“เ้าทำแบบนี้กับข้าไม่ได้!!”
เสียงะโดังออกมาจากปากบางได้รูปกระจับของหญิงสาวเ้าของเรือนผมตรงสลวยสีทองสว่างไสว ั์ตาสีทองที่บัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พร้อมจะไหลริน ร่างบางสั่นสะท้านเพราะความโกรธ หน้าอกของหญิงสาวที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าผืนบางสีดำสนิทกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ถี่กระชั้น ต่ำลงมาคือเกล็ดสีทองเรียงตัวสวยงามเป็มันปลาบอยู่ที่หางเรียวได้รูปของเงือกสาว เกล็ดเ่าั้ทอประกายสีแดงเพลิงจากจุดเริ่มต้นที่ใต้สะดือติดกับผิวสีขาวเรียบเนียนไล่ลงมาจนสุดปลายหาง ไปยังครีบทั้งสองข้างก่อนจะกลับมาเริ่มต้นทอประกายที่้าอีกครั้งและไล่ลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า
“ข้าจำเป็ต้องทำ ข้าปล่อยให้เ้าทำร้ายเขาไม่ได้”
เงือกสาวอีกตนที่มีหน้าตาและรูปร่างเหมือนกับเงือกสาวตนแรกราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกันเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เงือกสาวสองตนยืนหันหน้าเข้าหากันเสมือนภาพสะท้อนจากกระจกเงาที่กำลังฉายภาพนางเงือกที่สวยงามที่สุดในคาบสมุทรทั้งแปด ต่างกันที่ั์ตาสีทองคู่หนึ่งแดงก่ำและเต็มไปด้วยน้ำตา แต่อีกคู่กลับเปล่งประกายมุ่งมั่น ดวงตาสองคู่ที่เคยจ้องมองกันด้วยความรักและความเข้าใจ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเสียใจ ความน้อยใจ และความโกรธเคือง
“ข้าไม่ยอม ข้ายอมไม่ได้ มารีน! ส่งไตรตัสมาให้ข้า และปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปจัดการมัน”
เกล็ดสีเหลืองทองของเงือกสาวที่ยืนตรงข้ามมารีนทอประกายสีแดงเข้มขึ้นด้วยแรงโทสะ
“เ้าจะไม่มีวันได้แตะต้องไตรตัสอีก เ้าจำได้ไหมว่าครั้งสุดท้ายที่เ้าแตะมันเ้าทำอะไรลงไป! ข้าจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก ไมร่า!!”
มารีนกำไตรตัสในมือแน่นเพื่อยืนยันคำพูดของตนเอง คทาสีทองอร่าม ้ามีปลายสามแฉก แต่ละแฉกคล้ายก้นหอยหมุนวนขึ้นไปเป็ปลายแหลม ไตรตัสคือสิ่งที่เคยเชื่อมโยงเธอสองคนไว้ด้วยกัน เธอทั้งสองคน..เคยแบ่งปันกันใช้อย่างไม่หวงแหน
“ฮึ!”
