บทที่ 19 หมัดเดียวทำลายปราณ
เหวินเทาสวมชุดสูทสีฟ้า ท่าทางองอาจผึ่งผาย เดินเข้ามาพร้อมกับอาจารย์เลี่ยวที่สวมเสื้อคลุมยาวสีเทา และถือกล่องไม้สีดำในมือ
เมื่อเหวินเทาเดินเข้ามาเห็นซูช่านและลุงจ้าวนั่งอยู่บนโซฟา เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มเยาะทันที "ประธานเย่อยู่ไหนเหรอครับ ได้ยินว่าป่วยเหรอ"
ที่จริงแล้วน้ำหอมที่หยางเส่าอันเตรียมจะมอบให้เย่จื่อเมิ่งนั้น ล้วนเป็ของที่เหวินเทาให้มา
และยาพิษที่อยู่ข้างในนั้น ล้วนเป็อาจารย์เลี่ยวที่ใส่เอาไว้ล่วงหน้า ตามคำพูดของอาจารย์เลี่ยว เพียงแค่เปิดจุกขวดดมเท่านั้น หนอนพิษก็จะเข้าสู่ร่างกายผ่านทางโพรงจมูก
หยางเส่าอันเป็คนที่สามารถเข้าใกล้เย่จื่อเมิ่งได้ และยังเป็รองประธานบริษัท ดังนั้นตอนนี้เหวินเทาจึงเชื่อมั่นว่าเย่จื่อเมิ่งได้ติดกับดักแล้ว
ลุงจ้าวยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ แต่เมื่อเห็นเหวินเทา ลูกชายคนโตของเหวินปิ่งฮุยเดินมา พร้อมกับนำคนมาเยี่ยมถึงบ้าน ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ลางดีแน่ ๆ
"ประธานเหวิน เชิญนั่งก่อน ประธานเย่ของเรา..."
เหวินเทารีบพูดแทรกคำพูดของลุงจ้าว พลางโบกมือและยิ้มพูดว่า "ผมรู้ คนเราก็กินข้าวกินน้ำเหมือนกัน จะไม่มีเจ็บไม่มีไข้ได้ยังไง"
"อาจารย์เลี่ยวที่มากับผม เป็ผู้เชี่ยวชาญในการรักษาโรคยาก ๆ แค่เขาลงมือ ประธานเย่ก็จะหายป่วยทันที"
"แต่ว่า พวกเราหวังว่าประธานเย่จะพิจารณาเื่ความร่วมมือในการพัฒนาหมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ให้ดี ๆ" เหวินเทาหันไปมองลุงจ้าวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ในตอนนี้ซูช่านก็เอ่ยขึ้นว่า "เื่หมู่บ้านใหม่ในเมืองไห่ได้มอบให้โจวซื่อฉยงดูแลแล้ว พวกคุณยังจะคิดอะไรอยู่อีก อีกอย่างเย่จื่อเมิ่งก็สบายดี ไม่มีอะไรที่ต้องกังวล"
!!!
ลุงจ้าวชะงักไป ส่วนเหวินเทาและอาจารย์เลี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ต่างสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
"คนแซ่ซู คุณเกี่ยวอะไรด้วยกัน ไปให้พ้น ๆ ยิ่งไกลยิ่งดี" เหวินเทาหันขวับมองซูช่านด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
เขาได้ส่งคนไปสืบมาแล้ว ระหว่างซูช่านกับเย่จื่อเมิ่งไม่ได้มีความสัมพันธ์พิเศษอะไรเลย
เหตุที่ซูช่านสามารถอยู่ในบ้านของประธานเย่ได้นั้น จากข้อมูลที่ได้รับจากพนักงานในหมู่บ้านหรูแห่งนี้ บอกว่าเย่จื่อเมิ่งชอบลูกสาวของซูช่านเท่านั้นเอง
ซูช่านจ้องมองเหวินเทาตรง ๆ พลางเอ่ยเสียงเ็า "ถ้าอยากทำธุรกิจให้ใหญ่โต ก็ต้องใช้ความสามารถจริง ๆ เข้าสู้ วิธีการไร้สาระพวกนั้นใช้ไม่ได้ผลหรอก"
"คุณว่าใครไร้สาระ? คุณรู้ไหมว่าพูดแบบนี้จะมีผลอะไรตามมา" อาจารย์เลี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็หรี่ตาลง ดวงตาเป็ประกายเ็ามองมาที่ซูช่าน
ซูช่านมองอาจารย์เลี่ยว แล้วแค่นเสียงในลำคอ ก่อนพูดว่า "กู่ลิ่วเจี่ย กินหญ้าพิษเป็อาหาร เติบโตในเดือนเก้า ผู้ที่ถูกกู่เข้าร่างจะคันทั้งในและนอก จิตใจวุ่นวาย กินไม่ได้นอนไม่หลับ"
"อาบน้ำด้วยผงกำมะถันสี่สิบห้านาทีก็สามารถถอนพิษได้แล้ว พิษระดับต่ำแบบนี้ คุณคิดว่ามันร้ายแรงมากหรือไง"
ตูม!
