำให้ได้เหมือนภาพในฝันในวัยเด็ก ถึงมันจะสายไปก็ตาม ทำไมกันน่ะ ทำไมกัน )
คนแปลกหน้า " คนที่หนึ่ง คนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่ อะ โอ้ยเจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็็บ ทำไมถึงไม่ทะลุผ่านละเนี้ย "
โฮมูระ " โอ้ย นี้เธอ เดินระวัง ระวังหน่อยสิ "
คนแปลกหน้าพูดด้วยสีหน้าที่ใและงุนงง " นี้นายมองเห็นฉันด้วยเหรอ "
โฮมูระ " มองเห็นสิ เธอเป็คนนะ ทำไมถึงจะมองไม่เห็นล่ะ "
คนแปลกหน้ารีบหันหลังกลับละอย่างไว ด้วยความลุกลี้ลุกลนแล้วก้มหน้าพูดคนเดียวด้วยน้ำเสียงที่แพรวเบาเหมือนอยู่ในลำคอ " เห๋ มีคนมองเห็นฉันด้วย ปกติไม่มีใครมองเห็นนะ ทำไงดีเนี้ย ทำไงดี " อยู่ดีๆ เธอก็เหมือนคิดอะไรได้ " หรือ ว่านี้อาจจะเป็ ทฏษฐีที่เรียกว่า คลื่นความถี่ที่ตรงกันถึงทำให้หมอนั้นมองเห็นฉันได้สินะ งั้นก็ต้องใช้โอกาสนี้แหละ "
โฮมูระยื่นหน้าไปกระซิบข้างหู " โอกาสอะไรเหรอ " เสียงที่เอ่ยออกมากระทันหัน ลมพัดผ่านเบา ๆ ที่ข้างหูทำให้เธอใ
เธอถอยห่าง รีบเอามือปิดหูข้างที่โดนกระซิบ " ม..เมื่อกี้นายจะทำอะไรสาวน้อยอย่างฉันน่ะ "
โฮมูระ " 555555 ใครจะทำอะไรคนอย่างเธอบ้าป่าว " ผมเดินเข้าไปหาเธอแล้วถามด้วยสีหน้าที่สงสัยกับคำพูดของเธอ " เมื่อกี้เธอบอกว่าโอกาสอะไรเหรอ "
คนแปลกหน้า " อ..โอกาสอะไรเหรอ ไม่มี๊ " (แต่นี้แหละโอกาส โอกาสมาถึงตรงหน้าแล้ว โอกาสที่จะทำตามความฝันของฉัน) " เออ คือว่า "
โฮมูระ " เออ คือว่า ถ้าชอบฉันและจะขอเบอร์ฉันละก็นะ ไม่ให้หรอก ก็รู้หรอกนะว่าฉันหน้าตาดีอะ เอ๊ะ หรือว่า เธอจะเป็สต็อกเกอร์ป่าวเนี้ย บุ่ยยย น่ากลัวอะ "
คนรอบข้างที่มองโฮมูระอยู่ เริ่มหันไปคุยกับเพื่อนตัวเอง " คนอะไร คุยคนเดียว บ้าเปล่าวะ หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่แบบนี้ไม่กล้าเข้าไปคุยด้วยเลย "
คนแปลกหน้า (คนบ้าอะไรหลงตัวเองชะมัด แถมยังหาว่าฉันเป็สต๊อกเกอร์อีก หมั่นใส่เป็บ้า แต่ก็ช่วยไม่ได้ มีแต่ต้องพึงหมอนี้เท่านั้น)
โฮมูระ " สรุป มีอะไรละ "
คนแปลกหน้า " เออ คือว่า... ฉันมีอะไรอยากจะ.. "
โฮมูระ " อะ รถมาแล้ว บะบาย อย่าได้เจอกันอีก " โฮมูระรีบขึ้นรถเมย์เพื่อกลับบ้านตัวเอง
คนแปลกหน้า (หน่อยยยยย) " ไอหมอนี้ น่าโมโหชะมัดดดดดดดดดดดดดด "
ณ บ้านโฮมูระ
