ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 87 พระรองผู้รักมั่น

 

เนื้อเรื่องมาถึงตรงนี้ก็ขาดตอนไป

ช่วยไม่ได้ ก็ผู้แต่งโง่เง่าดันเขียนไม่จบ 

เสิ่นม่านซูจึงรู้เพียงว่าเจ้าของร่างเดิมถูกองค์ชายเจ็ดสังหารหลังเขาขึ้นครองราชย์ ส่วนเรื่องเกี่ยวกับองค์หญิงหลินหลางผู้นั้น เกรงว่าคงเป็นหลุมที่ผู้แต่งโง่เง่าขุดเอาไว้แล้วลืมกลบ

แต่เหล่านางกำนัลคนสนิทหลายคนที่เคยอยู่ข้างกายองค์หญิงหลินหลางในตอนนั้น หนึ่งในนั้นมีคนชื่อเจียงอวิ๋น ซึ่งก็คือเจียงกูกูตรงหน้าเสิ่นม่านซูในเวลานี้!

นางกะพริบตาปริบ ขนตายาวบดบังความสงสัยในดวงตา

หรือว่าเนื้อเรื่องจะเปลี่ยนแปลงไปแล้ว?

เสิ่นม่านซูคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ จนกระทั่งหนึ่งวันก่อนออกเดินทาง ตอนหลินซื่อพูดเรื่องในใจกับบุตรสาว และกำลังจะกำชับบางอย่างกับนาง เสิ่นม่านซูจึงอดถามออกไปไม่ได้

หลินซื่อกลับยิ้มอย่างอ่อนโยน “ตอนนั้นพ่อเจ้าช่วยเจียงกูกูไว้เรื่องหนึ่ง ตอนนี้บุตรสาวบุญธรรมของเจียงกูกูแต่งออกไปแล้ว นางก็อยู่ตัวคนเดียว ได้ยินว่าพวกเราต้องการหาหญิงรับใช้ที่มีฝีมือมาช่วยเหลือเจ้า นางจึงอาสามาเอง”

“ลูกก็แค่สงสัยน่ะเจ้าค่ะ ว่าเหตุใดนางถึงยอมมาเป็นผู้ดูแลที่จวนเรา”

“อืม ความจริงแม่เองก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน แต่เจียงกูกูเป็นคนที่เชื่อถือได้ ทั้งยังรู้เรื่องราวมากมาย นางคงไม่อยู่ในจวนแม่ทัพของพวกเราไปตลอด รอเจ้าออกเรือนแล้ว นางก็จะออกจากจวนเรา”

พอพูดถึงเรื่องแต่งงาน ใบหน้าของเสิ่นม่านซูก็แดงเรื่อ

ในโลกนี้ หลังเข้าพิธีปักปิ่นก็ต้องแต่งงาน หากอายุยี่สิบแล้วยังไม่แต่ง เช่นนั้นก็นับว่าเป็นสาวเทื้อ

แต่นางไม่อยากแต่งงานนี่นา

เสิ่นม่านซูกอดแขนหลินซื่อ ออดอ้อนพลางเขย่าเบาๆ หลายที “ท่านแม่ ลูกไม่อยากแต่งงาน อยากอยู่เป็นเพื่อนท่านกับท่านพ่อไปตลอดชีวิตเจ้าค่ะ”

“พูดอะไรเหลวไหล มีสตรีใดที่ไม่แต่งงานกันเล่า” หลินซื่อลูบเส้นผมยาวของบุตรสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู ทว่าในใจก็อาลัยเช่นกัน ก่อนจะกล่าวต่อ “แต่เรื่องที่เจ้าจะแต่งกับคนแบบใด พ่อกับแม่จะไม่เรียกร้องมากเกินไป ก่อนหน้านี้ที่คัดค้านไม่ให้เจ้าแต่งกับองค์ชายเจ็ด ความจริงก็เพราะตอนนี้ภายในราชวงศ์คลื่นลมแปรปรวน อีกทั้งองค์ชายเจ็ดดูแล้วก็ไม่ใช่คนที่ยอมเป็นอ๋องสุขสบายไร้ภาระ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพ่อของเจ้ายังเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทหาร ขอเพียงไม่ใช่คนในราชวงศ์ ขอเพียงอีกฝ่ายนิสัยใจคอเชื่อถือได้ ต่อให้ฐานะตระกูลด้อยลงสักหน่อย พ่อกับแม่ก็จะไม่ขวางเจ้า”

