กามเทพลวง (จบ)

        ทิชานั้นสูงเพียงแค่5 ฟุต 6 นิ้ว เธอจึงต้องเชิดศีรษะไว้ ขณะที่ต่อว่าต่อขานบุรุษซึ่งมีร่างสูงกว่าเธอซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาสูงประมาณ 6 ฟุต 2 นิ้ว ใบหน้าของเขาเครียด แต่แววในดวงตาสีน้ำตาลบอกให้รู้ว่าเขาพร้อมจะยิ้มให้เธอหัวใจของทิชาเต้นรัวแรงอันเกิดจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย 

        “ครับ หลังจากที่ได้รับฟังคำรุนแรงของคุณแล้วผมก็คิดว่า คุณคงไม่ได้รับอันตรายอะไรเลยนี่” เสียงนั้นทุ้มห้าวชวนฟังและดูจะดีใจอยู่ไม่น้อย แต่ทิชาโกรธเกินกว่าจะสังเกตเห็น

        “ฉันไม่ขอบใจคุณหรอก”เธอสวนคำทันที สะบัดหน้าด้วยความโกรธ จนผมปลิวสยายคุณคงต้องใช้ความเร็วสัก 70 แน่ ตอนที่ลงทางโค้งมาแล้วชอบว่ากันนักว่าผู้หญิงน่ะขับรถแบบปัญญาอ่อน”       

        “ก็คงจะ70 จริงๆ เขาพูดอย่างยอมรับแต่ผมก็หลีกจนพ้นได้ชนคุณเต็มที่เลยนี่”       

        “ถ้าคุณไม่ขับรถเร็วจนกินทางเข้ามาก็จะไม่ชนรถฉัน” ทิชาเถียงเสียงเข้ม                

        “อันที่จริงถนนนี่มันก็น่าจะเรียกว่ามันเป็๞ถนนส่วนบุคคลนะมีแต่พวกที่อยู่บนเขานี่เท่านั้นที่เขาใช้กันผมไม่คิดว่าจะมีใครสวนมานี่นา” เขากวาดสายตามองชุดกางเกงสีน้ำเงินที่เขาสวมใส่อยู่อย่างพึงใจ               

        แต่สาวน้อยไม่ยอมรับฟังคำแก้ตัวของเขา       

        “นี่คุณคนที่ขับรถประมาทนะไม่มีข้อแก้ตัวหรอก”       

        “ที่จริงคุณก็พูดถูกนะเรด” เขาคล้อยตามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เอื้อมมาจับปลายศอกของเธอด้วยมือคล้ามๆไปดูสิว่ามันเสียหายตรงไหนผมซ่อมรถให้เอง”

        เขาจับศอกเธอหมุนร่างให้เดินตรงไปข้างหน้าก่อนที่ทิชาจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วเธอก็สะบัดแขนออกมองเห็นคิ้วที่เลิกขึ้นเป็๞เชิงล้อ เมื่อเขาเห็นอาการที่เธอแสดงออกเพียงแต่ชำเลืองตาแวบเดียวทิชาก็เห็นเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเกือบจะเป็๞สีบรอนซ์ เมื่อต้องประกายแสงอาทิตย์ กับใบหน้าที่คมสันซึ่งเป็๞สัญญาณเตือนภัยให้สาวน้อยรู้ได้ว่า เขาเป็๞คนที่มีเสน่ห์แรงคนหนึ่งแต่อีกไม่ช้าเขาจะต้องได้รับรู้ว่า เธอมิใช่คนที่จะตกเป็๞เหยื่อของเขาได้ง่ายๆ ทิชาใส่ความชาเย็นลงในสีหน้าขณะที่ออกเดินเคียงคู่ไปกับเขา              

        “แหม...คุณใส่ของเสียเต็มรถเลยเขาพูดขึ้นลอยๆ ขณะที่เดินผ่านไปยังหน้ารถย้ายมาอยู่แถวนี้หรือครับ       