" กลับมาแล้วครับ " โฮมูระพูดออกไปเพียงแค่หวังจะมีเสียงตอบกลับมา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย โฮมูระได้เดินไปเคารพรูปพี่ชายที่จากไปพร้อมพูดน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเศร้า " ผมกลับมาแล้วนะครับ พี่ชาย " บ้านที่เคยคึกครื้นเวลามีพี่ชายอยู่บ้าน แต่ตอนนี้มีเพียงความเงียบที่แค่มีเสียงเพียงนิดเดียวก็ได้ยิน โฮมูระเดินขึ้นห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างที่เคยทำในชีวิตประจำวัน ทำอาหารอย่างที่เคย เต้น ร้องเพลงอย่างที่เคย
" ร้องเพลงห่วยชะมัด " เสียงผู้หญิงที่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้โฮมูระใ
โฮมูระหันไปมองรอบๆ แล้วถาม " นั้นใครนะ " ด้วยความกลัวเพราะตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลยนอกจากโฮมูระ
" ฉันเอง " เสียงนั้นดังขึ้นอีกรอบ แต่ครั้งมันดังขึ้นเบา ๆ ที่ข้างหูของเขา ทำให้โฮมูระใกลัวสุดขีด
โฮมูระรีบวิ่งขึ้นเตียงแล้วมุดใต้ผ้าห้ม " ผี ผีหลอก "
คนแปลกหน้าเดินเข้าไปและเอาผ้าห้มออก " ฉันเอง ผู้หญิงที่อยู่หน้าป้ายรถเมย์ไง "
โฮมูระเง้ยมองหน้าเธอ พอเห็นหน้าเธอ ความกลัวโฮมูระก็หายไป " อะ นี้เธอ ยัยสต็อกเกอร์นี้น่า "
คนแปลกหน้า " หยาบคายมาก "
โฮมูระ " นี้เธอรู้บ้านฉันได้ไงเนี้ย มานี้เลย ต้องไปแจ้งความ " โฮมูระเดินไปจะจับมือเธอ แต่เธอเดินถอยหลังหนีทะลุประตู ร่างของเธอค่อย ๆ หายไป
โฮมูระ " อะ นี้เธอ ป.. ป.. เป็ผี " โฮมูระเกิดความกลัวอีกครั้ง ขนลุกสู้ ร่างกายเริ่มสั่นเทา และเธอก็เดินทะลุประตูพุ่งเอาหน้าไปใกล้โฮมูระ
คนแปลกหน้า " แบร่ " โฮมูระเกิดความกลัวสุดขีด และรีบวิ่งหนีไปมุดใต้ผ้าห้มอีกรอบ
โฮมูระ " กลัวแล้ว กลัวแล้ว อย่ามาหลอกฉันเลย ฉันขอโทษที่ว่าสต็อกเกอร์ ฉันขอโทษ "
คนแปลกหน้าหัวเราะอย่างสนุก " 55555 " และเดินไป เดินไป ตรงไปที่หน้าผ้าห้มที่โฮมูระซ้อนตัวอยู่ " นี้นาย นายอยากเป็ไอดอลใช่ม่ะ ความฝันของนายคือการเป็ไอดอลใช่มั้ยละ "
โฮมูระ (ไอดอลเหรอ) พอโฮมูระได้ยินคำว่าไอดอล ความรู้สึกกลัวก็เปลี่ยนเป็ความสงสัย
คนแปลกหน้า " จริงๆ ฉันไม่ได้จะมาหลอกนายหรอก ฉันมาขอให้นายช่วย " พอได้ยินคำว่ามาขอให้ช่วยอีก ความกลัวที่มีอยู่ของโฮมูระก็หายไป ความสงสัยในคำบอกกล่าวของโซยุ และ ิญญาที่อยู่ตรงหน้า คำบอกกล่าวที่ว่า (ไอดอล) นั้นติดอยู่ในใจ ทำให้โฮมูระคุ้นคิดว่า (ทำไมคนอื่นถึงบอกว่าฉันอยากเป็ไอดอลนะ ขนาดคนที่พึงเจอกันยังคิดว่าฉันอยากเป็ไอดอลเลย ไม่ใช่คนสิ ผีตั้งหาก)
