รปภ.ซ่อนลาย

ห้องประชุมผู้บริหารชั้นบนสุดของ AT Group เต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึดอัดและกดดัน

โต๊ะประชุมยาวสีดำเงาสะท้อนแสงไฟเย็นเฉียบผู้บริหารระดับสูงหลายคนกำลังนั่งมองเอกสารในมือด้วยสีหน้าที่ต่างกันออกไป

บางคนสงสัย บางคนไม่พอใจ บางคนกำลังรอดูเ๱ื่๵๹สนุก

กลางห้อง…วิทย์ในชุด รปภ.ระดับล่าง ธรรมดายืนเงียบอยู่ตรงนั้นข้างๆ คือกลุ่มบอดี้การ์ดระดับหนึ่งของบริษัทหลายคนในชุดสูทสีดำอย่างดี

พวกเขาคือทีมคุ้มกันที่ดีที่สุดของบริษัทนี้ ถูกคัดเลือกมาอย่างดี จากหลายๆที่ แต่ละคนล้วนเคยเป็๲ที่สุด

อดีตทหาร

อดีตตำรวจหน่วยพิเศษ

นักสู้มืออาชีพ

ค่าตัวแต่ละคนนั้นสูงมาก

และตอนนี้…

ทุกคนกำลังมอง รปภ.ระดับล่างคนหนึ่งด้วยสายตาดูถูก

“ฉันขอเสนอให้คุณวิทย์มาเป็๞บอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน”เสียงของวิชุดาดังขึ้นชัดเจนทันทีนั้น ทั้งห้องก็เงียบลง

ก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้นทันที“ไม่ได้”

ประธานใหญ่ของบริษัทตอบกลับเรียบๆพ่อของเธอชายวัยหกสิบต้นๆ ผู้สร้าง AT Group ขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเองจนก้าวขึ้นสู่ระดับหนึ่งในห้าสิบบริษัทชั้นนำของประเทศ

เขามองลูกสาวของเขาด้วยสายตาจริงจัง“วิชุดา เ๱ื่๵๹นี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹เล่นๆ” “หนูไม่ได้คิดว่าเล่นๆค่ะ”เธอตอบทันที

“เขาเคยช่วยชีวิตหนูมาแล้วครั้งหนึ่ง และเมื่อคืนเขาก็จัดการสถานการณ์ได้ดีกว่าบอดี้การ์ดหลายคนของบริษัทอีก”คำพูดนั้นทำให้สีหน้าบอดี้การ์ดหลายคนเปลี่ยนสีหน้าเป็๞ไม่ค่อยพอใจเงียบๆทันที

และหนึ่งในนั้นบอดี้การด์ระดับหนึ่งคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ

“แค่โชคดีมากกว่าครับคุณหนู”อีกคนพูดต่อทันที“บอดี้การ์ดสองคนที่โดนเล่นงานเป็๞แค่ระดับล่าง พวกนั้นมันประมาทเอง” “ใช่ครับ”

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเสริม “งานคุ้มกันจริงๆไม่ใช่แค่ต่อสู้เป็๲”

“ต้องวางแผน อ่านสถานการณ์ ใช้อาวุธ ขับรถหลบหนี รับมือกับนัดสู้จริง กับมือปืน ทีมลอบสังหาร…รวมถึงนักฆ่า..จากโลกด้านมืด..”เขามองวิทย์อย่างเหยียดๆ

“ไม่ใช่ รปภ.ชั้นล่างที่แค่มีทักษะการต่อยตีนิดหน่อยและเรี่ยวแรงที่มากกว่ารปภ.ระดับล่างคนอื่นๆแค่นั้น” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นบางส่วนในห้องประชุมใหญ่ วิชุดาหน้าเยียบเย็นลงทันที

“แต่เขาทำได้” “หนูเห็นทักษะการต่อสู้ของเขากับตาตัวเองแล้ว..”

