คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

เจ้าแมวดำเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีทองขยายขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

"หึๆๆ ... ชื่อยาวดีนี่... ลิเกดี ข้าชอบ"

มันละสายตาจากอคิน

กวาดตามองไปยัง โบ้ ส้มซ่า ปลาเผา และบัวลอย ที่ยืนแยกเขี้ยว ขนพองสยองเกล้า ขู่ฟ่อใส่ผู้มาเยือนแปลกหน้า

แปลกที่พวกสัตว์กลับดูหวาดกลัวแมวดำตัวเล็กๆ ตัวนี้อย่างเห็นได้ชัด

"แคลนนักล่าราตรีงั้นรึ... น่าสนใจ ขอบใจที่ช่วยดูแลพวกเด็กๆ ที่น่าสงสารเหล่านี้นะ"

คำพูดนั้นทำให้อคินรู้สึกประหลาดใจ

เขาไม่สัมผัสถึงเจตนาร้ายจากอีกฝ่าย... กลับกัน เขารู้สึกถึง 'บารมี' บางอย่างที่แผ่ออกมา

คล้ายกับเวลาที่เขาจินตนาการถึงอาจารย์ผู้เฒ่าในนิยาย

หรือไม่ก็สัตว์อสูรระดับบอสที่เป็นมิตรแน่ๆ!

ความคิดเข้าข้างตัวเองทำงานทันที

"ท่านดูมีฝีมือ..."

อคินลองหยั่งเชิง

"สนใจมาร่วมปาร์ตี้กับเราไหม? อาหารดี มีที่พัก สวัสดิการเยี่ยมนะ! แถมเรามีเป้าหมายที่จะกู้โลกด้วย!"

แมวดำส่ายหัวช้าๆ ท่วงท่าสง่างามราวกับขุนนาง

"ข้าขอปฏิเสธ ข้าชอบความสันโดษ... และข้ามีภารกิจของข้าที่ต้องทำ"

"ภารกิจ?"

อคินหูผึ่ง นึกบางอย่างขึ้นได้ รีบถามด้วยความหวัง

"เดี๋ยวก่อน! ท่านเดินทางมาเยอะ... เคยเห็นแมวสามสีที่ชื่อ 'แต้ม' บ้างไหม? เขาเป็นแมวของผม... เอ้ย เป็นเจ้านายเก่า... เป็นเพื่อนรักของผมที่หายตัวไป!"

บรรยากาศรอบตัวเย็นลงวูบหนึ่ง

สายลมที่เคยพัดไหวหยุดนิ่ง

เจ้าแมวดำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอคิน...

มันเป็นการจ้องมองที่ทำให้อคินรู้สึกเหมือนถูกถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อน

ราวกับดวงตาคู่นั้นสามารถมองทะลุผ่านเปลือกนอก ทะลุผ่านชุดเกราะ เข้าไปถึงดวงวิญญาณมนุษย์ที่สิงสถิตอยู่ภายใน

ในสายตาของแมวดำ... มันมองเห็นภาพซ้อนทับที่บิดเบี้ยว

ร่างเนื้อของแมวสามสีที่ยืนสองขา... กับวิญญาณของชายหนุ่มที่สวมทับอยู่ราวกับสวมชุดมาสคอต

ความย้อนแย้งที่น่าขัน... วิญญาณมนุษย์ที่เที่ยวตะโกนตามหาร่างแมวที่ตัวเองกำลังสิงอยู่

มุมปากของแมวดำกระตุกยิ้มเล็กน้อย แววตาฉายแววขบขันระคนสมเพช

"แต้มงั้นรึ? ...ไม่รู้สิ ข้าไม่รู้จัก"

มันตอบหน้าตาย ทั้งที่แววตายังคงพราวระยับ

ร่างสีดำเริ่มเลือนราง ราวกับเงาที่ค่อยๆ ถูกความมืดกลืนกิน

"เดี๋ยวสิ! ท่านชื่ออะไร! เราจะได้เจอกันอีกไหม!"

อคินตะโกนไล่หลัง พยายามจะก้าวเท้าตามไป แต่ขากลับก้าวไม่ออกราวกับถูกตรึงด้วยเวทมนตร์

เสียงกระซิบสุดท้ายลอยมาตามลม แผ่วเบาแต่ชัดเจน

"เรียกข้าว่า... ศรีนิล ... หรือจะเรียกว่า 'ผู้บงการเงา' ก็ตามใจเจ้า หึๆๆ ..."

วูบ!

