第2章
ท้องฟ้ายามราตรีในดินแดนน้ำแข็งนั้นช่างเป็ท้องฟ้าที่สวยงามกว่าอาณาจักรใดเวลายามค่ำคืนเสวี่ยนฮวาและเหยียนซานชอบมานั่งรับสายลมที่พัดผ่านผาน้ำแข็งพันปีหอบเอากลิ่นอายของอาณาจักรน้ำแข็งขึ้นมาบนยอดสูงสุด ทำให้กรีบของดอกเหม่ยฮวาพันปีที่ยืนต้นเคียงข้างผาพันปีไปทั่วอาณาจักรน้ำแข็ง
"เ้าว่า อนาคตของพวกเราจะเป็เช่นไร" เสวี่ยนฮวาเอ่ยถามเหยียนซานขึ้นดวงตากลมสีฟ้าอ่อนยังคงมองบนท้องฟ้าที่ถูกย้อมสีความเช่นเดียวกันสีตาของเหยียนซาน
คนถูกเอ่ยถามหันมองใบหน้าข้างๆของคนข้างกายคำถามเมื่อครู่สร้างความแปลกใจให้เหยียนซานไม่น้อยองค์ชายเผ่าน้ำแข็งเงยหน้ากลับไปมองท้องฟ้าเช่นเดิม
"ข้าไม่รู้ สิ่งเดียวที่ข้ารู้...คือมีเ้าอยู่ข้างๆแค่นี้ก็พอแล้ว" เหยียนซานหันมองเสวี่ยนฮวาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเสวี่ยนฮวายกยิ้มอบอุ่นดั่งแสงแดดอบอุ่นในยามเช้าให้เหยียนซานเช่นเคยหากแต่ภายในนั้นช้ำเพียงใดใครกันจะรู้
"ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ข้าอยากให้เ้าเชื่อใจข้า"น้ำเสียงใสถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากสีดอกเหม่ยฮวา สีเดียวกับต้นเหม่ยฮวาพันปีที่ยืนต้นเพียงต้นเดียวบนยอดเผาน้ำแข็งแห่งนี้
"ข้าเชื่อใจเ้า" คำพูดเพียงแค่ไม่กี่ประโยคแต่มันมีความหมายต่อเสวี่ยนฮวามากเหลือเกิน
เพียงแค่เ้าเชื่อใจข้าแค่นี้ก็พอ
วันเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วันงานเลี้ยงวันเกิด200ปีของเหยียนซานก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เผ่าวารีเดินเข้ามาในงานด้วยท่าทางสง่างามองค์หญิงหลีซื่อยกยิ้มเขินอายแก้มเนียนแดงระเรื่อยามเมื่อสบตากับองค์ชายน้ำแข็งเหยียนซาน ที่ตนแอบชอบมากนาน ถึงจะแอบเสียดายที่บุรุษผู้นี้ปฏิเสธการหมั้นหมายก้เถอะ
"ดูสิ เด็กคนนี้"ท่านย่าผู้าุโของเผ่าวารีเอ่ยหยอกล้อหลานสาวดวงตาสวยจ้องมองเหยียนซานอย่างเขินอาย ก่อนจะหลบสายตาคมที่มองมา
"เหยียนซาน เ้าว่าหลีซื่อเป็เช่นไรบ้าง" าาดินแดนน้ำแข็งเอ่ยถามผู้เป็ลูกชายก่อนจะได้รับเสียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาหันมองผู้เป็พ่อ
"ท่านพ่อ ข้าเคยบอกท่านแล้ว ว่าคู่ของข้าข้าจะเป็คนเลือกเอง" เหยียนซานเอ่ยบอกประมุขเหยียนโจวด้วยน้ำเสียงอ่อนใจไม่ต่างอะไรกับพ่อของตนที่อ่อนใจกับความดื้อดึงของลูกชาย ที่ไม่ยอมแต่งงานเสียที ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าองค์หญิงเผ่าวารีไม่ดีตรงไหน ทำไมลูกชายของตนถึงไม่ถูกใจ