ไมร่าแค่นเสียงก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน
“ครั้งสุดท้ายนั่นมันก็ร้อยปีก่อนนู้น ก่อนที่เ้าจะลากตัวข้าลงมาแล้วขังข้าไว้ที่นี่ไงล่ะ”
มารีนยืนนิ่งอย่างตื่นตะลึง เธอเห็นน้ำตาหยดแรกที่เกิดจากความน้อยใจของไมร่าไหลอาบแก้มขาวนวลที่แดงระเรื่อเพราะเพลิงโทสะ ก่อนจะร่วงลงสู่ด้านล่างกลายเป็ไข่มุกสีทองเม็ดเล็กฝังตัวนิ่งอยู่บนพื้นทรายสีขาวละเอียด ความเสียใจแล่นปราดเข้าสู่กลางอกของมารีนอย่างรวดเร็ว ั้แ่เกิดมามารีนเคยเห็นและเคยปลอบไมร่าเวลาร้องไห้จนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ไมร่าจะร้องไห้เพราะเธอ
สิ่งที่มารีนกลัวั้แ่เห็นไมร่าร้องไห้คร่ำครวญจะเป็จะตายเมื่อร้อยปีก่อนกำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเธอ การทำให้ไมร่าหลับใหลไป่เวลาหนึ่งไม่ได้ช่วยคลายความเศร้าโศกและโกรธแค้นในใจของเงือกสาว มันกลับยิ่งทวีคูณยามเมื่อไมร่าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามารีนได้ทำบางสิ่งบางอย่างลงไป สิ่งที่พิสูจน์ว่าไมร่าเ็ปกับสิ่งที่เธอทำมากเพียงใดคือไข่มุกสีทองอร่ามที่อยู่บนพื้นทรายระหว่างเธอและไมร่า ‘เศษเสี้ยวของจิติญญาที่แตกสลาย’
มารีน พูดกับนางไปก็ไม่มีประโยชน์ กลับออกมาเถอะ
เสียงทุ้มห้าวเสียงหนึ่งดังก้องมาจากทางปากถ้ำทำให้ดวงตาแดงกำ่ของไมร่าลุกโชนด้วยความอาฆาตแค้น น้ำตาของไมร่ารินไหลอีกครั้งก่อนจะแปรสภาพเป็ไข่มุกสีแดงเพลิงขนาดเท่าเม็ดแรกซึ่งทิ้งตัวอยู่บนพื้นทรายไม่ไกลกันมากนัก
“ข้าจะไปฆ่ามัน ส่งไตรตัสมาให้ข้า”
ไมร่าพุ่งตัวเข้าใส่มารีนเพื่อยื้อแย่งคทาสีทอง แต่มารีนเบี่ยงตัวหลบได้ทัน พลางกระชับมือข้างที่ถือไตรตัสไว้แน่น
“เอามาให้ข้า!!!”
เสียงะโของไมร่าทำให้ผนังถ้ำที่เป็โพรงสูงคล้ายห้องโถงสั่นะเื คลื่นน้ำลูกหนึ่งกระแทกเข้าใส่มารีนที่ไม่ทันระวังตัวอย่างจัง ร่างของเงือกสาวกระเด็นไปกระทบกับก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมผนังจนร่างบางนั้นทรุดลงกับพื้นทราย วินาทีนั้นเองที่มารีนตระหนักได้ว่าเธอไม่มีวันได้ไมร่าคนเดิมที่เคยสดใสร่าเริงของเธอคืนมาอีกตลอดกาล
คลื่นน้ำวนรุนแรงเกิดขึ้นรอบไตรตัสทำให้คทาสามง่ามค่อยๆเลื่อนออกจากมือของเธอ มารีนกำไตรตัสไว้แน่นก่อนจะกระแทกลงพื้นหนึ่งครั้ง ไตรตัสเปล่งประกายแสงสีทองขึ้น คลื่นน้ำวนที่เคยอยู่รอบไตรตัสสลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทรายละเอียดทั้งหลายลอยตัวฟุ้งขวางกั้นเธอและไมร่า เมื่อฝุ่นทรายหายไป มารีนก็กลับมาประจันหน้ากับไมร่าอีกครั้ง แววตาที่เคยทอดมองไมร่าด้วยความสงสารหายไป แทนที่ด้วยแววตาแห่งความมุ่งมั่น
ควับ! ควับ!
ฟู่! ฟู่! ฟู่!
ไมร่าที่ไม่สามารถแย่งไตรตัสมาด้วยคลื่นน้ำวนได้กัดฟันกรอด ก่อนจะสร้างดวงไฟลูกเล็กสีแดงขึ้นมาบนมือทั้งสองข้างและสาดลูกไฟเ่าั้เข้าหามารีนที่ะโหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับสลายลูกไฟไปทีละลูก แต่เนื่องจากไมร่าสาดลูกไฟมาไม่ยอมหยุดและถี่ขึ้นเรื่อยๆ มารีนจึงต้องหาวิธีโต้ตอบกลับบ้าง
วี้ดดดด! ปุ้ง!