ร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองสีดำหายไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า

อคินยืนอึ้งอยู่พักใหญ่ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เขาหันมามองหน้าเหล่าสหายในปาร์ตี้

"เมื่อกี้... พวกนายเห็นเหมือนฉันไหม? แมวพูดได้! แถมมีคลาสเป็นจอมเวทชัวร์ๆ! ออร่าแบบนั้นมันระดับพระเอก หรือไม่ก็ลาสบอสกลับใจ!"

"เมี๊ยว?"

ส้มซ่าเอียงคอทำหน้าแบ๊ว เลิกขนพองแล้วกลับมาเลียขนตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"โฮ่ง!"

โบ้กระดิกหาง ลิ้นห้อย รอขนมรางวัล

อคินถอนหายใจยาว เหงื่อตก

"เฮ้อ... ทำไมแคลนเรามีแต่สายกายภาพนะ... บัวลอย แกเป็นมีอาชีพรองผู้ใช้เวทไม่ใช่เหรอ ลองพูดซิ 'อ-คิน-หล่อ-มาก'"

บัวลอยมองหน้าเขาด้วยสายตาเหยียดหยามแบบแมวๆ แล้วเดินสะบัดตูดหนีไปดื้อๆ

อคินเกาหัวแกรกๆ ตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

เพราะขืนเล่าไปว่าเจอแมวยืนสองขาคุยด้วย คงโดนหาว่าบ้า หรือไม่ก็โดนจับไปตรวจสภาพจิตแน่ๆ

เขารีบพาปาร์ตี้กลับค่าย ก่อนที่เวลาล็อกเอาต์จะมาถึง

...

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 01:10:00]

ที่หน้ากองอำนวยการ บรรยากาศเงียบสงบของยามดึกถูกทำลายลง

อคินคว่ำปากถุงมิติดำรงชีพลงบนพื้นคอนกรีต

ซ่า!!!

เสียงเหมือนเททรายออกจากรถบรรทุก

แต่สิ่งที่ร่วงลงมาคือกองภูเขาซากปู ลิซาร์ดแมน และชิ้นส่วนสัตว์อสูรนานาชนิด

มันกองพะเนินเทินทึกจน เอก พี่ตูม และพี่ตาม ทหารยามกะดึกต้องกระโดดหลบกันจ้าละหวั่น

"เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!"

พี่ตูมร้องเสียงหลง

"วันนี้ได้มาเพียบเลยครับ!"

อคินยิ้มร่า ภูมิใจนำเสนอผลงาน

"ฝากพวกพี่จัดการชั่งน้ำหนักและลงบัญชีต่อด้วยนะครับ! ผมขอตัวออกเวรก่อนเวลานะครับ ใกล้หมดโควตาแล้ว!"

"อุส่ามาเร็วเปลี่ยนเวร... ทำไมต้องมาเจองานช้างด้วยวะเนี่ย"

พี่ตูมบ่นอุบพลางมองกองซากสัตว์ด้วยสายตาท้อแท้

แต่อคินไม่ได้ยินแล้ว เขาโบกมือลาแล้ววิ่งเหยาะๆ หายไปในความมืด

ทิ้งงานชำแหละอันน่าปวดหัวไว้ให้เจ้าหน้าที่เวรตามสิทธิ์ของผู้มีผลงานดีเด่นที่เขาอุปโลกน์ขึ้นเอง

เขากลับมาที่บ้านต้นไม้ รู้สึกเหนียวตัวจากคราบน้ำทะเลและเลือดมอนสเตอร์ที่กระเซ็นใส่

แม้จะเป็นร่างวิญญาณในทางเทคนิค... หรือเขาจะเข้าใจแบบนั้น

แต่ความรู้สึกทางกายภาพ ทั้งความร้อน ความหนาว และความสกปรก ยังคงส่งมาครบถ้วนสมจริง

อคินตักน้ำจากถังที่รองน้ำฝนไว้ขึ้นมาราดตัว

ซู่!

ความเย็นสดชื่นชโลมกาย ชะล้างความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดให้ไหลลงไปพร้อมกับสายน้ำ

"อ่า... สดชื่น..."

เขาหลับตาพริ้ม ซึมซับความรู้สึกของน้ำที่ไหลผ่านผิวหนัง

แปลกจัง... ทำไมเจ้าแต้มถึงไม่ชอบอาบน้ำนะ ทั้งที่มันสบายตัวขนาดนี้แท้ๆ

หลังจากเช็ดตัวจนแห้ง อคินสวมเสื้อผ้าชุดเดิม

แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงตัวโปรด ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณประท้วง ความง่วงงุนที่ไม่อาจต้านทานเริ่มคืบคลานเข้ามา

ในหัวยังคงคิดวนเวียนเรื่อง 'ศรีนิล'

"ทำยังไงนะ... พวกโบ้กับส้มซ่าถึงจะพูดได้แบบนั้นบ้าง?"