เมื่อได้ยินคำพูดของซูช่าน อาจารย์เลี่ยวหรี่ตาลงทันที ชายคนนี้รู้เื่พิษลิ่วเจี่ยได้อย่างไร แถมยังรู้วิธีแก้พิษอีก?
"คุณเป็ใครกันแน่?" อาจารย์เลี่ยวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้นิ้วไปที่ซูช่านพลางตะคอกด้วยความโกรธ
ในตอนนั้น เย่จื่อเมิ่งเดินออกมาจากห้องชั้นสอง เธอยืนอยู่ที่ราวระเบียง มองลงมาที่เหวินเทาจากที่สูง พูดด้วยสายตาเ็าว่า "เหวินเทา กลับไปบอกคนแก่บ้านคุณซะ"
"โครงการหมู่บ้านในเมืองไห่ ตระกูลเหวินของคุณเลิกฝันไปได้เลย ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในจงโจว บริษัทในเครือเย่จะไม่มีวันร่วมมือกับตระกูลเหวินของคุณแม้แต่ครั้งเดียว"
เหวินเทาเห็นสีหน้าเ็าของเย่จื่อเมิ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เมื่อมองไปที่ซูช่าน นึกถึงคำพูดที่เขาเพิ่งพูดไป สมองก็แล่นปราดขึ้นมาว่าเย่จื่อเมิ่งไม่ได้ถูกพิษ!
เป็เพราะซูช่าน!
เหวินเทาถอยหลังไปก้าวหนึ่งพลางหัวเราะลั่น สีหน้าเปลี่ยนเป็มืดครึ้ม "ดีมาก คุณเย่เก่งจริง ๆ สมแล้วที่เป็ทายาทคนโตตระกูลเย่"
"แต่อย่าลืมสิว่า ตระกูลของผมอยู่ในจงโจวมาหลายสิบปี ไม่ใช่ใครจะมารังแกได้ง่าย ๆ"
พูดจบเหวินเทาก็ชี้นิ้วไปที่ซูช่าน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ไอ้ขยะ เป็แค่อาชญากรวางเพลิง แต่ดันมาทำลายแผนการของตระกูลฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมควรตาย"
"อาจารย์เลี่ยว ช่วยสั่งสอนชายคนนี้ให้ผมหน่อย"
เย่จื่อเมิ่งขมวดคิ้ว ะโด้วยความโกรธ "พวกคุณกล้าดียังไง!"
เธอฝืนทนความเ็ปที่ขา เดินลงบันไดมา ชี้นิ้วไปที่พวกเหวินเทาพลางะโ "ถ้าพวกคุณกล้าลงมือในบ้านฉัน อย่าหาว่าฉันไม่สุภาพนะ"
เหวินเทากัดฟันกรอด เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับเย่จื่อเมิ่งจริง ๆ เพราะว่าตระกูลเย่ที่อยู่เื้ัเธอนั้นเป็ตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง
ในตอนนี้อาจารย์เลี่ยวแค่นเสียงเ็า พูดกับเย่จื่อเมิ่งว่า "คุณเป็ใคร? ผมไม่รู้จักคุณ"
"ไอ้หนุ่มคนนี้กล้าดียังไงมาพูดว่าฉันเป็พวกนอกรีต วันนี้ฉันจะให้เขาได้ลิ้มรสความทุกข์สักหน่อย"
อาจารย์เลี่ยวจ้องมองซูช่านด้วยสายตาเ็า แล้วพูดว่า "ไอ้หนุ่ม เคยได้ยินเื่พลังปราณไหม"
พูดจบเขาก็ะโด้วยความโกรธ สูดหายใจลึก ยกมือขึ้นชกไปทางแจกันดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ
ฟึ่บ!
เพล้ง!
เสียงะเิดังสนั่น แจกันดอกไม้บนโต๊ะกาแฟแตกกระจายออกเป็เสี่ยง ๆ
เย่จื่อเมิ่งใจนสีหน้าเปลี่ยนไป ส่วนลุงจ้าวที่อยู่ข้าง ๆ รีบกระโจนเข้ามาขวางด้านหน้าของเย่จื่อเมิ่ง
"ฮ่า ๆ ๆ เห็นหรือยัง ไอ้คนแซ่ซู แกยังกล้ามาดูถูกอาจารย์เลี่ยวอีกเหรอ รู้ไหมว่าคำว่าตายเขียนยังไง"
เหวินเทามองไปที่เย่จื่อเมิ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเ็าว่า "ประธานเย่ คุณก็เห็นแล้วนี่ อาจารย์เลี่ยวจะลงมือแล้ว ผมห้ามเขาไม่ได้นะ"
"คุณ..." เย่จื่อเมิ่งโกรธจนหน้าแดง ไม่คิดว่าคนที่เหวินเทาพามาจะเก่งกาจถึงเพียงนี้
"ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือ" ตอนนี้ซูช่านมองไปที่อาจารย์เลี่ยวและเหวินเทาด้วยสีหน้าเ็า
อาจารย์เลี่ยวหัวเราะ "ฮ่า ๆ ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ ไอ้หนู งั้นลองลงมือดูสิ ให้ฉันเลี่ยวเฝ่ยได้เห็นฝีมือของนายหน่อย"
เย่จื่อเมิ่งอยากจะวิ่งออกไปขัดขวางซูช่าน แต่ถูกลุงจ้าวคว้าตัวไว้
"คุณหนู คุณซูรู้ว่าควรทำยังไง" ลุงจ้าวกระซิบเสียงเบา
"เขารู้เหรอ เขาน่ะ..."