คำบอกกล่าวในใจราวกับมันกำลังทิ่มแทงเขาอยู่ ทำให้โฮมูระเปิดผ้าห่มออกมาและเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า " ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันอยากเป็ไอดอลละ "
คนแปลกหน้า " ถ้าถามว่าทำไมนะเหรอ การกระทำของนายมันบอกหมดแล้วละ ทั้งการฝึกร้องเพลง ทั้งการฝึกเต้น ถึงนายจะทำไปเพราะความชอบเต้น ชอบร้องเพลงก็เถอะ หรือนายไม่รู้ว่าทำไปทำไม แม้ว่านายจะลืมความฝันของตัวเองไปแล้วก็เถอะ แต่ว่าร่างกายของนายได้ไม่ลืมสิ่งที่นายเป็น่ะสิ ก็เลยพอมองออกน่ะ "
คำพูดของเธอ ทำให้โฮมูระค่อย ๆ ปลดล็อกความรู้สึกในใจ (อย่างงั้นเหรอ งั้นสินะ มีแค่ตัวฉันสินะที่สับสนกับตัวเองว่าอยากเป็อะไร) ความฝันของเขาที่หลงลืมมานาน ทำให้เขาทำได้เพียงแค่บอกขอบคุณเธอ " นี้.. ขอบคุณนะ " ด้วยน้ำเสียงผ่อนค่ายแต่ก็รู้สึกได้ถึงความขอบคุณจากใจจริง
คนแปลก " ห่ะ ขอบคุณนะ ไม่คิดว่าจะได้ยินจากคนอย่างนายนะเนี้ย " เธอใเพราะว่าก่อนหน้านั้นเขาเป็คนตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขากระทำ
โฮมูระ " อ่าาาา ช่างมันเถอะ ว่าแต่ เธอ มีอะไรให้ฉันช่วยงั้นเหรอ ถ้าฉันพอจะทำได้อะนะ "
คนแปลกหน้า " อ๋อ ฉันอยากให้นายช่วยสานฝันของฉันหน่อยน่ะ "
โฮมูระทำหน้าใ " ห้ ะ นี้เธอจะบ้าเหรอความฝันเธอ เธอก็ไปทำเอาเองดิ "
คนแปลกหน้ารีบอธิบายด้วยความลุกลี้ลุกลน " ด.. ด.. เดี๋ยวก่อนความฝันของฉันไปทางเดียวกันกับความฝันนายพอดี "
โฮมูระ " หื้อ "
คนแปลกหน้า " ก็ความฝันของฉัน คือ การแต่งเพลงให้ครบทุกแนวแล้วออกเพลง แต่มีเพลงแนวเดียวที่ฉันขาดไป คือ แนวรักโรแมนติก "
โฮมูระ " แนวรักโรแมนติก แสดงว่าต้องทำให้เธอมีความรักโรแมนติกสะก่อนถึงจะแต่งเพลงออกมาได้อะดิ ว่าแต่.. ทำไมฉันต้องทำ ถ้าความฝันของเธอยากขนาดนี้ก็ต้อง..มีข้อแลกเปลี่ยนนะ "
คนแปลกหน้า " ข้อแลกเปลี่ยนเหรอ เอางี้มั้ยฉันจะสอนร้องเพลงให้นายแลกกับการที่นายออกเพลงให้ฉัน ยังไงการเป็ไอดอลก็ต้องฝึกร้องเพลงเป็หลักอยู่แล้ว "
ขอเสนอที่เธอยื่นให้มานั้นไม่มีหลักฐานใด ๆ โฮมูระ " จะเชื่อได้ไง ว่าเธอร้องเพลงเพราะ ไม่มีอะไรรับประกันเลยนะ "
