สีหน้าของหมอหลวงกู้ดูเคร่งเครียดเมื่อตรวจชีพจรของเสนาบดีจางแล้วก็ถอนหายใจแรง
“ใต้เท้าข้าว่าท่านคงต้องพักการขบคิดเื่ที่ในครอบครัวลงบ้างแล้วนะขอรับยิ่งคิดมากลมปราณยิ่งปั่นป่วน ครั้นเืลมไม่สะดวกจะน่ามืดเอาง่ายๆ”
“หืม...ท่านหมอกู้รู้ขนาดนี้เชียวหรือ?ระยะนี้ข้ามัวแต่คิดถึงเื่ของบุตรสาวจนนอนไม่หลับเลยล่ะ”
“ความวิตกกังวลทำให้หยินหยางภายในของท่านไม่สมดุลอาการเหล่านี้ไม่อาจสังเกตเห็นได้ง่ายๆ ดูภายนอกก็ปกติแต่อันที่จริงแล้วชี่ภายในของท่านไหลเวียนอย่างไร้ระเบียบยิ่งนัก”
“ข้าคงไม่เป็อันใดหนักหนาหรอกกระมัง?”
“ก็ไม่แน่ขอรับ!หากว่าท่านยังไม่ปล่อยวางเื่พวกนี้เห็นทีการไหลเวียนโลหิตของท่านอาจจะติดขัดและสุดท้ายอาจจะขยับเขยื้อนร่างกายไม่สะดวก”
“นี่ข้ามีโอกาสเป็อัมพฤกษ์เช่นนั้นหรือ?”ใบหน้าของขุนนางผู้ใหญ่ เหยเกเมื่อได้ยินคำบอกเล่าของหมอหลวง
ท่านหมอกู้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ลดเสียงลงมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่ผู้ใดอยู่ใกล้ก็รีบเอ่ย“ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกขอรับ แต่อาจจะเป็เหมือนองค์ชายเก้าข้าเองก็เพิ่งไปตรวจอาการพระองค์มาองค์ชายทรงมีภาวะร่างกายบกพร่องเพราะการทำงานหนัก ยามนี้พระวรกายของพระองค์ไม่อาจจะร่วมรักกับสตรีได้อีกแล้ว”
“ไอหยา!”
“จุ๊ๆ ท่านอย่าเอ็ดไปขอรับ!ข้าเพียงแค่เล่าให้ท่านฟังเป็ตัวอย่างเท่านั้นท่านอย่าได้เอ่ยให้ผู้ใดได้ยินเป็เด็ดขาด มิฉะนั้นศีรษะของท่านกับของข้าก็อาจจะมิได้ตั้งอยู่เช่นนี้อีก”
เสนาบดีจางใยิ่งนักเมื่อได้ยินกว่าองค์ชายเก้าที่ตนหมายมั่นจะจับมาทำลูกเขยกลายเป็บุรุษที่ไม่อาจมีเพศสัมพันธ์กับสตรีได้อีกต่อไป
“นี่หมอกู้อาการขององค์ชายเก้าจะมีทางรักษาหายหรือไม่?”
หมอหลวงตัวจริงแต่พกคำลวงมาเต็มท้องถึงกับส่ายศีรษะ“ข้าบอกตามตรงว่ายากยิ่งนัก หากสตรีใดแต่งงานกับพระองค์ไปก็คงต้องแก่ตายไปเปล่าๆเป็แน่ ข้าล่ะสงสารชายาทั้งสองขององค์ชายเก้าเสียจริง มิน่าเล่า! ถึงมีข่าวลือออกมาว่าพระองค์ไม่ยอมร่วมห้องกับพวกนางที่แท้! ก็เป็เช่นนี้นี่เอง”
หลังจากหมอหลวงกู้มอบเทียบยาให้กับฮูหยินของท่านเสนาบดีแล้วก็รีบลากลับอ้างว่าจะต้องไปคิดค้นสูตรยาให้กับองค์ชายเก้าเป็พิเศษสองสามีภรรยาปิดห้องปรึกษาหารือกันอย่างเร่งด่วนสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่าไม่ควรให้ จางเลี่ยงหวงอภิเษกสมรสกับองค์ชายเก้าเด็ดขาด
จางเลี่ยงหวงลอบสังเกตท่าทีของบิดามารดาอยู่หลายวันเมื่อทั้งสองไม่ยอมเอ่ยเื่องค์ชายเก้าอีก นางจึงเปิดฉากเสียเอง
“ท่านแม่เ้าคะข้าได้ยินว่าองค์ชายเก้าทั้งรูปโฉมงามสง่า ฐานะการเงินเป็ปึกแผ่นหากว่าไม่อาจจะข้องเกี่ยวกับจวิ้นอ๋องได้สู้ดีให้ข้าไปทำความรู้จักกับองค์ชายเก้าจะดีหรือไม่?”