"ถ้าพวกมันพูดได้... จะได้คุยกันรู้เรื่องสักทีว่าแต้มหายไปไหน..."

หน้าต่างระบบสีฟ้าปรากฏขึ้นที่มุมสายตา เป็นการแจ้งเตือนสุดท้ายของค่ำคืน

[บางที... คำตอบอาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คิดก็ได้นะ ราตรีสวัสดิ์]

อคินยิ้มจางๆ ให้กับข้อความนั้น ก่อนที่ความคิดจะค่อยๆ เลือนรางลงพร้อมกับเปลือกตาที่ปิดสนิท

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณดิจิทัลที่คมชัดดังก้องขึ้น ทำลายความเงียบงันของจักรวาลสีดำสนิทที่ไร้ก้นบึ้ง

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 27 มีนาคม]

ทันทีที่ตัวเลขสีฟ้านีออนปรากฏขึ้นกลางความมืด

สติของอคินก็ถูกกระชากกลับเข้าร่าง ไม่ใช่การตื่นนอนด้วยอาการงัวเงียเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่มันคือการ 'สับสวิตช์'

"เฮือก!"

อคินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด อากาศระลอกแรกทะลักเข้าไปแทนที่ความว่างเปล่า

หน้าอกของเขากระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง เลือดในกายที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปตลอดช่วงกลางวันกลับมาสูบฉีดพล่านอีกครั้ง

กลิ่น...

สิ่งแรกที่ปะทะเข้ามาไม่ใช่ภาพ แต่เป็นกลิ่น

กลิ่นเค็มปร่าของไอทะเลจากอ่าวไทยที่พัดโชยมาตามลม

กลิ่นชื้นของตะไคร่น้ำที่เกาะตามเปลือกไม้ และกลิ่นสาบจางๆ ของสัตว์ป่าที่ลอยอวลอยู่ในห้องพัก

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น นัยน์ตาสีเข้มหดวูบปรับรับแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างไม้ไผ่

เขาขยับคอไปมา ได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดัง กร๊อบ

"มาแล้วสินะ... เวลาของฉัน"

ชายหนุ่มพึมพำเสียงแหบพร่า ลิ้นสากๆ เผลอเลียริมฝีปากด้วยความเคยชิน

รสชาติเค็มๆ ที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นทำให้เขารู้สึกตื่นตัวอย่างน่าประหลาด

อคินดีดตัวลุกจากฟูกนอนเก่าๆ ร่างกายเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก

เขาก้าวเท้าลงจากเตียง ลุกขึ้นเหยียดยืดตัว ยืนบนพื้นไม้กระดานของบ้านต้นไม้ได้อย่างแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียงฝีเท้า

เขาเดินไปที่ราวแขวน คว้าเกราะหนังออร์คที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชนขึ้นมาสวม

นิ้วมือของเขาขยับรวดเร็ว ผูกสายรัดสนับแขนและสนับเข่าด้วยความชำนาญที่ฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ

ทุกครั้งที่ดึงสายรัดให้แน่นขึ้น เขาจะรู้สึกมั่นใจขึ้น เหมือนเกล็ดที่ห่อหุ้มร่างกายให้ปลอดภัยจากโลกอันโหดร้ายภายนอก

"หล่อใช้ได้"

ชายหนุ่มหยุดยืนหน้ากระจกเงาบานเล็ก

ผิวปากเป็นทำนองประหลาด... สั้น ห้วน และแหลมสูง คล้ายเสียงนกหวีดเรียกสุนัข แต่ทว่ามันก้องกังวานไปไกลกว่านั้น

กุกกัก...

เสียงขยับตัวดังมาจากมุมห้องมืด เงาสี่ร่างค่อยๆ ยืดตัวขึ้นจากกองผ้าห่ม

"ตื่นกันได้แล้วสหาย! กองทัพต้องเดินด้วยท้อง! คืนนี้เรามีภารกิจสำคัญนะ!"

อคินปรบมือเรียกความสนใจ

ดวงตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความกระตือรือร้นที่เปี่ยมล้น ผิดกับบรรยากาศหดหู่ของค่ายผู้อพยพ

'โบ้' หมาหลังอานสีน้ำตาลแดงบิดขี้เกียจ ก่อนจะสะบัดหางรัวเร็ว เห่าตอบรับสั้นๆ ว่า

"โฮ่ง!"