ในตอนนั้นเธอเดินไปเปิดหน้าต่าง พร้อมกับร้องเพลง โฮมูระตะลึงกับเสียงของเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เสียงของเธอที่เปล่งออกมาไพเราะราวกับเทพีดวงจันทร์ที่ชับขานบทเพลงในยามฤดูหนาว (เพราะมาก มันราวกับภูตหิมะที่ร้องเพลงข้างๆ หูให้ฟังเลย เสียงของเธอที่เปล่งออกมาไพเราะและเป็เอกลักษณ์ เทคนิคที่เหนือชั้นกว่านักร้องระดับอาจารย์หลายๆ คน ราวกับโลกที่มีสีขาวดำ กลับกลายเป็โลกที่มีสีสันขึ้นมา เนื้อเพลงของ ต้นฉบับ เวลาร้องนั้นภาพที่ขึ้นมาในหัว..ควรแสดงออกถึง ความคิดถึง สีส้ม ความคิดถึงในยามที่ดวงอาทิตย์เป็สีส้ม ยามที่แดดอบอุ่นเหมือนตอนที่มีเธอ [คนที่เรารัก] อยู่ แต่กลับไม่มี กลายเป็ความเหงาที่ต้องคิดถึงเธอ [คนที่เรารัก] ทุกครั้งเมื่อดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน ทั้งที่มันควรจะเป็อย่างนั้น แต่เธอกับแสดงให้ผมเห็นถึงโลกในยามที่มีเพียงแสงจันทร์ ไฟถนนที่สลัว ลมหนาวเย็นในเวลาที่ดวงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยแสงจันทร์ น้ำเสียงของเธอที่มีความเศร้าซ่อนอยู่ แต่ความเศร้าของเธอไม่ได้หมายถึงความคิดถึง หรือ คิดถึงใครเลย แต่ความเศร้าของเธอที่แสดงออกมาในเพลงนี้ คือ มันเงียบเหงา อิจฉา อยากมีคนเดินเคียงข้างกลับบ้านในค่ำคืนที่เงียบเหงา ในยามที่ดวงจันทร์สาดส่องมาที่เธอเหมือนกับเธอในตอนนี้ ที่ดูเศร้าเมื่อร้องเพลงนี้ออกมา ราวกับ..จะบอกว่าเธอรู้ยังไงในตอนนี้เลย) ในตอนนั้นผมก็ตกหลุมรักเธอตกหลุมรักในเสียงร้องของเธอ ตกหลุมรักในความตลกธรรมชาติความขี้เล่นและความเลิ่กลั่กทำไรไม่ถูกของเธอ เธอทำให้โลกที่ขาวดำของผมกลับมีชีวิตสีสันอีกครั้งเหมือนตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่
ภาพในหัวของโฮมูระ ได้ย้อนกลับไปตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ในตอนที่โฮมูระ อายุ 10 ขวบ ณ โรงพยาบาล เวลา 10:00 อากาศอบอุ่น แสงตะวันสาดส่องลงที่เตียงของแม่ที่ป่วยอยู่ แต่ก็ยังมีความสุข รอยยิ้มของเธอที่สดใสดั่งดวงตะวัน แม่ได้ลุกขึ้นมาคุยกับลูกของเธอทั้ง 2 คน
แม่ที่นอนป่วยที่เตียง " นี้โฮมูระ คาเทรุ เวลาพวกลูกมีแฟน พวกลูกต้องหาผู้หญิงที่ตลกธรรมชาติและขี้เล่นเหมือนแม่ให้ได้นะ เพราะว่า ผญ.เ่าั้จะทำให้ชีวิตลูกวุ่นวายและหยุ่งเหยิงตลอดเวลา ผญ.แบบนั้นนะ จะทำให้ลูกไม่มีเวลาเศร้าเลยแหละ เหมือนพ่อที่มีแม่ไง เข้าใจมั้ย คาเทรุ เข้าใจมั้ย โฮมูระ "
คาเทรุ & โฮมูระ " เข้าใจแล้วค้าบบบบบบ คุณแม่ "
โฮมูระลุกขึ้นจากเก้าอี้และโพรงพลางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง " ผมนะะะะ จะหาคนที่ตลกและขี้เล่น เหมือนกับคุณแม่ และก็สวยกว่าคุณแม่ด้วย " พร้อมกอดอกและยิ้มอย่างมั่นใจ " หึ ต้องสวยกว่า "