"ยินดีด้วยองค์ชายเหยียนซานอีกไม่นานก็คงได้ครองบัลลังก์น้ำแข็งแทนองค์ราคาเหยียนหวา ท่านต้องเป็าาที่สง่างามเหมือนท่านพ่อแน่ๆ"เสวี่ยนฟางเอ่ยชมด้วยใบหน้ายิ้มปีติดีใจ ต่างจากภายในใจที่รังเกียจยิ่งกว่าอะไร
รอเพียงเวลา
บัลลังก์นี้ก็จะเป็ของข้า
"ขอบคุณท่านเสวี่ยนฟาง" เหยียนซานกล่าวขอบคุณแต่ท่าทีวางตัวไว้ซึ่งด้วยศักดิ์ศรีเ้าชายน้ำแข็งสายตาที่มองเสวี่ยนฟางช่างเ็าไร้หัวใจ สร้างความไม่พอใจลึกๆให้เสวี่ยนฟาง และเสวี่ยนหลงที่ยืนอยู่ข้างผู้เป็พ่อ
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นไปนานแล้วแต่ยังคงไร้วี่แววของเ้าของดวงตากลมสีฟ้าอ่อนสายตาคมสีฟ้าครามมองหาใครคนหนึ่งที่ควรอยู่ในงาน ควรเป็คนแรกที่กล่าวคำอวยพรแก่ตนแต่กับไม่มีแม้เพียงเงาของคนที่เหยียนซานมองหา
"เหยียนซาน ได้เวลาแล้ว" เหยียนโจวเอ่ยบอกลูกชายเหยียนซานถอนหายใจหนักๆ พลันเดินตามหลังผู้เป็พ่อไป
ทุกสายตาในงานจับตามองทุกการก้าวเดินของว่าที่องค์าาคนต่อไปด้วยความยินดีโดยไม่มีใครสงสัยเลย ว่าอีกมุมมืดของงานเลี้ยง ชายคนหนึ่งเ้าของดวงตากลมสีฟ้าอ่อนหลบซ่อนตัวจากทุกสายตาชิงลงมือก่อนเพื่อหยุดแผลที่กำลังจะเกิด
“!!!” ก่อนที่เหยียนซานจะรู้ตัวเสวี่ยนฮวาก็พุ่งเข้าใส่เหยียนซานระหว่างเดินตามองค์าากระบี่สีขาวชวนให้หนาวเหน็บถูกสะบัดปลายจนความคนสร้างาแให้เหยียนซานเืสีแดงสดไหลออกมาตามาแ ที่ถูกสร้างขึ้นจากน้ำมือของเสวี่ยนฮวา ผู้ที่เหยียนซานไว้ใจมากที่สุด
"ทำไมเ้าถึงทำเช่นนี้"เหยียนซานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง แววตาคมสีฟ้าครามไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"เ้าก็รู้ ว่าตระกูลข้า้าบัลลังก์น้ำแข็งมานาน เวลานี้เป็เวลาที่ช่างเหมาะสมยิ่งที่จะชิงบัลลังก์น้ำแข็งมา!"เสวี่ยนฮวาเอ่ยพลันพุ่งตัวด้วยวิชาตัวเบาที่ร่ำเรียนมาพร้อมกับเหยียนซาน บุรุษทั้งสองต่อสู้ไม่มีใครเสียท่าให้ใครแตกต่างกันตรงที่แววตาสีฟ้าอ่อนนั้นช่างดูโดดเดี่ยว เ็ป รู้สึกผิดเหยียนซานมองลึกเข้าไปในดวงตากลมคู่นั้น ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เสวี่ยนฮวาทำ ก่อนที่ดวงตากลมคู่นั้นจะแปลเปลี่ยนเป็แรงอาฆาตแค้นเพื่อซ้อนความรู้สึกจริงๆไว้ข้างใน
ระหว่างที่เหยียนซานกับเสวี่ยนฮวาต่อสู้กันอยู่เสวี่ยนฟางจึงใช้จังหวะที่ไม่มีใครเห็น ลงมือสั่งการให้เสวี่ยนหลงทำตามแผลโดยไม่ให้ใครรู้ว่าเป็ฝีมือของตน เพื่อให้ความผิดตกเป็ของเสวี่ยนฮวา ตามแผลที่ตนและลูกชายคนโตได้วางไว้
ไอ้ลูกเนรคุณ!
