สถานที่ท่องเที่ยวที่ โอดีน พา วรกานต์ มาเที่ยวเป็ที่สุดท้ายของวันนี้ คือ ตราสเตเวเร ซึ่งมีร้านขายสินค้าต่างๆ เปิดขายอยู่ริมแม่น้ำไทเบอร์ ไม่ว่าจะเป็ร้านอาหาร ผับบาร์ หรือแม้แต่ตลาดนัดย่อมๆ ก็มาเปิดแผงขายเช่นกัน ผู้คนนักท่องเที่ยวมากหน้าหลายตา มีแทบทุกเชื้อชาติ ไม่ว่าจะเป็ชาวเอเชีย ชาวตะวันตก ชาวยุโรป ต่างพากันเดินไปมาขวักไขว่มากมาย
โอดีน จับจูงมือ วรกานต์ เดินเลียบเลาะชมวิวทิวทัศน์ ไปตามริมฝั่งแม่น้ำไทเบอร์ และพาเดินเข้าในตราสเตเวเร
“ที่นี่คนเยอะจังนะคะ” วรกานต์ มองไปรอบๆ ก่อนจะกล่าวกับชายหนุ่ม ที่จับจูงมือเรียวเล็กของเธออยู่ในขณะนี้
“ใช่ เพราะที่นี่มีทั้งร้านอาหาร ผับบาร์ เปิดให้บริการอยู่มากมายไง ผู้คนจึงแห่กันมาเที่ยวที่นี่กันเยอะ” โอดีน ก้มลงกล่าวกับคนตัวเล็ก
“ที่นี่เรียกว่าอะไรนะคะ?" วรกานต์ เงยหน้าขึ้นไปถามคนตัวโต
“ที่นี่เรียกว่า ตราสเตเวเร” โอดีน ตอบกลับสาวเ้าให้รับทราบ
“ตราสเตเวเร ดูๆ ไปแล้วก็จะคล้ายๆ กับถนนข้าวสารที่เมืองไทยเลยค่ะ” วรกานต์ เงยหน้าบอกกล่าวยิ้มๆ กับ โอดีน
“จริงเหรอ ถ้าผมไปที่เมืองไทยคุณต้องพาผมไปดูที่อะไรนะ ถนนเข้าสันใช่ไหม?” โอดีน พยายามเรียกชื่อให้ได้อย่างคนตัวเล็ก
“ใช่ค่ะถนนข้าวสาร” วรกานต์ ย้ำชื่อให้ชายหนุ่มรับฟังอีกรอบ
“นั้นแหละอย่าลืมพาผมไปดูด้วยล่ะ” โอดีน กล่าวพร้อมกับมองหน้าสวยหวานซึ้ง
“ได้ค่ะ ถ้าหากว่าเรายังสามารถที่จะพูดคุยติดต่อกันได้อยู่นะคะ” วรกานต์ หน้านิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยตามรับชายหนุ่ม
“ทำไมจะพูดคุยติดต่อกันไม่ได้ล่ะ?” โอดีน ขมวดคิ้วถาม
“อนาคตมันไม่แน่ไม่นอนหรอกค่ะ อย่าคาดหวังอะไรไปไกลมากเลย เดี๋ยวจะผิดหวังกันซะเปล่าๆ”
ที่วรกานต์ เอ่ยออกมานั้น ไม่ได้จะหมายถึงว่าไม่ให้ชายหนุ่มคิด แต่ที่พูดนั้นเพื่อเตือนสติตัวเองไม่ให้ต้องไปคาดหวังกับสิ่งที่ไม่อาจจะคาดหวังได้ต่างหากล่ะ เพราะไม่รู้เลยว่าอนาคตของเธอกับเขาจะเป็ไปในแนวทางใดต่อไป แต่ที่รู้แน่ๆ ว่าหากวันใดที่ต้องจากผู้ชายคนนี้ไป เธอคงต้องเ็ปไม่มากก็น้อยอย่างแน่นอน
“หิวหรือยัง?” โอดีน เอ่ยถามขึ้นเพราะนี้ก็จะหนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว ซึ่งกว่าที่ชายหนุ่มจะสะสางงานเสร็จก็ปาเข้าไปหกโมงเย็นแล้ว
“หิวแล้วค่ะ” วรกานต์ ตอบรับพร้อมกับเอามือลูบท้อง บ่งบอกว่าเธอนั้นหิวจริงๆ ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด
“โอเค! งั้นเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า” ว่าแล้ว โอดีน ก็พาคนตัวเล็กเดินลัดเลาะมองหาร้านอาหารที่น่าสนใจ
ร้านอาหารที่ โอดีน พา วรกานต์ เข้าไปเป็ร้านอาหารที่ดูดี เข้าขั้นหรูที่สุดในย่านนี้เลยก็ว่าได้ ซึ่งเมื่อได้ทานอาหารกันเสร็จก็เดินเที่ยวต่ออยู่สักพักหนึ่ง แล้วก็พากันกลับเพ้นท์เฮาส์
“เป็ไงวันนี้สนุกไหม?” โอดีน เอ่ยถาม วรกานต์ พร้อมกับดึงเหนี่ยวรั้งร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เมื่อได้ขึ้นไปนั่งในรถยนต์คันหรูแล้ว เพื่อกลับไปยังเพ้นท์เฮาส์
“สนุกดีค่ะ แต่จะมีเสียอารมณ์ไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่สาระ แต่รวมๆ ก็สนุกค่ะ” วรกานต์ หันไปกล่าวตอบยิ้มๆ
“ใครทำให้คุณเสียอารมณ์ ฮึ! บอกผมสิ?” โอดีน มองหน้าสวยหวานซึ้งอย่างค้นคว้า หาสิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนเสียอารมณ์ได้
“เอ่อ! ไม่มีใครหรอกค่ะ ฉันก็พูดไปอย่างนั้นเองแหละ อย่าถือสาเลยค่ะ” วรกานต์ ปฏิเสธแทบไม่ทัน และไม่อยากที่จะทำให้คนๆ นั้นต้องมามีปัญหาเพราะเธอ เพราะถึงยังไงตัวเธอก็จะได้อยู่ที่นี่ไม่ถึงเดือนก็ต้องจากลาที่นี่ไปอยู่แล้ว ดังนั้นอย่าทำให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอจะดีกว่า
๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘
94
