[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

“คุณหมอเย่คะ?” ไป๋ลู่ร้องเสียงหลง 

“โธ่ คุณหมอเย่ รีบวางหนูลงเถอะค่ะ! หนูต้องไปช่วยพี่สาวแก้ต่างนะ!”

เย่จิ่งเหยียนสวนกลับทันควัน “เธอยังจะหน้ามืดตามัวไปปกป้องคนแซ่เสิ่นนั่นอีก! ไป๋เสี่ยวลู่ สมองเธอมีรอยหยักบ้างหรือเปล่า!”

“เปล่านะคะ... คือหนูโกหกใส่ร้ายจริงๆ—”

ยังไม่ทันพูดจบ อวี่ฟู่ชิงก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเย่จิ่งเหยียนไว้ “ปล่อยเสี่ยวลู่เดี๋ยวนี้”

เย่จิ่งเหยียนตวาดลั่น “ไปตายซะ! ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!”

ไป๋ลู่ “…………”

เกือบลืมไปเลยว่าเย่จิ่งเหยียน หมอติ๊งต๊องคนนี้บทจะองค์ลงก็น่ากลัวใช่เล่น

ไป๋ลู่ค่อยๆ ตบไหล่เขาเบาๆ อย่างปลอบประโลม 

“คุณหมอเย่ อย่าโกรธเลยนะคะ วางหนูลงก่อนดีไหมคะ?”

เย่จิ่งเหยียนแพ้ลูกอ้อนของเธอที่สุด เขาทำหน้าบึ้งตึงยอมวางเธอลง แต่ดวงตาของเขากลับแดงก่ำไปหมด

ไม่ใช่แค่เขา... แต่รวมถึงผู้กำกับจาง รองผู้กำกับ พี่ฮวาฮวา... และทีมงานทุกคนในกองถ่าย

ทุกคนต่างตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้ากันถ้วนหน้า

วินาทีนั้น ไป๋ลู่รู้สึกจุกแน่นในอก ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจเหมือนถูกมีดกรีดเฉือน

การทำร้ายร่างกาย คำดูถูกเหยียดหยาม หรือการกลั่นแกล้งสารพัด ไม่เคยรีดน้ำตาจากเธอได้แม้แต่หยดเดียว แต่ความห่วงใยที่จริงใจจากทุกคน กลับทลายกำแพงในใจของเธอลงได้อย่างง่ายดาย

ไป๋ลู่พยายามกลั้นก้อนสะอื้น

“เสี่ยวลู่สบายดีค่ะ สบายดีจริงๆ อย่ากังวลเรื่องหนูเลยนะคะ”

“ยัยเด็กบื้อ!” พี่ฮวาฮวาดุเสียงสั่น 

“เธอรู้จักแต่จะสงสารคนอื่น ทำไมไม่รู้จักสงสารตัวเองบ้างฮะ!”

ไป๋ลู่ยิ้มหวานจนตาหยี “ก็เพราะว่ามีพวกพี่ๆ คอยสงสารหนูอยู่แล้วไงคะ”

[แจ้งเตือนระบบ: ห้องไลฟ์สดถูกปิดกั้นสัญญาณ]

หน้าจอของชาวเน็ตดับมืดลงทันที ทิ้งไว้เพียงข้อความ ‘ร้องไห้หนักมาก ห้ามรบกวน’

ชาวเน็ตต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก 

[ชาวเน็ต A: ????? เกิดอะไรขึ้น? ตัดจบแบบละครไทยเหรอ?]

ทว่าสื่อมวลชนในที่เกิดเหตุ กลับได้เห็น ‘ของดี’ เต็มสองตา!

ภาพที่ฉายหราอยู่บนผนังห้องประชุม...

อวี่ฟู่ชิงกำลังใช้มือข้างหนึ่งบีบเอวคอดของเสิ่นซินลั่ว ส่วนอีกมือขย้ำหน้าอกของเธออย่างเมามัน ทั้งคู่บดจูบกันอย่างดูดดื่มจนแทบจะหลอมรวมร่าง

อวี่ฟู่ชิงกดร่างบางของเสิ่นซินลั่วลงบนเตียง ท่อนแขนขาวผ่องของหญิงสาวยื่นออกมาไขว่คว้าอากาศ...