พ่อของเธอส่ายหน้า

“ลูกกำลังใช้อารมณ์”

“หนูไม่ได้ใช้อารมณ์ค่ะ” “งั้นลูกก็กำลังเอาความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินคน”

คำพูดนั้นแทงตรงใจเธอ..จนวิชุดานิ่งไปชั่วครู่ผู้บริหารบางคนเริ่มมองหน้ากัน

ทุกคนเริ่มสังเกตแล้วว่า…ทำไมรองประธานสาว ถึงสนใจ รปภ.ระดับล่าง คนนี้มากเกินปกติ

ประธานบริษัทหันไปมองวิทย์ตรงๆ เป็๞ครั้งแรก“นายคิดว่ายังไง” ทุกสายตาหันไปมองชายในชุด รปภ.พร้อมกัน

แต่วิทย์ยังคงยืนตรงใบหน้าเรียบเฉยไม่มีความตื่นเต้นไม่มีความกดดันไม่มีแม้แต่ความไม่พอใจ สงบจนผิดธรรมชาติ

“ผมทำงานตำแหน่งเดิมได้ครับ” คำตอบเรียบๆ ทำให้วิชุดาหันมามองทันที“แต่วิทย์..”

“ผมไม่มีปัญหาเ๱ื่๵๹ตำแหน่งงานครับ”เขาตอบโดยไม่แม้แต่เปลี่ยนน้ำเสียงบอดี้การ์ดบางคนเริ่มหมั่นไส้เขาขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะ “ชาญ” หัวหน้าทีมคุ้มกันระดับหนึ่งเขามองวิทย์ด้วยสายตาไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก แต่จากการสุงเกตุพฤติกรรมของคนในสายตาของชาญ รปภ.วิทย์คนนี้ ยังทำให้ชายถึงกับอ่านเขาไม่ออกเลย..

รปภ.ระดับล่างคนนี้…

ถูกดูถูกขนาดนี้ ยังทำหน้าเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย

หรือไม่ก็… กำลังฝืนเก็บอาการ

“คงอับอายเลยช็อกจนพูดไม่ออกมากกว่าครับหัวหน้า”

ลูกทีมคนหนึ่งกระซิบเบาๆ

ชาญพยักหน้าเล็กน้อย

น่าจะใช่…แบบนั้นสำหรับคนธรรมดาทั่วๆไปเวลาเจอสถานะการณ์ที่เครียดและกดดันระดับนี้

ไม่มีทางที่ รปภ.ระดับล่าง ธรรมดาคนหนึ่งจะสามารถควบคุมอารมณ์ได้ขนาดนี้ในห้องประชุมระดับผู้บริหาร

คงแค่กลัวจนสมองว่างเปล่าขาวโพลนไปแล้ว

แต่ความจริงแล้ววิทย์ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ...เพราะเ๹ื่๪๫แบบนี้…ที่เขาเจอมาหนักกว่านี้มากมายหลายเท่านัก

การถูกดูถูก การถูกกดดัน การถูกเอาปืนจ่อหัวกลางวงล้อมของฝ่ายตรงข้าม เขาก็เคยผ่านมาแล้วทั้งหมด

ดังนั้นคำพูดของผู้บริหารบริษัทเอกชน…คนหนึ่ง

แทบไม่มีผลกระทบอะไรใดๆให้เขาต้องกดดันหรือรู้สึกอะไร เลยตอนนี้สิ่งเดียวที่เขา๻้๵๹๠า๱ คือใช้ชีวิตเงียบสงบ ไปวันๆ ก็เท่านั้นเอง..

ประธานบริษัท เอนตัวพิงเก้าอี้ ก่อนพูดชัดๆ

“ฉันไม่อนุมัติ ..เ๱ื่๵๹การเลื่อนขั้นเป็๲บอดี้การด์ ที่เสนอโดยรองประธานบริษัท"

“รปภ.วิทย์จะยังอยู่ตำแหน่งเดิม” “และถ้าเขาไม่พอใจ…”

สายตาคมเข้มแสดงอำนาจของชายวัยหกสิบมองตรงไปยัง รปภ.วิทย์ พร้อมกับเน้นเสียงอย่างหนักแน่นชัดเจน ทรงอำนาจ

“ก็เขียนไปใบลาออกที่ฝ่ายบุคคลได้เลย..”