เย่จื่อเมิ่งยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นซูช่านก้าวเท้าพุ่งเข้าหาอาจารย์เลี่ยว มือซ้ายยกขึ้นรวบรวมพลัง แล้วชกออกไปทันที
ไม่ใช่แค่เย่จื่อเมิ่งเท่านั้น แม้แต่เลี่ยวเฝ่ยก็ยังไม่ทันเห็นท่าทางการโจมตีของซูช่าน
ตึง!
เสียงตุบ ๆ ดังขึ้น
อึก!
ซูช่านต่อยหมัดเข้าที่ท้องของอาจารย์เลี่ยวอย่างจัง พลังจากหมัดะเิออกมา
ร่างของอาจารย์เลี่ยวโค้งงอเป็กุ้งทันใด เขาอ้าปากเบิกตาโพลง ร้องครวญครางออกมาเสียงหนึ่ง ร่างของเขาลอยกระเด็นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
"อาจารย์!" เมื่อเห็นภาพนั้น ลูกตาของเหวินเทาแทบจะถลนออกมา
อาจารย์เลี่ยวถูกต่อยจนกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตร กระแทกเข้ากับกำแพงก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นอย่างแรง
"อ๊าก!" อาจารย์เลี่ยวขดตัวอยู่บนพื้น มือทั้งสองกุมท้องพลางร้องครวญครางราวกับหมูที่กำลังถูกเชือด
ซูช่านพูดด้วยสีหน้าเ็า "แรงหมัดก็คือแรงหมัด พลังปราณก็คือพลังปราณ ผมเข้าใจเื่นี้ดีกว่าคุณ"
!!!
เมื่อเย่จื่อเมิ่งเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก ดวงตางามเป็ประกายจ้องมองไปที่ซูช่าน
เมื่อครู่ที่อาจารย์เลี่ยวต่อยอากาศจนแจกันแตกทำเอาเธอใไม่น้อย แต่ไม่คิดว่าหมัดของซูช่านจะมีพลังรุนแรงขนาดนี้
เหวินเทารีบก้าวเข้าไปประคองอาจารย์เลี่ยวขึ้นมา แล้วชี้นิ้วไปที่ซูช่านพลางะโว่า "ไอ้ขยะแซ่ซู แกมันเก่งนักนะ วันนี้ฉันจะจดจำความแค้นนี้ไว้"
"เดี๋ยวได้รู้กัน"
ทั้งสองคนประคองกันเดินออกไป ในตอนนั้นเองเสียงร้องไห้เบา ๆ ก็ดังมาจากห้องชั้นบน
สีหน้าของเย่จื่อเมิ่งเปลี่ยนไปทันที เธอรีบหมุนตัววิ่งขึ้นไปชั้นบนพลางะโว่า "เสี่ยวเสี่ยวอย่าร้องไห้นะ พี่สาวอยู่นี่แล้ว"
"หยุดอยู่ตรงนั้น" ขณะที่เหวินเทาพยุงอาจารย์เลี่ยวเดินไปที่ประตู เสียงเ็าของซูช่านดังขึ้นจากด้านหลัง
"ไอ้เวรนี่ แกคิดจะทำอะไรอีก" เหวินเทาหันหลังกลับมาะโด้วยความโกรธ
ทันใดนั้นซูช่านก็พุ่งตัวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พอมาถึงตรงหน้าเหวินเทา เขาก็ยกมือตบหน้าเหวินเทาอย่างแรง
เพียะ!
ในวินาทีถัดมา รอยนิ้วมือสีแดงห้ารอยปรากฏบนใบหน้าของเหวินเทา ชั่วขณะนั้นเขาแทบรู้สึกว่าหัวของตัวเองจะหลุดออกจากลำคอ
ความเ็ปแสบร้อนแล่นไปทั่วใบหน้า เหวินเทาตาพร่าไปหมด เขาชี้นิ้วไปที่ซูช่าน โกรธจนน้ำตาแทบไหล
"ทำลูกสาวฉันร้องไห้ สมควรโดนตีแล้ว"
"ถ้ายังกล้ามาก่อเื่ที่นี่อีก ฉันจะหักขาทั้งสองข้างของนาย ไปให้พ้น!"
เหวินเทายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อาจารย์เลี่ยวดึงตัวเขาไว้ ทั้งสองรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากขึ้นรถ อาจารย์เลี่ยวที่มีเืไหลออกจากมุมปากหันไปจ้องที่บันไดอย่างดุดัน พลางพูดว่า "ประธานเหวิน รีบสั่งคนเตรียมแท่นบูชาที่บ้านเดี๋ยวนี้ คืนนี้ผมจะเอาชีวิตไอ้หมอนั่น"
326