แม่ & คาเทรุหัวเราะอย่างมีความสุขพร้อมกันพร้อมกับบอกว่า " 55555 ไม่ได้ " ด้วยน้ำเสียงที่กระแทกป่นไปด้วยความขี้เล่น
แม่ได้พูดต่อเสริมด้วยน้ำเสียงที่ขี้เล่นว่า " จะสวยกว่าคุณแม่ไม่ได้นะ คุณแม่ไม่อนุญาต "
คาเทรุรีบตบมุกจากคุณแม่ทันทีว่า " ฉันก็ไม่อนุญาต "
แม่รีบพูดเสริมอีกว่า " ถ้าสวยกว่าแม่ โฮมูระก็ลืมแม่นะสิ "
คาเทรุตบมุกทันทีว่า " ใช่ ๆ เพราะงั้นฉันจะคอยดูถ้านายมีแฟนสวยก็คุณแม่ละก็ ฉันจะ ตื้บนายแน่ "
โฮมูระทำหน้าและท่าทางกลัวทั้งสองคนและพูดไปว่า " ทั้งสองคน น่ากลัว "
พอทั้งคู่เห็นอย่างงั้นก็หัวเราะกับรีแอ็คชั้นของโฮมูระ พอโฮมูระเห็นอย่างงั้นก็หัวเราะตาม ทั้งสามคนหัวเราะอย่างมีความสุข
ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน
คนแปลกหน้า " นี้นาย นี้....นาย ได้ยินมั้ยเนี้ย จบแล้ว " พร้อมกับยื่นหน้ามาเรียกใกล้ ๆ
เสียงของเธอทำให้โฮมูระได้สติและเห็นหน้าของเธออยู่ไม่ห่าง ๆ ใจของโฮมูระก็เต้นแรงแบบไม่รู้ตัว (ตึกตัก ตึกตัก) " อื้อ อ๋อ จบแล้วเหรอ พอดีฟังเพลินไปหน่อย " ในใจของโฮมูระว้าวุ้นเมื่อเห็นดวงตาของเธอใกล้ ๆ แล้วคิดในใจว่า (ดวงตาของเธอช่างเปล่งประกายแวววาว ราวกับแมวที่มีอิสระในตัวเอง )
คนแปลกหน้า " เป็ไง พอจะเป็คนสอนร้องเพลงได้มั้ย เห็นอย่างงี้ฉันก็เป็นักวง (ยังไม่ได้ตั้งชื่อวง) วงที่ดังที่สุดเมื่อ 13 ปีก่อนเลยนะ " เธอพูดด้วยความภาคภูมิ เสียงของเธอช่างดูมีความสุข
โฮมูระ " ก็.. พอได้ เธอจะ..สอนร้องเพลงแลกกับการที่ฉันจะทำตามความปราณาของเธอใช่มั้ย "
คนแปลกหน้า " ใช่ "
โฮมูระ "แล้วเธอชื่ออะไรละ "
คนแปลกหน้า " ฉันชื่อ ไซกะ.. ทานากะ ไซกะ ฝากตัวด้วยนะ " เธอเอ่ยชื่อของเธอและยื่นมือมาเพื่อแสดงถึงการทำสัญญากันของสองเรา
โฮมูระเอ่ยนามของเขา " ส่วนฉันชื่อ คิคิชีต่ะ โฮมูระ ฝากตัวด้วย " ผมยื่นมือไปจับ เพื่อแสดงถึงการยอมรับเงื่อนไขในสัญญาของเธอ
ในตอนนั้นใจผมได้ตกหลุมรักไซกะโดยไม่รู้ตัว ตัวผมที่พึงเคยมีความรักครั้งแรกนั้นยังคงสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในใจ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารัก คือ อะไร แต่ว่า ผมได้ตกหลุมรักิญญาสาวโดยไม่รู้ตัวเข้าแล้ว
จบตอนที่ 1
ปล.1 ผิดพลาดตรงไหน ติเตือนเม้นบอกได้เลยนะครับ เพราะบางทีก็ตรวจเช็คไม่หมด หรือ ว่าอยากให้ปรับแก้ตรงให้ผมจะพยายามปรับเปลี่ยนน่าา
ปล.2 คิดชื่อวงไม่ออกอะ คนอ่านคิดให้ และเม้นบอกให้หน่อย
ปล.3 อย่าด่าเยอะเด้อ
468