        “เ๹ื่๪๫ของฉัน”เธอตอบห้วนๆ ไม่แยแสด้วย แต่ริมฝีปากของชายหนุ่มขมวดเป็๞รอยยิ้มด้วยความขบขัน     ผู้ชายคนนี้เหลือทนจริงๆ ทิชาคิดขณะที่มองดูเขาตรวจร่องรอยความเสียหายรถของเธอเธอมองเสื้อผ้าราคาแพงซึ่งตัดเย็บด้วยหนังลูกแกะฟอกอย่างดี ทำให้รูปร่างของเขาดูสะโอดสะองผึ่งผายขึ้นเส้นผมสีน้ำตาลค่อยข้างหนาเป็๞ลอนหยักศกน้อยๆ แต่มันมีลักษณะบางอย่างที่บอกให้รู้ว่าเขาเป็๞คนที่ค่อนข้างทระนงอยู่มาก ปลายคางผ่าเป็๞แนวซึ่งช่วยลดความขึงขังบนใบหน้าให้น้อยลงจากการเดานั้น ทิชาประมาณเอาว่าอายุของเขาน่าจะอยู่ในวัย30 เศษ ไม่มีแหวนแต่งงานสวมอยู่ในนิ้ว ซึ่งที่จริงสำหรับคนอายุในวัยนี้ ควรจะมีได้แล้ว          

        “รู้สึกว่าไม่มีตรงไหนเสียหายนอกจากกันชนบุบเท่านั้น” เขาหันมาบอกปิดฝาครอบหน้าหม้อรถลงดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเป็๲ประกายทันทีที่สบสายตาเธอเข้าราวจะรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัวเองได้ตกเป็๲เป้าสายตาให้เธอได้พิจารณาอยู่นานร้านซ่อมรถเขาทำได้ไม่ยากหรอกถ้าคุณจะมาอยู่แถวนี้ผมจะให้ชื่อช่างซ่อมรถที่ชำนาญงานไว้”            

        “เป็๞ธรรมดายิ่งคุณขับรถเร็วขนาดนี้ คุณคงต้องใช้เขาบ่อยๆ แน่” ทิชาประชดเสียงหวาน

        “ก็เคยอยู่ครั้งสองครั้งเท่านั้น”น้ำเสียงของเขามิได้ยอมรับอย่างเต็มใจนัก  

        “แต่ก็ต้องเคยแน่ๆเธอประชดให้ด้วยน้ำเสียงก้าวร้าวคงจะได้ค่านายหน้าจากการหางานให้อู่ซ่อมด้วยสินะ”             

        ดวงตาของเขาหรี่ลงทันทีซึ่งทำให้ทิชาชักใจเต้นด้วยความหวาดลึกๆ ในใจที่บอกไม่ถูก       

        “ก็อย่างที่คุณพูดเมื่อกี้นี้ละเรด ว่ามันเป็๞เ๹ื่๪๫ของผม” เขาตอบ ริมฝีปากเผยอเป็๞รอยยิ้ม     

        แต่ทิชาเลือกที่จะไม่ใส่ใจในคำพูดของเขา      

        “นี่เป็๞ครั้งที่สองแล้วนะที่คุณเรียกฉันอย่างนั้น” เธอพูดหวั่นๆฉันไม่ได้ชื่อเรด”                   

        “อ้าว ไม่ใช่หรอกหรือดวงตาของเขาปรายขึ้นจับเรือนผมสีน้ำตาลแกมทอง ซึ่งดูจะเป็๲สีแดงจัดขึ้นเมื่อต้องแสงอาทิตย์ก็แล้วคุณชื่ออะไรล่ะเขาใช้ความใกล้เป็๲เครื่องมือในการสำรวจไปทั่วใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว และรีบเสริมต่อด้วยน้ำเสียงขันๆว่าอย่างน้อยก็เพื่อจะได้แจ้งให้ทางบริษัทประกันภัยของผมทราบไงล่ะ”         

        ทิชาออกจะลังเลไม่อยากต้องบอกอะไรแก่คนแปลกหน้าผู้นี้ในเ๹ื่๪๫ที่เกี่ยวกับตัวเองมากเกินไปนัก แต่ขณะเดียวกันก็รู้ว่าเป็๞ความจริงที่เขาจำเป็๞จะต้องได้ชื่อเธอไปแจ้งให้ทางบริษัทประกันภัยทราบ

        “แพตริเซียคอลด์เวล” เธอตอบอย่างเสียไม่ได้

        “แพทริเซีย...”เขาทวนชื่อนั้น คล้ายจะปล่อยให้มันหลุดปากออกมาเองเพื่อจะดื่มลิ้มชิมรสในสำเนียงที่เปล่งออกมา         

        แววแห่งความพึงใจที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของเขายามที่กวาดไปทั่วใบหน้าของเธอนั้นทำให้สาวน้อยนิ่งขึงไป แต่ทิชาปฏิเสธความรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ที่แล่นขึ้นมาแต่ก็เชื่อว่าคงมีผู้หญิงหลายคนที่หลงเสน่ห์ในรอยยิ้มของเขา                     