“เจ้าค่ะ”

เรื่องที่นางจะไม่แต่งงาน ดูเหมือนจะยากอยู่บ้าง

ไม่ว่าที่ไหน เรื่องเร่งรัดให้แต่งงานก็ดูจะเหมือนกันไปหมดเลย!

สีหน้าของเสิ่นม่านซูพลันหม่นลงทันที

หลินซื่อมองใบหน้างดงามของบุตรสาว จู่ๆ ก็กล่าวอย่างอ่อนโยน “จริงสิ แม่จำได้ว่าตอนเด็กๆ เจ้าชอบเล่นกับญาติผู้พี่หยวนซูของเจ้าที่สุด เพียงชั่วพริบตา หยวนซูก็ถึงวัยควรแต่งภรรยาแล้วเช่นกัน”

สีหน้าของเสิ่นม่านซูพลันแข็งค้าง

ญาติผู้พี่หยวนซูผู้นี้ชื่อเต็มว่าหลินหยวนซู ในนิยายต้นฉบับ หลินหยวนซูคือพระรองผู้รักมั่นคนหนึ่ง คอยรักใคร่หลงใหลเจ้าของร่างเดิมมาโดยตลอด

ภายหลังเจ้าของร่างเดิมแต่งให้องค์ชายเจ็ด เขาก็เจ็บปวดแสนสาหัส ด้วยเหตุบังเอิญต่างๆ สุดท้ายจึงได้แต่งกับซูฉิน

หลินหยวนซูเป็นบัณฑิตคนหนึ่ง สุภาพอ่อนโยน สง่างามนุ่มนวล จิตใจละเอียดอ่อนและอ่อนโยน แต่ซูฉินกลับคิดว่าอีกฝ่ายไม่ทะเยอทะยาน ไม่พยายาม ดังนั้นชีวิตของทั้งสองคนจึงวุ่นวายปั่นป่วนไปหมด

หลินหยวนซูเมาสุราและเผลอมีความสัมพันธ์กับสตรีจากหอโคมเขียวผู้หนึ่ง เรื่องนี้ทำให้ซูฉินเดือดดาลจนก่อความวุ่นวายครั้งใหญ่ในตระกูลหลิน

เวลานั้นเจ้าของร่างเดิมมีความสัมพันธ์อันดีกับซูฉินมาก จึงออกหน้าแทนซูฉิน ใช้คำพูดที่ทำร้ายจิตใจอย่างยิ่งว่ากล่าวหลินหยวนซูไปยกหนึ่ง

หลินหยวนซูถูกคนที่ตนรักกล่าวโทษเช่นนี้ ก็โศกเศร้าและคับแค้นจนทนไม่ไหว เขาดื่มสุราทั้งวัน ไม่มีกะจิตกะใจเรื่องชื่อเสียงเกียรติยศ สุดท้ายกลายเป็นคนตกอับอย่างยิ่ง…

ยามนี้เสิ่นม่านซูเห็นมารดามีเจตนาจะจับคู่นางกับหลินหยวนซู ในใจก็เริ่มชั่งน้ำหนัก

ตามนิยายต้นฉบับ หากจำเป็นต้องแต่งงานจริงๆ หลินหยวนซูผู้นี้ก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวคนหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นญาติผู้พี่ อีกทั้งเรื่องแต่งงานอย่างไรก็ยังไม่รีบ เอาไว้ค่อยว่ากันภายหลังก็แล้วกัน

ในที่สุดก็มาถึงวันออกเดินทางไปทางใต้

การเดินทางไปกลับครั้งนี้ใช้เวลาหลายวัน ดังนั้นเสิ่นม่านซูจึงให้ป้านเซี่ยอยู่เฝ้าจวน ส่วนตัวนางพาเจ๋อหลัน เจียงกูกู และจินหลิงร่วมเดินทางไปด้วย

ป้านเซี่ยตบอกพลางกล่าว “คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ ป้านเซี่ยจะเฝ้าเรือนให้ดีแน่นอน!”

