บทที่ 1 การกลับมาของาาั
แสงอาทิตย์ยามเย็นสีแดงเพลิง
รถยนต์เบนท์ลีย์สีดำคันยาวนำหน้า ตามด้วยรถเมอร์เซเดสเบนซ์ระดับเอสอีกสิบคัน ไฟกะพริบคู่หน้าสว่างวาบขณะค่อย ๆ จอดลงที่ปากซอยแห่งหนึ่ง
ขบวนรถที่หรูหราเช่นนี้ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรไปมารอบ ๆ พวกเขาหยุดเดินและมุงดูด้วยความสนใจ
จากรถเบนซ์คันหลัง มีชายสวมสูทหลายสิบคนลงมา แต่ละคนถือของขวัญสวยงามไว้ในมือ
ชายผมสั้นในชุดดำลงมาจากที่นั่งคนขับ เดินไปเปิดประตูด้านหลัง ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วโค้งตัวพูดว่า "หลงจู่*[1] ถึงบ้านแล้วครับ"
ซูช่านถือตุ๊กตาขนาดใหญ่ไว้ในมือซ้าย และถือกล่องเครื่องสำอางราคาแพงไว้ในมือขวาขณะก้าวลงจากรถ
ของขวัญในมือของเขา รวมถึงของขวัญในมือของผู้ชายสวมสูทหลายสิบคนที่อยู่ด้านหลังเขา ล้วนเป็ของขวัญที่เขาเลือกสรรอย่างพิถีพิถันสำหรับลูกสาวและภรรยาของเขา
เมื่อมองดูทุกสิ่งที่คุ้นเคยตรงหน้า สีหน้าของซูช่านแสดงออกถึงความตื่นเต้นและดีใจ
"ติดคุกมาห้าปี ลูกสาวของฉันก็คงจะอายุห้าขวบแล้วสินะ ไม่รู้ว่าแม่ลูกสองคนนั้นจะเป็อยู่กันดีหรือเปล่า" ซูช่านพึมพำกับตัวเอง ทุกก้าวที่เดินไปข้างหน้า เขารู้สึกว่ายากลำบากอย่างยิ่ง
ห้าปีที่ไม่ได้กลับบ้าน ลูกสาวก็อายุห้าขวบแล้ว เธอหน้าตาเป็อย่างไร? จะจำพ่อของตัวเองได้ไหม?
เมื่อก่อน ซูช่านทำงานเป็หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยในบริษัทแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง เขาถูกใส่ร้ายว่าก่อเหตุวางเพลิงและถูกจำคุก ตอนที่เขาจากไป ภรรยาของเขา เฉินเชี่ยนกำลังตั้งครรภ์อยู่
ซูช่านที่อยู่ในคุกรู้สึกสิ้นหวังในชีวิต ครั้งหนึ่งเขาคิดสั้นแต่ถูกชายชราคนหนึ่งช่วยไว้ ชายชราบอกว่าเขาคือประมุขสำนักสำนักหลงอิ่น และได้ถ่ายทอด ‘คัมภีร์ไท่กู่เสวียนหวง’ รวมถึงตำแหน่งประมุขให้กับซูช่าน
หลังจากนั้นซูช่านเหมือนได้เกิดใหม่ เขาได้ฝึกฝนวิชาทั้งห้าของลัทธิเต๋าจนแตกฉาน และช่วยเหลือผู้คนมากมายในคุก นอกจากเพื่อนนักโทษและผู้คุมแล้ว ยังมีคนมีอำนาจและเศรษฐีจากที่ต่าง ๆ ที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา
ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เขา้าให้ภรรยาและลูกได้เห็นตัวตนที่แตกต่างไปจากเดิมของเขา
เมื่อซูช่านเดินมาถึงประตูเหล็กของบ้านหลังเก่า เขาเงยหน้ามองเข้าไปข้างใน พบว่าบ้านหลังเก่าไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก มีเพียงเสียงดังกึกกักที่ดังออกมาจากข้างใน คล้ายกับเสียงเล่นไพ่นกกระจอก และเสียงพูดคุยอึกทึกของผู้คน
เฉินเชี่ยนเปลี่ยนบ้านเก่าให้เป็ร้านน้ำชาหรือ?