จากนั้นกล้องก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปจับภาพเพดานห้องแทน

ถึงแม้จะเป็นภาพใบ้ไร้เสียง แต่ใครบ้างจะจินตนาการไม่ออกว่าเกิด ‘กิจกรรมเข้าจังหวะ’ อะไรขึ้นหลังจากนั้น!

เสิ่นซินลั่วนั่งตัวแข็งทื่อ สายตาเหม่อลอย ใบหน้าที่เคยปั้นแต่งความใสซื่อตอนนี้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ดูเหมือนแรงกระแทกทางจิตใจจะรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว สติสตังกระเจิงไปเรียบร้อยแล้ว

ส่วนอวี่ฟู่ชิงหน้าเขียวคล้ำจนน่ากลัว เขาตวัดสายตาอาฆาตมองไปทางรองผู้กำกับ

รองผู้กำกับรีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน 

“คุณอวี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมนะครับ! ผมแค่แชร์หน้าจอจากมือถือ แต่นี่เป็นระบบโปรเจกเตอร์ของห้องประชุมเองครับ!”

ทันทีที่ภาพวาบหวิวของอวี่ฟู่ชิงและเสิ่นซินลั่วปรากฏ เย่จิ่งเหยียนก็รีบเอามือปิดตาไป๋ลู่ทันที

“ภาพอัปมงคล เด็กห้ามดู”

ไป๋ลู่ “…………”

วิดีโอนี้หนูเป็นคนตัดต่อเองกับมือ มาปิดตาตอนนี้ไม่สายไปหน่อยเหรอคะคุณพี่!

หลังจากกรอภาพอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของอวี่ฟู่ชิงก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้กล้องสั่นไหว ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของไป๋ลู่

ในคลิป ไป๋ลู่ยิ้มหวานให้กล้อง ปากขยับมุบมิบไม่รู้ว่าพูดอะไร แล้วภาพก็ตัดจบไป

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้มีความยาวเพียงสิบกว่าวินาทีเท่านั้น

“ตุ๊กตากระต่าย!” อวี่ฟู่ชิงคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “เป็นกล้องในตุ๊กตากระต่ายตัวนั้น! ไป๋ลู่! เธอกล้าวางกับดักฉันเหรอ?!”

“คุณอวี่!” พี่ฮวาฮวาสวนกลับหน้าเครียด 

“ตุ๊กตากระต่ายตัวนั้นเป็นของขวัญที่ทีมงานมอบให้เสี่ยวลู่เองค่ะ! ฉันเป็นคนรวบรวมของขวัญของทุกคนไปวางไว้ในห้องน้องเอง ไม่ใช่เสี่ยวลู่วางแผนเล่นงานคุณ แต่เสี่ยวลู่ถูกพวกโรคจิตแอบถ่ายต่างหาก!”

ผู้กำกับจางกัดฟันกรอด “แจ้งความ! เรื่องนี้ต้องถึงตำรวจ!”

เย่จิ่งเหยียนกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววอำมหิต 

“ถ้าสืบรู้ว่าเป็นฝีมือใคร พ่อจะแล่เนื้อมันเป็นพันชิ้นเลยคอยดู!”

ไป๋ลู่ตกใจตาโต “เย่จิ่งเหยียน! ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!”

สายตาของเย่จิ่งเหยียนเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง 

“วางใจเถอะ ครบหนึ่งพันชิ้น ไม่ขาดแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันรับรองว่ามันจะยังมีลมหายใจอยู่เพื่อรับกรรม”

ไป๋ลู่ “…………”

นั่นยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมอีกไม่ใช่เหรอ!

งานแถลงข่าวปิดกล้องเล็กๆ วันนี้ มีเรื่องเซอร์ไพรส์โผล่มาไม่หยุดหย่อน เมื่อเทียบกันแล้ว คลิปหลุด ‘ผีผ้าห่ม’ ของคุณชายอวี่กับเสิ่นซินลั่ว กลายเป็นเรื่องจืดชืดไปถนัดตา

เพราะตอนนี้สปอตไลต์ทุกดวงไม่ได้สาดไปที่เรื่องฉาวโฉ่ของคู่รักลักลอบกินตับ แต่พุ่งเป้าไปที่ ‘ตุ๊กตากระต่าย’ ซึ่งซ่อนกล้องแอบถ่ายไว้ต่างหาก!