บรรยากาศในห้องเงียบกริบวิชุดากำมือแน่นทันที “คุณพ่อ” เธอพยามจะชี้แจงเพิ่ม แต่

“พอ” เสียงนั้นเด็ดขาดจนเธอได้เพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่พอใจ

แต่เธอก็รู้ตัวดีว่า…ตอนนี้เธอยังไม่มีอำนาจพอจะขัดคำสั่งของพ่อเธอได้...โดยเฉพาะต่อหน้าบอร์ดบริหารทั้งหมด

วิทย์พยักหน้าเบาๆ เท่านั้น

“รับทราบครับ”

ไม่มีการแสดงสี หน้าไม่มีความโกรธ ไม่มีความอับอายเขาค่อยๆหันหลังแล้วก้าวเดินออกจากห้องประชุมผู้บริหารไปอย่างสงบ

ก้าวเดินมั่นคงเหมือนทุกอย่างเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา ภาพนั้นกลับยิ่งทำให้บอดี้การ์ดระดับหนึ่งหลายคนหมั่นไส้ในตัวเขามากยิ่งขึ้น

“ดูท่าทางมันสิว่ะ…”

“ทำเป็๲นิ่ง”

“แค่รปภ.ระดับล่าง กระจอกๆคนหนึ่ง..ได้ขึ้นมาถึงชั้นสูง ผู้บริหารนี้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต..ก็ดีสุดๆแล้ว” บอดี้การด์ระดับหนึ่งอีกคนพูดเสริมเพราะความหมั่นไส้และไม่ชอบท่าทางที่แอ็คเกินระดับของตำแหน่งตัวเอง แค่ รปภ.ระดับล่างคนหนึ่ง แต่ สายตาของชาญกลับยังมองตามแผ่นหลังของวิทย์เงียบๆ เขาพึมพำเบาๆในใจ

อะไรบางอย่างในตัวรปภ.ระดับล่างคนนั้น…มันแปลก แปลกเกินกว่าจะเป็๲เพียงแค่ รปภ.ระดับล่างธรรมดาแค่นั้น

โดยเฉพาะใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆ และ สายตาของเขา สายตาของคนที่ไม่สนใจคำดูถูกเลยแม้แต่นิดเดียวมันไม่เหมือนสายตาของคนที่ไม่มั่นใจอะไรในชีวิตและคนที่สภาวะจิตใจอ่อนแอ แต่สายตาและท่าทางของ รปภ.วิทย์ มันเหมือนกับ…สายตาและท่าทางของคนที่อยู่ระดับสูงกว่าจนไม่จำเป็๞ต้องรู้สึก ไม่พอใจโกรธ ความคิดนั้นทำให้ชาญขมวดคิ้ว ก่อนรีบสลัดมันทิ้ง

“บ้าไปแล้ว…”เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ จะเป็๲ไปได้ยังไง คนระดับแบบนั้น…ไม่มีทางมาเป็๲ รปภ.ระดับล่าง แบบนี้หรอก

อีกด้านหนึ่งของห้อง

วิชุดายังคงนั่งนิ่ง มองประตูที่ปิดลงหลังวิทย์เดินออกไปในใจเธอรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด

เป็๞ครั้งแรก…ที่เธออยากปกป้องใครสักคนแต่กลับทำไม่ได้และยิ่งเห็นเขาเดินออกไปเงียบๆ แบบนั้น…

หัวใจเธอก็ยิ่งรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกโดยที่ไม่รู้เลยว่า…ผู้ชายที่ทุกคนในห้องดูถูกว่าเป็๲แค่ “รปภ.ระดับล่าง”

เคยเป็๞คนที่แม้แต่มหาเศรษฐีระดับโลกยังต้องอ้อนวอนขอให้เขาช่วยเหลือครอบครัวของตัวเอง…ในโลกของธุรกิจยิ่งใหญ่ที่ระดับโลก มีโลกด้านมืด ที่น่ากลัวเสมอ และคนที่มีฝีมือ คอยปกป้องพวกเขาจากศัตรูที่มาจากโลกด้านมืดได้และทำให้พวกเขาปลอดภัย แม้ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อจ้างพวกเขามาช่วยนั้น จะมีมูลค่ามหาศาล แต่มันคุ้มค่าเสมอ กับชีวิตระดับสูงของพวกเขา ครอบครัว และ ธุรกิจที่มีมูลค่ามหาศาล..