เด็กสาวพูดอย่างหนักแน่นจริงจัง

หากไม่ใช่เพราะตาแดงจากการถูกทิ้งไว้อีกครั้ง คำพูดประโยคนั้นคงน่าเชื่อถือยิ่งกว่านี้

 

บทที่ 88 โต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า

 

เจ๋อหลันทนเห็นนางร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ได้ จึงกล่าวอยู่ข้างๆ “รอพวกเรากลับมา จะเอาของเล่นสนุกๆ มาฝากเจ้า”

“ข้าไม่เห็นอยากได้เลย!”

ป้านเซี่ยแค่นเสียง ‘ฮึ’ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าตั้งใจจะเอาอะไรกลับมาฝากข้า”

เจ๋อหลัน “…”

เมื่อเห็นเด็กสาวสองคนพูดคุยกันอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเจียงกูกูก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน นางอดคิดถึงเรื่องราวสมัยยังสาวขึ้นมาไม่ได้ เวลานั้นทุกคนยังมีชีวิต องค์หญิงเองก็ยังสบายดี…

เสิ่นม่านซูพบว่าเจียงกูกูกำลังเหม่อลอยจึงกล่าวว่า “เจียงกูกู ท่านเพิ่งมาแท้ๆ ก็ต้องรบกวนให้ท่านเดินทางไกลไปกับข้าแล้ว”

เจียงกูกูดึงสติกลับมา ยิ้มพลางกล่าว “คุณหนูพูดเช่นนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว ความจริงบ่าวยินดีจะเดินทางไปทั่วเสียด้วยซ้ำ ตอนบุตรสาวบุญธรรมของบ่าวยังไม่แต่งงาน บ่าวก็เคยพานางไปเที่ยวหลายแห่งเลยเจ้าค่ะ”

“จริงหรือ” เสิ่นม่านซูพลันรู้สึกอิจฉาบุตรสาวบุญธรรมของเจียงกูกูขึ้นมาเล็กน้อย

เจียงกูกูประคองเสิ่นม่านซูขึ้นรถม้าก่อนจะกล่าว “ออกเดินทางครั้งนี้ บ่าวก็สามารถพาคุณหนูเดินเล่นเที่ยวชมไปทั่วได้เช่นกัน ประเดี๋ยวคุณหนูนอนพักก่อนสักครู่ก็ได้เจ้าค่ะ พวกเราต้องเดินทางตลอดทั้งเช้า กว่าจะหยุดพักก็คงเป็นตอนเที่ยง คืนนี้ยังต้องพักค้างที่โรงเตี๊ยมอีกหนึ่งคืน หากทุกอย่างราบรื่น เกรงว่าคงถึงอวี๋โจวตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”

“อื้ม”

เสิ่นม่านซูพยักหน้ารับ แต่ในใจกำลังคิดว่าควรทำอย่างไรถึงจะเกลี้ยกล่อมบิดาให้นางตามไปทางใต้กับบิดาด้วยได้

ล้อรถกลิ้งไปอย่างเป็นจังหวะ เพราะปูเบาะนุ่มเอาไว้ ทั้งในรถม้ายังมีกลิ่นเครื่องหอมอันน่าพึงใจ ดังนั้นผ่านไปไม่นาน เสิ่นม่านซูก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปจริงๆ

 

จวินมั่วหานที่ขี่ม้าศึกสีแดงเข้มหรี่ตามองรถม้าของจวนแม่ทัพ

เขารั้งบังเหียนม้ามองไปทางเสิ่นเจิ้นกวงด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อย่างไร แม่ทัพใหญ่เสิ่นออกเดินทางยังพาสตรีในครอบครัวมาด้วยหรือ”

เหล่าองค์ชายอย่างพวกเขายังไม่ได้พาสตรีออกมาด้วยเลย

เสิ่นเจิ้นกวงเป็นขุนศึกผู้หนึ่ง ไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางใต้ถึงกับยังพาสตรีในครอบครัวมาด้วย