ในเมื่อเลือกคนอื่นมากกว่าข้าที่เป็พ่อแท้ๆ
ก็ไม่สมควรเก็บไว้ให้ขวางหูขวางตา
เพราะเสวี่ยนฮวาได้เปิดเผยถึงจุดหมายของพวกเขาตามที่ขาดการไว้ถึงจะเจ็บใจที่ลูกชายคนเล็กทำลายแผลที่วางไว้ แต่จะให้ทำไงได้กับสถานการณ์นี้อย่างน้อยก็ตรงเข้าแผลที่แอบวางไว้ลับๆกองทหารฝ่ายเสวี่ยนฟางวิ่งเข้ามาภายในห้องโถงใหญ่ไล่ฆ่าฟันผู้คนที่อยู่ในงานไม่เว้น ทางด้านเสวี่ยนฮวานั้นเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาในห้องโถง ดวงตากลมสีฟ้าอ่อนพลันเบิกตากว้างด้วยความใไม่นึกว่าผู้เป็พ่อจะวางแผงซ้อนกับแผลที่คุยกับตนไว้
“ท่านเสวี่ยนฮวา! พวกฆ่ามาช่วยท่านแล้ว!” หนึ่งในคนที่เข้ามาใหม่เอ่ยชื่อของเสวี่ยนฮวาดังลั่น
เหยียนซานหันมองเสวี่ยนฮวาด้วยสายตาเ็ปและไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน
ไม่คิดเลย...
ว่าเ้าจะทำลายความเชื่อใจข้าได้ลง
“เ้าทรยศความเชื่อใจของข้าหรือ เสวี่ยนฮวา” น้ำเสียงเข้มสั่นไหว สายตาคมสีฟ้าครามคู่นั้นช่างเ็ปยิ่งแต่ไม่เจ็บเท่าเ้าของดวงตากลมสีฟ้าอ่อนตรงหน้า ที่มอองสบสายตาคมสีฟ้าคราม
“ข้า...”
“พวกเรา! ฆ่ามัน! เอาบัลลังก์มาให้ท่านเสวี่ยนฮวา!” สิ้นคำประกาศ การต่อสู้จึงเกิดขึ้น
เสวี่ยนฮวาไอ้ลูกเนรคุณ!
เ้าสมควรโดนแบบนี้!
เสวี่ยนฟางนึกแค้นเสวี่ยนฮวาที่เลือกช่วยฝั่งตรงข้ามมากกว่าผู้เป็พ่อสายตามาดร้ายมองเห็นช่องว่างของาาเหยียนโจวที่ออกไปต่อสู้อยู่หน้าประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่จึงซัดพลังใส่ร่างของาาเหยียนโจวออกไปยังลานด้านหน้าห้องโถงใหญ่สร้างความใแก่ผู้คนที่อยู่ในงานไม่น้อยรวมถึงเสวี่ยนฮวาและเหยียนซานที่กำลังต่อสู้อยู่ การต่อสู้ของบุรุษทั้งสองพลันหยุดชะงักนิ่งปรายหางตาของเสวี่ยนฮวาเห็นมีกสั้นของมีกสั้นวิชาลับของตระกูล พุ่งไปทำร้ายาาเหยียนโจวถึงรีบผละออกจากเหยียนซาน รีบพุ่งตัวออกไปด้านนอกเพื่อไปหาประมุขผู้เป็เสมือนพ่อผู้ให้กำเนิดที่เสวี่ยนฮวารักและเคารพยอมหักหลังพ่อแท้ๆ ได้
เสวี่ยนฮวาใช้วิชาตัวเบาลอยตัวหายไปด้านนอกเห็นร่างของาาเหยียนโจวทรุดตัวลงต่อหน้า สองขาเรียวพลันอ่อนแรงลงแต่ก็ต้องจำใจฝืนร่างวิ่งเข้าไปรับร่างผู้มีพระคุณด้วยมือที่สั่นไหว เสวี่ยนหลงยืนยกยิ้มมองผู้เป็น้องชายต่างแม่ด้วยความสะใจก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาเสวี่ยนฮวา