ซูช่านขมวดคิ้วพลางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว จู่ ๆ ก็เห็นสุนัขป่าตัวใหญ่ถูกล่ามไว้ใต้ต้นดอกหอมข้างบันได
ในวินาทีถัดมา ซูช่านเห็นว่าข้าง ๆ สุนัขป่าตัวใหญ่ที่นอนอยู่นั้น ยังมีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งถูกมัดข้อเท้าด้วยเชือก
เด็กหญิงตัวน้อยนอนคว่ำอยู่บนพื้น เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง สกปรกมอมแมม ร่างกายผอมแห้งของเธอกำลังพยายามคลานไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก และเป้าหมายของเธอคือชามแตกที่มีเศษอาหารเหลือทิ้งอยู่ข้างหน้า
ซูช่านหยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าทันที แล้วมองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เด็กสาวในรูปถ่ายกับเด็กสาวที่ถูกมัดด้วยเชือกตรงหน้านั้นเหมือนกันราวกับแกะ
!!!
ตุ๊กตาและกล่องของขวัญในมือร่วงลงพื้น ในชั่วขณะนั้น ขนทั่วร่างของซูช่านลุกชันขึ้นมา ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเืกลายเป็สีแดงฉาน ร่างกายแผ่ความเย็นะเืออกมาอย่างไม่มีที่เปรียบ
คุณลุงเคยพูดทางโทรศัพท์ว่า เฉินเชี่ยนไม่ได้ดีกับเสี่ยวเสี่ยวเท่าไหร่นัก ซูช่านรู้สึกว่า ไม่ว่าเฉินเชี่ยนจะเปลี่ยนไปอย่างไร อย่างน้อยเธอก็เป็แม่แท้ ๆ ของลูก แย่แค่ไหนก็คงไม่แย่ถึงขนาดนั้น
สิ่งที่ซูช่านไม่เคยคาดคิดเลยก็คือ เธอกลับให้เสี่ยวเสี่ยวกินอาหารสุนัขและอาศัยอยู่ในกรงสุนัข
นี่มันลูกสาวแท้ ๆ ของเธอนะ!
"ห้ามกิน!" เมื่อเห็นเสี่ยวเสี่ยวยื่นมือไปคว้าในชาม ซูช่านะโด้วยความโกรธ แล้ววิ่งอย่างบ้าคลั่งไปที่ใต้ต้นไม้ทันที
สุนัขป่าเห่าอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ สัตว์ตัวนี้ยังเตรียมพร้อมที่จะกระโจนเข้ากัดซูช่าน
ซูช่านอุ้มซูเสี่ยวเสี่ยวด้วยสองมือ แล้วจ้องมองสุนัขป่าอย่างดุดัน ความเย็นะเืที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้สัตว์ตัวนี้ก้มหัวลงทันที ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วนอนราบกับพื้น ส่งเสียงครางด้วยความกลัว
"คุณเป็ใคร? ปล่อยหนูนะ ปล่อยหนูสิ เสี่ยวเสี่ยวหิวข้าว หนูอยากกินข้าว" ซูเสี่ยวเสี่ยวที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนรู้สึกกลัวมาก เธอไม่เคยเห็นซูช่านมาก่อน จึงดิ้นรนสุดกำลัง
น้ำตาของซูช่านไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากอดลูกสาวไว้แน่นพลางพูดด้วยความตื่นเต้น "เสี่ยวเสี่ยว พ่อคือพ่อของลูก พ่อคือซูช่าน พ่อคือพ่อของเสี่ยวเสี่ยวนะ!"