เปลือกหอยเปลือกหนึ่งถูกเขวี้ยงไปตรงหน้าไมร่า มันะเิออกเป็แสงสว่างที่ขาวเจิดจ้าจนไมร่าต้องหลับตา มารีนใช้่เวลานั้นหายตัวไปยืนอยู่ที่ข้างหลังของคู่ต่อสู้ เธอจับไตรตัสด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะหลับตาร่ายเวท คลื่นน้ำวนลูกใหม่หมุนวนขึ้นที่ปลายสามง่ามก่อนจะค่อยๆขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อมารีนลืมตาขึ้น คลื่นน้ำวนที่ปลายสามง่ามก็พุ่งเข้าใส่หลังของไมร่าแบบไม่พลาดเป้า ร่างบางของเงือกสาวลอยหวือเข้ากระทบหินก้อนเดิมที่ร่างของมารีนเคยฟุบอยู่ตรงนั้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ฝุ่นทรายฟุ้งขึ้นอีกครั้งเพราะร่างของไมร่าที่ทรุดลงบนพื้น
ภายในถ้ำกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลังจากฝุ่นทรายหายไป เหลือไว้เพียงเสียงๆเดียวที่เสียดแทงหัวใจของมารีนเหลือเกิน มารีนมองไปยังร่างบางที่เปรียบเสมือนอีกครึ่งชีวิตของเธอเบื้องหน้าที่กำลังสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น เกล็ดหางที่เคยส่องประกายสีแดงเพลิงบัดนี้หม่นแสง มารีนปล่อยมือจากไตรตัสและสร้างบาเรียน้ำวนขึ้นครอบคทาสามงามที่ลอยตัวตั้งตรงไว้ ก่อนจะค่อยๆสะบัดครีบแ่เบาตรงเข้าโอบกอดร่างบางนั้นไว้อย่างปลอบประโลม
ฮือ! ฮือ! ฮือ!
ร่างในอ้อมกอดของมารีนร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม หยดน้ำตามากมายไหลพรั่งพรูลงมาเป็สาย ไข่มุกเม็ดเล็กหลากสีกระจายบนพื้นทรายรอบตัวเงือกสาวทั้งสอง มารีนจ้องมองไข่มุกเ่าั้นิ่ง พลางใช้มือเรียวลูบไล้เกล็ดหางของไมร่าที่บางเกล็ดเริ่มกลายเป็สีดำด้าน ไข่มุกสีใสราวแก้วตกกระทบหลังมือของมารีน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีทองที่เต็มไปด้วยน้ำตาซึ่งมองเธออยู่ก่อนแล้ว มารีนอ้าแขนออกรอรับร่างของไมร่าที่โผเข้าสู่อ้อมกอดของเธออีกครั้ง ั์ตาสีทองของมารีนจ้องมองมือข้างนึงที่กอดร่างบอบบางที่เป็เหมือนอีกครึ่งชีวิตของเธอไว้ ก่อนจะหันไปมองอีกข้างที่กำลังมีประกายแสงสีทองเล็กๆมากมายมารวมตัวกัน มารีนหลับตากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนแนบฝ่ามือที่มีแสงสีทองเ่าั้ลงบนหลังของไมร่า แสงสีทองเ่าั้ซึมซาบเข้าสู่ผิวของไมร่าอย่างรวดเร็วก่อนะเิออกเป็แสงสีทองสว่างขึ้นทั่วทั้งถ้ำ
เมื่อแสงสว่างหายไป..น้ำตาหยดแรกของ ‘ราชินีแห่งท้องทะเล’ ก็ไหลริน
1K