        “เพื่อนๆเขาเรียกฉันว่า ทิชาทั้งนั้น” เธอบอกด้วยน้ำเสียงชาเย็นเช่นเดิมแต่คุณจะเรียกฉันว่ามิสคอลด์เวลก็ได้”              

        “มิสไม่ใช่มิสซิสนะ”ดวงตาของเขาเบิกกว้างรอยยิ้มระบายอยู่ทั่วใบหน้านี่คุณคิดว่าจะทำให้ผมต้องยอมรับในสิทธิที่เท่าเทียมกันละมัง” 

        “ฉันไม่เคยฝันที่จะมีสิทธิเท่าเทียมกับพวกผู้ชายหรอก”ทิชาตอบ คางเชิดขึ้นทันทีไม่อยากจะลดตัวลงไปอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขา”                 

        เขาเงยหน้าขึ้นเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเต็มที่               

        “คุณนี่อารมณ์แรงพอๆกับ พีทรูชิโอ เชียวนะ”              

        “ซึ่งทำให้ฉันต้องขอบคุณเช็คสเปียร์ที่จับเขาไปเข้าคู่ไว้กับแคทธารีน่าเพราะว่าฉันไม่๻้๵๹๠า๱ให้ใครมาเลี้ยงฉันให้ ‘เชื่อง’ หรือต้องตกอยู่ใต้อำนาจของผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น”ดวงตาสีเขียวของเธอเป็๲ประกายกราดเกรี้ยวขึ้นมาอีก            

        “น่าสงสารอะไรเช่นนั้น”เขาพูดเบาๆ แต่แววหัวเราะยังเต้นเร่าอยู่ในดวงตารู้สึกว่าเป็๞คำท้าทายที่น่าสนใจมากจริงๆ                             

        “นี่...เราเลิกพูดจาในเ๱ื่๵๹ส่วนตัวกันเสียทีดีไหม แล้วก็หันมาจัดการกับปัญหาที่มันเกิดขึ้นให้เสร็จเ๱ื่๵๹เสร็จราวกันไปเสียที เ๱ื่๵๹รถฉันเสียหายน่ะจะว่าอย่างไรทิชาถามเยาะๆแล้วฉันก็อยากได้ชื่อกับหมายเลขกรมธรรม์ของคุณด้วย”      

        ริมฝีปากของชายหนุ่มบิดเป็๞รอยยิ้มที่ไม่อาจจะปิดบังไว้ได้แต่เขาก็ล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อ ดึงซองหนังออกมา พร้อมด้วยปากกา เธอจับตาดูเขาตวัดลายมือลงไปบนแผ่นกระดาษก่อนที่จะฉีกออกยื่นส่งให้         

        “ชื่อของผมพร้อมด้วยหมายเลขโทรศัพท์อยู่ในนั้นแล้วถ้าคุณ๻้๵๹๠า๱จะติดต่อผมอีก”         

        ทิชาก้มลงมองอย่างไม่เต็มใจนักตัวอักษรใหญ่ๆ บนกระดาษแผ่นนั้นเขียนไว้ว่า..โร้ค เมดิสัน ตามมาด้วยหมายเลขโทรศัพท์และชื่อบริษัทประกันภัย

        “โล่งใจไหมครับที่ผมไม่ได้ชื่อพีทรูชิโอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน                           

        “นี่คุณถ้าฉันจะห่วงละก็ เห็นจะเป็๞แค่เ๹ื่๪๫ซ่อมรถเท่านั้นล่ะ” เธอว่าให้และก็เช่นเดิม ที่คำพูดแรงๆของเธอก่อให้เกิดปฏิกิริยากับเขาน้อยมาก           

        “ผมว่ามันจะเป็๲การดีนะถ้าจะซ่อมกันชนนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อย่างนั้นมันจะเสียดสีกับยาง แล้วก็จะทำให้ยางเสียใช้การไม่ได้อีก”

        “ไม่ต้องห่วงหรอกฉันจัดการของฉันเองได้”                

        เขายักไหล่อย่างไม่ตั้งใจ    

        “แล้วผมก็ขอยืนยันเ๹ื่๪๫ที่พูดไว้๻ั้๫แ๻่แรกถ้าคุณอยากจะได้ช่างซ่อมรถที่มีฝีมือ ผมอยากจะแนะนำให้คุณได้ช่างดีๆ  

“ที่คุณพูดมานี่ก็เท่ากับหมายความว่า คุณไม่๻้๵๹๠า๱ให้ทางบริษัทประกันภัยเอารถไปหรือห่วงว่าเพื่อนของคุณจะเสียรายได้กันแน่”