ตอนที่ 5
ลู่เฟยิ เขาร้องไห้อยู่นั้น เขาได้ยินเสียงเหมือนพี่สาว เขาจึงหยุดร้องไห้ และพยายามฟังเสียงว่าใช่พี่สาวของเขาหรือเปล่า เขาเงยหน้าขึ้น ตอนนี้ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่อาบหน้าและดวงตา จนทำให้สายตาของเขานั้นแทบมองอะไรไม่เห็น สายตาที่พร่ามัวพยายามมองผ่านม่านน้ำตาไปที่พี่สาวที่มองอยู่
ลู่เฟยหลินเองก็เช่นเดียวกัน เธอมองไปที่เด็กชายที่อายุน่าจะ6ถึง7 ขวบหรือว่าน้อยกว่านั้น เพราะเธอเห็นตัวผอมบาง จึงไม่อาจจะเดาได้ ใบหน้าของเด็กชายที่มีแต่น้ำตา จนมองดูแล้วน่าสงสารไม่น้อย แต่ที่มากกว่านั้นคือเธอไม่รู้จักเด็กผู้ชายคนนี้เลย เป็ใครกันนะ แล้วทำไมต้องร้องไห้เหมือนว่าใครตายอย่างนี้กันล่ะ เธออยากจะเอื้อมมือไปปลอบโยนด้วยความสงสาร แต่ดุเหมือนว่าจะไม่มีแรงเอาเสียเลย
"พี่สาว พี่ตื่นแล้วหรือครับ รู้ไหม พี่ทำให้ผมกลัวแค่ไหน ผมนึกว่าพี่จะไม่ตื่นขึ้นมาหาผมเสียแล้ว"
ในที่สุด ลู่เฟยิก็สามารถมองเห็นในที่สุด พี่สาวของเขาตื่นแล้ว ไม่ได้นอนไม่รู้สึกตัวอีก ความดีใจตอนนี้จึงยิ้มออกมาด้วยความดีใจเป็ที่สุด ใครบอกว่าพี่สาวของเขาตายแล้ว นี่อย่างไรล่ะ พี่สาวของเขาตื่นขึ้นมาแล้ว ทุกคนโกหกเขา คิดว่าเขาเป็เด็กแน่ๆ พี่สาวของเขาไม่มีวันทิ้งเขาไปอย่างแน่นอน
"พี่สาว"
ลู่เฟยหลิน ได้ยินที่เด็กชายเรียกเธอว่าพี่สาวก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เธอจะมีน้องชายได้อย่างไรกัน เธอเป็ลูกสาวคนเดียว และที่สำคัญ พ่อกับแม่ได้เกิดอุบัติเหตุและทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวั้แ่อายุ15แล้ว ดีที่พ่อกับแม่ทำประกันเอาไว้ ทำให้เธอนั้นไม่ได้ลำบากมากนัก แต่ไม่มีน้องชายอย่างแน่นอน หรือว่าพ่อของเธอแอบนอกใจแม่กันนะ แต่ไม่น่าเป็ไปได้ พ่อของเธอรักแม่จะตายไป ไม่มีทางนอกใจอย่างแน่นอน แล้วน้องชายคนนี้มาจากไหนกัน
"พี่สาว พี่เป็อย่างไรบ้างครับ ทำไมพี่ถึงหลับไม่ตื่น ผมเรียกพี่อยู่นานมากเลยนะครับ"
ลู่เฟยิ เห็นพี่สาวทำหน้างง และไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่จ้องมองตัวเอง จึงถามพี่สาวออกไป เขาไม่เข้าใจว่าตอนนี้พี่สาวเป็อะไรมากหรือเปล่า หรือว่าต้องไปตามหมอกันนะ
"พี่สาว ให้ผมไปตามหมอมาดูหรือเปล่าครับ" เขาถามพี่สาวเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน
เมื่อเห็นพี่สาวมองมาและเหม่อลอย ความไม่สบายใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เพราะไม่รู้ว่าพี่สาวเป็อะไรมากหรือเปล่า ถ้าให้หมอมาดูน่าจะดีกว่า แต่น้องชายไม่ได้รู้เลยว่า ที่พี่สาวเหม่อลอยนั้น ไม่ได้ไม่สบายอะไร แต่เพราะกำลังคิดอยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เธอมองทุกสิ่งที่แปลกตาและแปลกหน้า ไปหมด
และแล้วความรู้สึกหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในหัวของเธอเหมือนสายน้ำที่ไหลหลาก เธอรู้สึกว่ามีเื่ราวต่างไหลเข้ามาในหัว เป็เื่ของ ลู่เฟยหลิน ที่เป็ชื่อเดียวกับเธอ แต่ว่าทำไมชีวิตั้แ่เล็กมา ไม่เหมือนเธอเลยสักนิดเดียว แล้วมันคืออะไรกัน เธองงไปหมดแล้ว