อวี่ฟู่ชิงพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ “เสี่ยวลู่ ฟังพี่ฟู่ชิงอธิบายก่อน...”

แต่ไป๋ลู่ไม่แม้แต่จะปรายตามอง ขยะก็คือขยะอยู่วันยังค่ำ เธอเงยหน้าถามเย่จิ่งเหยียนแทน “คุณมาได้ยังไงคะ?”

เย่จิ่งเหยียนกำลังจะอ้าปากตอบ ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขัดจังหวะขึ้นจากนอกประตู

“เย่จิ่งเหยียน ครึ่งชั่วโมงแล้ว”

“คุณเทพบุตร!”

ไป๋ลู่มีความสามารถพิเศษระดับหูทิพย์ แค่ได้ยินเสียงเธอก็จำเจ้าของเสียงได้แม่นยำ

พอหันขวับกลับไป ก็เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างไวๆ กำลังเดินห่างออกไป

แต่ไป๋ลู่มั่นใจ... นั่นคือ ‘พ่อเทพบุตร’ ของเธอไม่ผิดแน่!

“อย่าขวางทางสิ!” เธอผลักเย่จิ่งเหยียนและอวี่ฟู่ชิงกระเด็น แล้วสับตีนแตกวิ่งไล่ตามทันที “คุณเทพบุตร! คุณเทพบุตรคะ! รอหนูด้วย!”

อวี่ฟู่ชิงทำท่าจะวิ่งตาม แต่กลับถูกเย่จิ่งเหยียนก้าวมาขวางไว้ดุจยักษ์ปักหลั่น

“ฉันดูไลฟ์สดแล้ว นายคิดจะจีบไป๋ลู่ใช่ไหม? หัดส่องกระจกชะโงกดูเงาหัวตัวเองซะบ้าง 

“น้ำหน้าอย่างนายมีค่าแค่ไหนเชียว? กระจอกอย่างนายคู่ควรเหรอ? นายมันตัวอะไร

?”

อวี่ฟู่ชิงชะงัก เดิมทีเขารู้สึกคุ้นหน้าหมอคนนี้ พอทวนชื่อ ‘เย่จิ่งเหยียน’ ในใจซ้ำๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด

“เย่ซงเชียนเป็นปู่ของนาย!”

“อย่าให้ฉันได้ยินชื่อเย่ซงเชียนจากปากสกปรกของนาย นายไม่คู่ควร” 

เย่จิ่งเหยียนประกาศกร้าว “จำใส่สมองไว้ อยู่ห่างจากไป๋ลู่ซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

เมื่อรู้ฐานะที่แท้จริงของอีกฝ่าย อวี่ฟู่ชิงก็หุบปากฉับ ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว

เย่จิ่งเหยียนหันไปประสานมือคารวะผู้กำกับจาง แล้วเปลี่ยนโหมดเป็นยิ้มแย้ม 

“ที่คุณด่าไปเมื่อกี้ สะใจมากครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยออกหน้าแทนยัยเด็กบื้อนั่น”

ผู้กำกับจางยืนงง “นาย... เป็นใครกันแน่?”

เย่จิ่งเหยียนทิ้งท้ายไว้สองคำสั้นๆ ก่อนเดินจากไปอย่างเท่ๆ 

“ลู่เหมิน (แฟนคลับไป๋ลู่)”

ผู้กำกับจาง “หา? แฟนคลับเสี่ยวลู่? จะบ้าเหรอ! ที่นี่มันรีสอร์ตส่วนตัว คนนอกเข้าไม่ได้นะโว้ย! ตกลงนายเป็นใคร!”

“เป็นแฟนคลับเสี่ยวลู่จริงๆ ครับ” เย่จิ่งเหยียนหันมาตอบโดยไม่หยุดเดิน “อ๋อ ส่วนรีสอร์ตส่วนตัวนี่... เป็นของเพื่อนผมเอง”

“ขี้โม้!” ผู้กำกับจางโวยลั่น “นี่มันรีสอร์ตส่วนตัวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งนะเว้ย!”