"เ้ายอมเป็ลูกทรยศเพียงเพราะมันรึ!"น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดังลั่น เวลานี้ด้านนอกไม่มีใครสนใจใคร มีเพียงแต่การต่อสู้ จึงไม่มีใครเห็นว่าแท้จริงนั้นผู้ไดเป็ผู้ลงมือฆ่าาาเหยียนโจว
"องค์าาเห็นข้าเป็คน มากกว่าครัวครองแท้ๆอย่างพวกท่าน!ที่เห็นข้าเป็เพียงหมากตัวหนึ่ง"ปลายกระบี่เสี้ยวจันทราสีขาวพุ่งเข้าใส่เสวี่ยนหลง พลันสายตาเกียจชังของเสวี่ยนหลงก็เห็นเหยียนซานกำลังออกมาถึงยกยิ้มแล้วะโลอยตัวหายไป
"ท่านพ่อ!" เหยียนซานตัวชาวาบเมื่อเห็นร่างของาาเหยียนโจวที่นอนจมกองเือยู่บนพื้นสีขาวที่ถูกอาบย้อมเป็สีแดงสด เหยียนซานมองตามทิศทางที่เสวี่ยนฮวายืนอยู่ดวงตาคมสีฟ้าครามพลันเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่จุดนั้นเป็ใคร
เสวี่ยนฮวา!
เสวี่ยนฮวายืนนิ่งมองสบั์ตาสีฟ้าครามสวยคู่นั้นความเ็ปเกิดขึ้นในใจของคนทั้งสอง เหยียนซานทั้งโกรธแค้นและเ็ปที่คนลงมือเป็เสวี่ยนฮวาที่ไว้ใจมากที่สุด ทั้งที่รู้ว่าตระกูลเสวี่ยนกำลังวางแผลจะทำอะไรแต่เหยียนซานไว้ใจเสวี่ยนฮวา และรู้ว่าอีกคนไม่มีทางร่วมมือกับสิ่งที่ตระกูลของตนกำลังทำแต่สิ่งที่คิดกับสิ่งที่เห็นกับตรงกันข้าม ความเชื่อใจได้พังลงแล้วเหลือแต่ความแค้นที่ก่อเกิดขึ้นในใจที่เ็ป
"เสวี่ยนฮวา!" สิ้นน้ำเสียงเข้มะโเสียงดังลั่นทหารหลายนายเข้ามาล้อมเพื่อจำกุม เกิดการต่อสู้ขึ้นหน้าห้องโถงใหญ่ทหารร้อยนายมิอาจสู้ฝีมือเสวี่ยนฮวาได้ แต่ถึงเสวี่ยนฮวาจะลงมือจริงก็ทำเพียงแค่ให้คนพวกนั้นได้รับาเ็ไม่จึงตาย แต่คนที่หน้ามืดตาบอดหรือจะเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายกระทำ
"เก่งนักนะ!"เสียงนายทหารนายหนึ่งเอ่ยดังลั่น กระบี่พุ่งใส่ร่างเสวี่ยนฮวาที่่ท้องโดยไม่ให้เสวี่ยนฮวาได้ทันตั้งตัวทำให้ได้รับาเ็ ก่อนร่างของนายทหารคนนั้นจะถูกฝ่ามือเรียวซัดพลังใส่ร่างจนนายทหารผู้นั้นล้มลงต่อหน้า ดวงตากลมสีฟ้าอ่อนพลันเบิกตากว้างด้วยความใกับสิ่งที่ตนเผลอลงมือทำไป
"ข้า...ขอโทษ" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขอโทษนายทหารผู้นั้นทั้งน้ำตาที่หยดลงบนร่างไร้ิญญาที่เสวี่ยนฮวารับไว้ ไม่อยากฆ่าคนในเผ่าเดียวกันแต่กับเผลอลงมือฆ่าไปแล้ว ความรู้สึกผิดมากมายพลางเกิดขึ้นในจิตใจจึงทำให้ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ เหยียนซานกำลังก้าวเข้ามาใกล้ตนเพียงใด
"อึก!..."