'ส้มซ่า' แมวลายสลิดสีส้มกระโดดลงมาจากหลังตู้ด้วยท่าทางปราดเปรียว

'ปลาเผา' แมวสีเทาลายสลิดเดินนวยนาดเข้ามาเอาหัวถูไถที่หน้าแข้งของอคิน

และสุดท้าย... 'บัวลอย' แมวสามสีตัวอ้วนกลมที่นั่งมองเขาจากบนเตียง นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น

ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองอคินด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าสัตว์เดรัจฉาน

ก่อนที่มันจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฟุ่ด... แล้วกระโดดตามลงมาอย่างเชื่องช้า

"ไปลุยโรงอาหารกันเถอะ วันนี้ฉันรู้สึกว่าป้าแม่ครัวต้องทำเมนูเด็ดแน่ๆ"

...

บรรยากาศของค่ายแหลมสิงห์ยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่าใจหาย

แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันตามจุดตรวจส่องกระทบใบหน้าซูบตอบของผู้อพยพที่นั่งจับกลุ่มคุยกันเสียงเบา

ความกดดันและความสิ้นหวังลอยฟุ้งไปทั่วราวกับหมอกพิษ แต่อคินกลับเดินฝ่าความหดหู่นั้นด้วยย่างก้าวที่มั่นคงและรวดเร็ว

"ไงเอก! วันนี้ก็ฝากเฝ้ายามด้วยนะ ผมจะออกไปล่าเหมือนเดิม"

ทหารยามที่ชื่อเอกสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองอคินและขบวนสัตว์เลี้ยงที่เดินตามหลังมาเป็นพรวน

สายตาของเอกมีความซับซ้อน... มันคือส่วนผสมของความชื่นชมระคนกับความสงสารที่อคินอ่านไม่ออก

"อ้าว... อคิน ตื่นแล้วเหรอ"

เอกยิ้มแห้งๆ

"ขยันเหมือนเดิมนะเรา... ระวังตัวด้วยล่ะ ช่วงนี้พวกอสูรมันดุขึ้น"

"หน้าที่ของผู้ถูกเลือกไม่มีวันหยุดครับ!"

อคินตอบเสียงดังฟังชัด ก่อนจะมุ่งหน้าสู่โรงอาหาร

...

เมื่อมาถึงโรงอาหาร กลิ่นหอมของเครื่องเทศและควันไฟลอยคลุ้ง

แต่อคินกลับหยุดชะงักที่หน้าประตูก่อนจะเดินเข้าไป จมูกของเขาฟุดฟิดเมื่อจับกลิ่นบางอย่างได้...

กลิ่นคาวปลาเข้มข้นที่หมักจนได้ที่

กลิ่นตับอบแห้งที่ส่งกลิ่นหอมหวนรุนแรง

และกลิ่นน้ำมันปลาแซลมอนที่ลอยฟุ้งมาจากมุมห้องที่มีป้ายเขียนว่า 'จุดเติมเสบียงสัตว์เลี้ยง'

สำหรับคนทั่วไป กลิ่นนี้อาจจะชวนให้คลื่นไส้เพราะความคาวจัด

แต่สำหรับอคิน... วินาทีนั้น รูม่านตาของเขาขยายกว้าง

ต่อมน้ำลายทำงานหนักจนต้องกลืนน้ำลายเอือกใหญ่

เท้าของเขาขยับไปทางกระสอบอาหารเม็ดโดยไม่รู้ตัว มือเอื้อมไปหยิบเม็ดสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาสูดดมใกล้ๆ

"หอม... หอมชะมัด..."

เสียงในใจกรีดร้องบอกให้เขากินมันซะเดี๋ยวนี้

ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความปรารถนาที่ยากจะต้านทาน ราวกับเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกำลังเรียกร้องหาโปรตีนจากปลาทะเลเหล่านั้น

เพี๊ยะ!

มืออีกข้างของอคินตบลงบนหลังมือตัวเองเสียงดังสนั่น จนเหล่าสัตว์เลี้ยงที่ยืนรออยู่สะดุ้ง

"ทำบ้าอะไรของแกเนี่ยอคิน!" เขาพึมพำดุตัวเอง ส่ายหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดประหลาดออกไป "นั่นมันอาหารสัตว์นะเว้ย! นายเป็นคน! เป็นอัศวิน! จะไปแย่งข้าวหมาแมวกินได้ยังไง เสียศักดิ์ศรีหมด!"

เขาเทเม็ดอาหารลงในชามของเจ้าโบ้ และแมวทั้งสามแล้วรีบเดินหนีจากมุมนั้นราวกับหนีสิ่งยั่วยวนที่น่ากลัวที่สุด

แล้วตรงไปยังเคาน์เตอร์อาหารคน ตัดข้าวต้มปลามานั่งกินข้างๆ เหล่าสัตว์