"ดูสิ พ่อมีรูปของลูก พ่อพกติดตัวมาตลอดเลยนะ"
ราวกับถูกดวงตาแดงก่ำและความเศร้าโศกอันชัดเจนของซูช่านสะกดใจ ซูเสี่ยวเสี่ยวหยุดดิ้นรน และจ้องมองใบหน้าของซูช่านอย่างพินิจพิเคราะห์ "หนูไม่มีพ่อ หนูเกลียดเขา เขาเป็คนเลว" จู่ ๆ ซูเสี่ยวเสี่ยวร้องไห้เสียงดัง จากนั้นก็ก้มตัวลงแล้วกัดไหล่ของซูช่านอย่างแรง
การกัดครั้งนี้ฝังลงบนไหล่ของซูช่าน จนร่างกายเขาสั่นสะท้าน ราวกับว่าเธอใช้พลังทั้งหมดที่มีในร่างกายเล็ก ๆ นั่น ทำให้เสื้อผ้าของซูช่านเปียกชุ่มไปด้วยเืสด
ส่วนซูช่านไม่ได้ต่อต้านใด ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกเ็ปราวกับถูกมีดแทง
เด็กอายุไม่ถึงห้าขวบ แต่ในใจกลับมีความแค้นมากมายขนาดนี้!
เสี่ยวเสี่ยว พ่อขอสาบาน ชาตินี้พ่อจะไม่มีวันทำให้ลูกต้องลำบากอีกแล้ว พ่อจะทำให้ลูกเป็ลูกสาวที่มีความสุขที่สุดในโลก!
ซูช่านกัดฟันแน่น สาบานในใจอย่างเงียบ ๆ
"พ่อลูกพบกัน น้ำตาไหลนองเสื้อผ้าเลยสินะ?" ในตอนนั้นเสียงเ็าก็ดังมาจากด้านหลัง
ซูช่านหันหน้าไป เห็นผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวเซ็กซี่ แต่งหน้าจัด กำลังถือถุงช็อปปิ้งหลายใบยืนอยู่ที่ประตู นั่นคือเฉินเชี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากการช็อปปิ้งนั่นเอง
เมื่อมองเห็นแบรนด์บนถุงช็อปปิ้งในมือของเธอ ซูช่านก็พูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า "เฉินเชี่ยน คุณยังเป็คนอยู่หรือเปล่า? คุณแต่งตัวหรูหราโอ่อ่า แต่กลับให้ลูกสาวของเรากินอาหารหมา?"
"นั่นมันลูกสาวของคุณ ไม่ใช่ลูกสาวของฉัน อย่ามาเรียกฉันแบบนั้น" เฉินเชี่ยนแค่นเสียงอย่างเ็า แล้วเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เฉินเชี่ยนเดินเข้าไปหาซูช่าน เธอมองชายชุดดำที่ถือของขวัญอยู่ด้านหลังซูช่านด้วยสายตาเ็า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "การพาคนพวกนี้มาด้วย คงต้องเสียเงินไม่น้อยสินะ?"
"คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วคนอื่นจะมองคุณดีขึ้นงั้นเหรอ? ซูช่าน ห้าปีก่อนคุณก็แค่ยามรักษาความปลอดภัยที่ไม่มีใครสนใจ ตอนนี้ก็แค่นักโทษที่เพิ่งพ้นโทษออกมา ทำแบบนี้มันมีความหมายอะไร"
ซูช่านไม่คิดว่าเฉินเชี่ยนจะพูดออกมาแบบนี้ เขาไม่ได้้าอวดโอ้ แต่แค่อยากให้คนอื่นมองภรรยาและลูกของเขาดีขึ้นเท่านั้น
"อย่ามองฉันแบบนั้น ซูช่าน ตอนนี้คุณไม่คู่ควรกับฉันอีกต่อไปแล้ว หย่ากันเถอะ!" เฉินเชี่ยนก้าวเข้าไปอีกก้าว พลางพูดเสียงเย็น
เมื่อเห็นผู้หญิงที่ตอนนี้กลายเป็คนแปลกหน้า ซูช่านรู้สึกโกรธเดือดดาลในใจ ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก ซูเสี่ยวเสี่ยวในอ้อมกอดของเขาก็พูดเสียงเบาขึ้นมาทันทีว่า "แม่ใจร้าย อย่าตีหนู อย่าตีเสี่ยวเสี่ยว"
"เธอบอกว่าใครเป็แม่ใจร้าย?" เฉินเชี่ยนจ้องตาเขม็งทันที
ซูเสี่ยวเสี่ยวใจนร้องไห้โฮ แล้วซุกตัวเข้าหาอกของซูช่าน
เป็การกระทำนี้เองที่ทำให้ซูช่านเปลี่ยนใจอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาของซูช่านเปล่งประกายเย็นเยียบ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "ดี คืนนี้เรียกทุกคนมาพบกัน เราจะปรึกษาหารือกัน" พูดจบเขาก็อุ้มซูเสี่ยวเสี่ยวเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่รวดเร็ว
เมื่อมาถึงประตู ซูช่านหยุดเดิน เขามองเฉินเชี่ยนด้วยสายตาเ็าและพูดว่า "ฉันจะทำให้คุณและครอบครัวของคุณต้องชดใช้สำหรับความผิดพลาดในห้าปีที่ผ่านมา"
เสี่ยวเสี่ยวถูกปฏิบัติเช่นนี้ บ้านของเธอถูกเปลี่ยนเป็ร้านน้ำชาเพื่อหาเงิน แน่นอนว่าไม่ใช่เื่ที่เฉินเชี่ยนคนเดียวจะทำได้
ใน่ห้าปีที่ติดคุก เฉินเชี่ยนไปเยี่ยมเพียงครั้งเดียว และนั่นก็เป็ครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นไม่ว่าจะโทรศัพท์หรือเขียนจดหมายถึงเธอ เขาก็ไม่สามารถติดต่อได้
ความจริงแล้วซูช่านได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็ความจริง!
ทันทีที่ซูช่านเพิ่งออกจากประตูไป ดวงตาของเฉินเชี่ยนก็เผยประกายเ็า แต่ใบหน้าของเธอก็แสดงรอยยิ้มออกมาทันที เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดหมายเลขอย่างรวดเร็ว
"อาเชา ซูช่านนักโทษคนนั้นกลับมาแล้ว พวกเรานัดกันไว้ว่าจะคุยเื่หย่ากันตอนกลางคืน คุณต้องมาช่วยพวกเรานะ!" ตอนนี้เฉินเชี่ยนมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า เธอเสียงออดอ้อน เหมือนกับเปลี่ยนเป็คนละเมื่อเทียบกับเมื่อครู่
"ไอ้หมอนั่นกลับมาแล้วเหรอ ผู้หญิงที่ฉันหลูเชาหมายตาไว้ มันยังกล้าไม่ยอมหย่ากับคุณอีกเหรอ? ไม่ต้องกังวลนะที่รัก ผมจะพาคนมาตอนกลางคืน"
เฉินเชี่ยนหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ "อาเชา ฉันกลัวว่าไอ้หมอนี่จะไม่ยอมเซ็นชื่อแล้วจะส่งผลกระทบต่อวันแต่งงานของพวกเรา คุณหาคนไปเฝ้าที่บ้านคุณลุงของเขาด้วยนะ เตรียมการไว้สองทาง!"