ความเ็ปจากาแ
ไม่เท่าความเ็ปทางจิตใจ
เสวี่ยนฮวาหันมองปลายกระบี่ที่ถูกแทงเข้ามาในร่างกายตนเ้าของกระบี่เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าเข้มคือเหยียนซานภายในดวงตาสีฟ้าครามมีแต่ความเกรี้ยวกราดแค้นเกลียดชังมันสร้างความเ็ปยิ่งกว่าถูกแทง
เชื่อใจหรือ?...
เสวี่ยนฮวาได้เพียงแค่คิดขำตัวเองภายในใจดวงตากลมสีฟ้าอ่อนพลันหลับลงเพียงกั้นความเ็ปภายในไว้
"ข้าไม่คิดว่าเ้าจะกล้าหักหลังข้า ข้าอุตส่าห์ไว้ใจเ้าเสวี่ยนฮวา!" น้ำเสียงเข้มเกรี้ยวกราดหยาบโลนเอ่ยออกมาด้วยความเ็ปเสวี่ยนฮวายกยิ้มเพียงนิดพลางเปิดเปลือกตาขั้นช้าๆ ตรงริมฝีปากสีดอกเหม่ยฮวามีเืสีแดงสดไหลลงประดับใบหน้าขาวเนียนที่เคยมีชีวิตชีวามากกว่านี้ แต่ตอนนี้มันกับซีดลงเรื่อยๆเพราะเสียเื
"ข้า...ไม่เคยคิด จะหักหลังเ้า ไม่เคย..."น้ำเสียงนุ่มบัดนี้แหบแห้งดวงตากลมสีฟ้าอ่อนที่เคยสดใสกับมีน้ำตาแต่นั่นไม่ทำให้ความโกรธของเหยียนซานลดน้อยลงใครจะไปตั้งสติอยู่ได้ ที่เห็นว่าผู้ให้กำเนิดนอนสิ้นลมหายใจอาบเือยู่ตรงหน้า
ปลายกระบี่เกล็ดน้ำแข็งถูกกดให้แทงลึกยิ่งขึ้นกว่าเดิมตามความเกรี้ยวกราดของผู้เป็เ้าของที่มันบังตาเืสีแดงสดไหลรินออกมาตามาแมากมาย อาบย้อมปลายกระบี่จนเป็สีเื
"เ้ามันคนทรยศ" น้ำเสียงเข้มกดต่ำดังลอดไรฟันยิ่งเกรี้ยวกราดยิ่งกดปลายกระบี่ลึก
"ข้า...ไม่เคย ทรยศเ้า..."น้ำเสียงใสเอ่ยบอกไม่เต็มเสียง ดวงตากลมสีฟ้าอ่อนพลันค่อยๆปิดลงพร้อมล้มหายใจที่เริ่มเบาลง และรอยยิ้มอบอุ่นที่เคยยิ้มให้เหยียนซาน รอยยิ้มอบอุ่นดังดวงอาทิตย์ยามเช้าอันอบอุ่นนั้นทำให้เหยียนซานได้สติ และรู้ว่าแท้จริงแล้วเป็เช่นไร แต่มันช้าเกินไปที่จะแก้ไขเมื่อพื้นสีขาวถูกย้อมเป็สีแดงฉาน ดวงตากลมสีฟ้าอ่อนเริ่มหม่นแสงลงสายลมหนาวที่พัดพาเอาร่างของเสวี่ยนฮวาค่อยๆหายไป เสวี่ยนฮวามองสบตาเหยียนซานจนวินาทีสุดท้ายหวังเพียงจะสื่อความหมายให้รู้ถึงความในที่อยากจะบอก
"เชื่อใจข้า"
19K