เย่จิ่งเหยียนกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ต่อความยาวสาวความยืด หันหลังเดินลิ่วๆ จากไป

ผู้กำกับจางถกแขนเสื้อขึ้นอย่างหงุดหงิด “เฮ้ย! คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิวะ! นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

อวี่ฟู่ชิงเค้นเสียงลอดไรฟัน “เขาไม่ได้โกหกหรอก... ปู่ของเย่จิ่งเหยียนคือหมอประจำตัวของ ‘ฮั่วเหยียนฟาง’ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง ตระกูลเย่กับตระกูลฮั่วเป็นสหายสนิทกันมาหลายชั่วอายุคนแล้ว”

“...” ผู้กำกับจางกะพริบตาปริบๆ “โอ้โห... เสี่ยวลู่ของเราร้ายกาจชะมัด มีแฟนคลับโปรไฟล์หรูขนาดนี้เลยเหรอ”

แล้วเขาก็ตบหน้าผากตัวเองดัง…เพียะ “มิน่าล่ะ! ถึงว่าทำไมโรงพยาบาลส่วนตัวของเครือฮั่วกรุ๊ปถึงตอบรับรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แถมยังส่งเฮลิคอปเตอร์มารับเสี่ยวลู่อีก ที่แท้ก็มีเส้นสายระดับวีไอพีนี่เอง!”

“คุณเทพบุตร! คุณเทพบุตรคะ! รอหนูด้วยยยย!”

ไป๋ลู่หอบแฮ่กๆ วิ่งไล่ตามจนถึงดาดฟ้า ในที่สุดก็ทันพ่อเทพบุตรของเธอจนได้

เบื้องหน้าคือเฮลิคอปเตอร์ลำหรูที่จอดรออยู่

“คุณเทพบุตรคะ ทำไมต้องคอยหลบหน้าหนูด้วยล่ะคะ?” ไป๋ลู่เอียงคอถามตาแป๋ว

ทันใดนั้น หางตาเธอก็เหลือบไปเห็น ‘ถังสิง’ ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ ดวงตากลมโตลุกวาวเป็นประกายวิบวับทันที

“อุ๊ย! ลุคสุภาพบุรุษจอมปลอมในคราบอสูร! สไตล์นี้กำลังฮอตฮิตติดตลาดเลยนะเนี่ย! พ่อหนุ่มรูปหล่อ สนใจเข้าวงการบันเทิงไหมคะ? หนูจะปั้นคุณเอง! รับรองเงินทองไหลมาเทมา รวยไม่รู้ตัวแน่นอน!”

ถังสิง “?????”

ฮั่วเหยียนฟางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาอ่อนลงหลายส่วน 

“ไป๋ลู่ เธอเห็นใครหน้าตาดีก็จะจับปั้นเข้าวงการหมดเลยหรือไง”

ไป๋ลู่ทำหน้าจริงจัง “ไม่ใช่ใครก็ได้นะคะ หนูจะปั้นเฉพาะคนที่เบ้าหน้าฟ้าประทานเท่านั้นค่ะ! อย่างคุณน่ะ... ดูดีระดับพรีเมียม ส่วนเขาน่ะ...พอได้อยู่”

ถังสิงผู้ที่หน้าตา ‘พอได้อยู่’ “…………”

ฮั่วเหยียนฟางบุ้ยใบหน้าไปทางด้านหลังของเธอ

ไป๋ลู่หันขวับกลับไปมองเย่จิ่งเหยียนที่วิ่งตามมา ใบหน้าหวานเขียนคำว่า ‘ต่อต้าน’ ตัวเท่าหม้อแกง

“คนนี้ไม่ได้ค่ะ! ตัดทิ้งด่วน! เอะอะก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ความสามารถในการรับแรงกดดันติดลบ คนแบบนี้เป็นดาราไม่ได้หรอกค่ะ ขืนเจอคอมเมนต์แย่ๆ ไม่กี่ประโยค จิตใจต้องแตกสลายกลายเป็นผุยผงแน่ๆ”

พรืด! ถังสิงกลั้นขำไม่ไหวจนหลุดหัวเราะออกมา

แม่หนูน้อยคนนี้ช่างมองคนทะลุปรุโปร่งจริงๆ

ใช่แล้ว... ตลอดทางที่นั่งเฮลิคอปเตอร์มา เย่จิ่งเหยียนเอาแต่ก้มหน้าดูไลฟ์สดแล้วก็นั่งร้องไห้ฟูมฟายมาตลอดทาง

เป็นเอามากเสียจนท่านประธานฮั่วเกือบจะจับเขาโยนลงจากเครื่องกลางอากาศอยู่แล้ว!