เสิ่นเจิ้นกวงกลับโต้กลับอย่างไม่เกรงใจ “องค์ชายเจ็ดสนใจเรื่องของผู้อื่นมากเกินไปแล้วกระมัง”

นับตั้งแต่รู้ว่าเจ้าคนสารเลวผู้นี้ถึงกับคิดวางแผนเล่นงานบุตรสาว ทั้งยังจับม่านซูกดลงไปในน้ำ เขาไม่ชักกระบี่มาแทงอีกฝ่ายก็นับว่าไว้พระพักตร์ฝ่าบาทมากแล้ว!

แต่คนสารเลวผู้นี้ยังกล้ามายั่วยุเขา แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอม ย่อมต้องโต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า!

จวินมั่วหานได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาของเสิ่นเจิ้นกวงก็ชะงักไปเล็กน้อย

เจตนาเดิมของเขาคือหยั่งเชิง อยากดูว่าเสิ่นเจิ้นกวงรู้เรื่องในอนาคตมากน้อยเพียงใด แต่ยามนี้อีกฝ่ายกลับทำให้บทสนทนาไปต่อไม่ได้ เช่นนี้แล้วเขาจะหยั่งเชิงต่ออย่างไร

จวินมั่วหานให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมาโดยตลอด ดังนั้นเขาย่อมไม่ทะเลาะกับเสิ่นเจิ้นกวงกลางถนน จึงทำได้เพียงข่มกลั้นโทสะนี้เอาไว้ก่อน

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคหนึ่งว่า “วันนี้แม่ทัพใหญ่เสิ่นอารมณ์ไม่ดีสินะ” จากนั้นก็กระตุกบังเหียนม้าจากไป

เสิ่นเจิ้นกวงแค่นเสียง ‘ฮึ’ อย่างไม่พอใจตามหลังพลางลูบหนวดของตนเอง

องค์ชายเจ็ดผู้นี้เป็นคนที่อดกลั้นได้ผู้หนึ่งจริงๆ ต้องระวังคนประเภทนี้ให้มากกว่าเดิม!

ส่วนทางด้านจวินมั่วหาน หลังจากรู้จากคนอื่นว่าคนที่นั่งอยู่บนรถม้าของจวนแม่ทัพก็คือเสิ่นม่านซู ได้ยินว่านางตามมาเพื่อเดินทางไปเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าหลินที่ตระกูลหลินแห่งอวี๋โจว

สำหรับเสิ่นม่านซูแล้ว อารมณ์ของจวินมั่วหานซับซ้อนอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าซูฉินดีกว่าเสิ่นม่านซูทุกด้าน หากไม่ใช่เพื่อให้ได้รับการสนับสนุนจากจวนแม่ทัพ เขาย่อมไม่มีทางไปแสดงไมตรีต่อหน้าเสิ่นม่านซูอย่างเด็ดขาด

ทุกครั้งที่พบเสิ่นม่านซู เมื่อเห็นความรักเทิดทูนในดวงตาของนาง จวินมั่วหานก็รู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง แต่ไม่รู้ว่าความรักเทิดทูนในดวงตาของเด็กสาวหายไปตั้งแต่เมื่อใด…

กระทั่งนางยังให้เสิ่นเจิ้นกวงไปฟ้องร้องเขาต่อหน้าเสด็จพ่อ!

จวินมั่วหานคิดเช่นนี้มาถึงท้ายขบวนโดยไม่รู้ตัว เข้าใกล้รถม้าคันนั้นของจวนแม่ทัพเรื่อยๆ

ขณะเดียวกัน เสิ่นม่านซูเพิ่งตื่นหลังจากนอนหลับไปตื่นหนึ่ง ดวงตายังเอ่อคลอด้วยประกายน้ำ แต่เมื่อเห็นชัดว่าคนที่นั่งอยู่ข้างกายเป็นผู้ใด นางก็ตกใจจนแทบจะกระโดดลงจากรถม้าไปทันที!

ต้น...ต้นขาทองคำไป๋มาอยู่บนรถม้าของนางได้อย่างไร