หลังจากได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย เธอจึงวางสายโทรศัพท์อย่างสบายใจ
ั้แ่แรก เฉินเชี่ยนก็ไม่เคยมองซูช่านที่ปลดประจำการมาเป็ยามดี ๆ เลย แต่ตอนนั้นมีข่าวลือว่าบ้านเก่าหลังนี้จะถูกรื้อถอน และอาจได้รับค่าชดเชยหลายล้านหยวน เธอจึงยอมแต่งงานกับซูช่าน
เธอฝันที่จะใช้ชีวิตแบบคุณหญิงคุณนายมาตลอด ดังนั้นการเกิดของซูเสี่ยวเสี่ยว ในสายตาของเฉินเชี่ยนจึงเป็ความผิดพลาด เป็ภาระ และเป็ตัวถ่วง
ด้านนอกประตู ก่อนที่ซูช่านจะขึ้นรถ ชายผมสั้นในชุดดำพูดเสียงเบาว่า "หลงจู่ เื่ผู้หญิงคนนี้ ้าให้ผมจัดการไหมครับ?"
"ไม่ต้อง เื่ในครอบครัวของฉัน ฉันจะจัดการเอง สืออี นายไปสืบสองเื่ให้ฉัน หนึ่ง เฉินเชี่ยนทำอะไรลับหลังฉันบ้าง? สอง คดีวางเพลิงที่เมืองทางใต้เมื่อห้าปีก่อน ใครคือคนร้ายตัวจริง?"
ซูช่านมองพวกผู้ชายชุดดำด้านหลัง ขมวดคิ้วพลางโบกมือบอกว่า "บอกให้พวกเขาแยกย้ายกันไปเถอะ"
ยามโคมไฟเริ่มสว่าง ซูช่านพาเสี่ยวเสี่ยวไปที่ร้านเคเอฟซี มองดูเด็กน้อยกินอย่างตะกละตะกลาม ซูช่านรู้สึกทั้งละอายใจและสงสารในใจ
หลังจากกินอิ่มดื่มอิ่มแล้ว เสี่ยวเสี่ยวก็นอนหลับสนิทในอ้อมกอดของซูช่าน บางทีเธออาจจะไม่ได้หลับสบายแบบนี้มานานแล้ว
ซูช่านพิงอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูลูกสาวที่หลับสนิทในอ้อมกอด รู้สึกว่า่เวลานี้เป็่เวลาที่มีความสุขที่สุดในรอบห้าปี
ในตอนนั้นเอง รถโรลส์รอยซ์คันหนึ่งค่อย ๆ จอดลงที่ฝั่งตรงข้ามของถนน ที่เบาะหลังของรถ ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดทำงานสีครีม มีร่างกายที่สมบูรณ์แบบ ผิวขาวดั่งหยก ใบหน้างดงามเย้ายวนใจ
"ลุงจ้าว ผู้ชายที่คุณปู่บอกให้ฉันไล่ตามคือเขาคนนั้นใช่ไหม? เขามีลูกด้วยเหรอ?" เย่จื่อเมิ่งมองผ่านหน้าต่างรถไปยังฝั่งตรงข้ามที่มีซูช่านอุ้มเ้าตัวน้อยอยู่
ชายในชุดเสือคอจีนที่นั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า "คุณหนู นายท่านบอกว่าคุณซูคือัที่แท้จริง ส่วนคุณหนูคือหงส์แห่งปฐี เป็คู่ที่ลิขิต์กำหนด"
"ักับหงส์อะไรกัน? เขาบ้าไปแล้ว คุณปู่แก่เลอะเลือนไปแล้วใช่ไหม? ฉันไม่เชื่อหรอก!" ใบหน้าของเย่จื่อเมิ่งแดงก่ำ
เธอยังไม่เคยมีแฟนหนุ่มเลย แต่กลับจะไปไล่ตามชายที่มีลูกแล้วเนี่ยนะ?
"เอ่อ นายท่านบอกว่า คุณต้องอยู่กับคุณซูอย่างน้อยหนึ่งเดือน ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นก็จะขับไล่คุณออกจากตระกูลเย่!"
[1] หลงจู่ (龙主) แปลว่า เ้าั หรือ ผู้ปกครองแห่งั
332
![[Ebook] ลืมรักแม่ทัพไร้ใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754509335_30826023.webp)