“ไม่! พ่อว่าองค์ชายเก้าไม่เหมาะกับเ้าเลยสักนิดพระองค์มีชายาอยู่แล้วสองคน เ้าอย่าเข้าไปวุ่นวายเลยจะดีกว่า”
“แต่ฐานะของข้าต้องเป็พระชายาเอกนะเ้าค่ะจะไปสนใจพวกนางทำไมกัน?” นางทำกรีดกรายโต้แย้งบิดา
บุพการีทั้งสองหันไปสบตากันแล้วร้องออกมา“ไม่เด็ดขาด!”
“เอ๋?ท่านพ่อท่านแม่ไม่คิดจะอธิบายให้ข้าฟังบ้างหรือเ้าคะ?เหตุใดจึงไม่สนับสนุนข้ากับองค์ชายเก้า”
“เอาเถอะน่าแม่กับท่านพ่อของเ้ามีเหตุผลก็แล้วกัน เอาเป็ว่าเื่ องค์ชายเก้าพวกเราไม่เห็นด้วยอย่างเด็ดขาด!”
คุณหนูจางรีบออกจากจวนในยามบ่ายเพื่อไปเล่าความสำเร็จให้กับ จินวั่งซูและฟ่านซิ่วอิงได้ฟัง เ้าของแผนรู้สึกพออกพอใจอย่างยิ่ง
“ข้าคงต้องแวะไปวัดก่อนกลับจวนสักหน่อย”
“เ้าแวะไปทำไมกัน?ข้าดูหน้าเ้าแล้วไม่เห็นจะเป็คนเข้าทางธรรม สักนิดตกลงว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในวัดกันแน่?”
จางเลี่ยงหวงยิ้มอายๆ ก่อนจะสารภาพว่านางนัดพบกับเ้าหมีป่า มู่หลี่เฉียงที่ศาลาหลังวัดต่างหากฟ่านซิ่วอิงได้ยินก็หัวเราะเสียงดัง จนคุณหนูจางต้องยกมือขึ้นปิดปากสหาย
“เ้าอยากให้คนทั้งจวนเ้ารู้เื่ของข้าหรืออย่างไร?เงียบหน่อยไม่ได้หรือ? ข้ากับเขาก็พบกันได้แค่ที่นั่นเท่านั้นล่ะ จะให้แอบเข้าจวนข้าก็คงมีคนเห็นกันพอดี”
ร่างใหญ่กำยำของรองแม่ทัพมู่หลี่เฉียงยืนลับๆล่อๆ อยู่ประตูเล็กด้านหลังวัดที่เชื่อมต่อกับสวนด้านหลังเมื่อเห็นร่างบอบเบาเดินตรงมาก็รีบพุ่งออกไปอุ้มนางแล้วเดินดุ่มไปยังศาลาในทันที
“เหตุใดเ้าช้านัก? ข้ารอจนร้อนใจไปหมดแล้ว”คุณชายมู่ในอาภรณ์สีน้ำเงินดูสุขุมราวกับบัณฑิตหนุ่มในเมืองหลวงอุ้มนางวางบนตักทั้งถามทั้งจูบแก้มนางซ้ำสองสามครั้ง
แปะ! แปะ!มือน้อยของจางเลี่ยงหวงตบบนหัวไหล่ให้เขาหยุดซุกไซ้ซอกคอนางสักครู่ก่อนพบกันครั้งหลังๆ ดูเหมือนเขาจะไม่อาจข่มใจได้ไหว
“มู่หลี่เฉียง หยุดก่อน!ท่านหยุดฟังข้าเล่าก่อนได้หรือไม่? ทำตัวเป็โจรเด็ดบุบผาไปได้เจอกันทีไรข่มเหงข้าไม่หยุดสักที”
ชายหนุ่มผละออกจ้องหน้าหญิงคนรักหรี่ตาปรือคล้ายจะล้อเลียน ก่อนจะจ้องที่ทรวงอกของนาง“ครั้งก่อนมิใช่เ้าหรอกหรือที่เอ่ยอนุญาตข้า? ข้าว่าดูเหมือนเ้าอยากให้ข้าทำมากกว่านั้นนะ”
คุณหนูจางรู้นัยในคำพูดของเขาก็ใบหน้าร้อนผ่าวยกมือขึ้นประสานบังหน้าอกเอาไว้ “หึ! หากท่านพูดเช่นนี้ ข้าจะไม่ให้ท่านแตะต้องมันอีก”
สายตาของหมีป่าตัวใหญ่สลดลงซบใบหน้ากับมือสองข้างของนางที่ปิดส่วนสงวนสองก้อนใหญ่เอาไว้
“ข้าขอโทษ! ข้าแค่ล้อเ้าเล่นหน่อยเดี๋ยวเ้าจะเอาชีวิตข้าเลยหรือ?”
************************
*องค์ชายเก้าภายหลังคือท่านอ๋องเก้าพระเอกจากเื่ “ท่านอ๋องกับชายาหมี”
527