ลู่เฟยหลิน ที่เธอรับรู้ เป็ลูกกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ เหลือเพียงน้องชายคนเดียว ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาก เธอคิดว่าเมื่อได้แต่งงานแล้วชีวิตเธอกับน้องสาวจะดีขึ้นมาบ้าง ได้มีคนให้พึ่งพิง แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็อย่างที่คิดเลย เพราะเธอไม่เป็ที่ชื่นชอบของแม่สามี ส่วนสามีเอง ่แรกก็ดีกับ ลูเฟยหลิน แต่่หลังมานั้นกลับทำเหมือนกับไม่มีเมียอย่างลู่เฟยหลิน เขาทำเหมือนทอดทิ้ง ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมือง แทบไม่กลับมาหา ทิ้งให้ลู่เฟยหลิน ใช้ชีวิตอยู่กับน้องชายตามมีตามเกิด
ในความทรงจำล่าสุด ที่ทำให้ลูเฟยหลิน ถึงกับป่วยจนจิตใจรับไม่ได้คือ สามีกลับมาบ้านหลังจากที่ไม่กลับมานาน เพื่อมาพูดคุย เื่ที่จะหย่าร้าง ลู่เฟยหลินจึงทำใจไม่ได้ ไม่สามารถกินอะไรได้เลย จึงนอนซมอยู่บนเตียงเท่านั้น นี่คือเื่ที่เธอรับรู้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอกันล่ะ จะให้เธอรับรู้ทำไมกัน เธอไม่เข้าใจนัก
แม้จะสงสารคนที่มีชื่อเหมือนกับเธอ แต่ตอนนี้เธอกำลังงงมากกว่า ว่ามาอยู่ที่ไหน แล้วเธอจะกลับบ้านของตัวเองได้อย่างไรกัน
"น้องชาย ที่นี่ที่ไหน" เธอตัดสินใจถามเด็กชายออกไป เพราะตอนนี้เธอ้ากลับบ้าน
"พี่เฟยหลิน พี่เป็อะไรมากหรือเปล่าครับ ทำไมพี่ถึงจำบ้านของเราสองคนไม่ได้ครับ" ลู่เฟยิที่หยุดร้องไห้แล้ว และมองพี่สาวด้วยความสงสัย พี่สาวของเขาแค่หลับไป ทำไมตื่นขึ้นมาถึงกับจำอะไรไม่ได้เลย ไม่ได้แล้ว เขาต้องตามหมอ
"ป้าหลิว ป้าหลิวครับ พี่สาวตื่นแล้ว แต่จำบ้านไม่ได้ ผมจะไปตามหมอ" ลู่เฟยิ เรียกป้าที่เขาไว้ใจเสียงดังทันที
ส่วนสองคนที่กำลังเถียงกันอยู่ที่หน้าห้องเมื่อได้ยินเสียงเรียกถึงกับหยุดชะงักทันที เมื่อสักครู่พวกเธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า คนตายที่ไหนจะฟื้นขึ้นมาได้ เด็กคนนี้ถึงกับกล้าโกหก หลอกตัวเองได้
"เฟยิ ทำใจเถอะนะ พี่สาวนั้นได้ตายไปแล้ว คงไม่ฟื้นหรอกนะ เสียใจได้ แต่อย่าหลอกตัวเองเลย ทำใจเถอะ"
"นี่ พี่สาวของแกน่ะตายไปแล้ว ป่านนี้คงไปเฝ้ายมบาลแล้ว ตายๆ ไปนะดีแล้ว อย่ามาหรอกกันอย่างนี้ ถึงตื่นขึ้นมา ฉันก็ไม่อยากได้หรอกลูกสะใภ้ไร้ค่าคนนี้น่ะ" เด็กคนนี้ถึงกับกล้าโกหกว่าลูกสะใภ้ไร้ค่าที่เธอไม่้าฟื้นขึ้นมาได้ เฮอะ ถ้าฟื้นนะเธอจะแช่งให้ตายอีกรอบหนึ่งเลยคอยดูสิ
"ป้าหลิว ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ พี่เฟยหลินตื่นแล้วจริงๆ ผมจะโกหกป้าไปทำไม"
เขาไม่ได้สนใจคำพูดของแม่ของพี่เขยอยู่แล้ว เพราะเขาไม่ชอบที่แม่ของพี่เขยชอบมารักแกพี่สาวของเขา แม้จะทำท่าทางรังเกียจ แต่พอเห็นว่าพี่สาวมีอะไรก็มักจะมาขออย่างหน้าไม่อาย
ส่วน หลิวมู่ฮวา เธอก็ไม่อยากจะเชื่อ เพราะเธอนั้นได้ไปตรวจแล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายหยุดหายใจไปแล้วจริงๆ จะฟื้นขึ้นมาได้อย่างไรกัน เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"ฮึ ดูเขาสิ อยากให้พี่สาวฟื้นจนถึงกับโกหก ตัวซีดอย่างนั้น ฟื้นมาฉันจะเอาหัวโขกกับเสาให้ดู" เธอไม่เชื่อเด็ดขาด เห็นคนตายมาก็ไม่น้อยจึงกล้าที่จะพูดออกมา เด็กนี่ โกหกใครกัน
"แต่ผมพูดจริง ไม่ได้โกหกเสียหน่อยนะครับ"
ส่วน หลินมู่ฮวา และเฉาฮุ่ยจิง ในที่สุดก็ต้องยอมเดินมา หลินมู่ฮวา ้าทำให้เด็กชายสบายใจ แต่ผิดกับ เฉาฮุ่ยจิง ที่้าจะมาดูให้เห็นกับตาว่าลูกสะใภ้ตายไปแล้วจริงๆ ไม่มีทางที่จะฟื้นขึ้นมาได้
"หนูเฟยหลิน"
"ผีหลอก"
( ฝากผู้อ่านติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )
1K
