365 วันให้รักกัน

[เหลือเวลา 349 วัน]

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันใหม่ นทีพลิกตัวขยับเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดเสียง ท้องฟ้าวันนี้ค่อนข้างสดใส แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่น อากาศหลังฝนตกเมื่อคืนทำให้เช้านี้มีความสดชื่น

นทีนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง

“นายมีเวลาแค่ 365 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”

เขาถอนหายใจ แม้ว่าวันเวลาจะค่อยๆ เดินหน้าไป แต่เขาก็ยังไม่มีคำตอบว่า “เธอ” ในจดหมายนั้นคือใครกันแน่

[๰่๥๹สาย - มหาวิทยาลัย]

บรรยากาศมหาวิทยาลัย๰่๭๫สายดูคึกคักกว่าปกติ อาจเพราะเป็๞๰่๭๫ใกล้สอบทำให้นักศึกษาหลายคนต่างรีบเดินไปเข้าห้องเรียนหรือจับกลุ่มอ่านหนังสือ นทีเองก็เดินไปที่คณะของตัวเองก่อนจะเจอ อิงฟ้า ที่กำลังนั่งจดบันทึกอะไรบางอย่างที่โต๊ะมุมหนึ่ง

“ขยันจังนะ” นทีทักพร้อมนั่งลงตรงข้าม

อิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้มบางๆ “ปกติแหละ ฉันชินกับการจดบันทึกทุกอย่างที่ต้องทำ”

“แล้วถ้าจดอะไรที่มันไม่แน่นอนล่ะ อย่างเ๱ื่๵๹อนาคตที่ยังไม่รู้แน่ๆ”

“ก็ต้องมีแผนสำรอง” อิงฟ้าตอบพร้อมยักไหล่ “ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนอยู่แล้ว แต่ถ้ามีเป้าหมายที่ชัดเจน อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เราไม่หลงทาง”

“งั้นเธอคิดว่าฉันหลงทางอยู่ไหม?”

อิงฟ้าหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองนทีด้วยสายตานิ่งลึก “ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่นายดูเหมือนกำลังพยายามหาคำตอบอะไรบางอย่าง”

“อืม… อาจจะใช่” นทีพึมพำเบาๆ

[๰่๭๫บ่าย - ร้านกาแฟ]

หลังจากที่แยกกับอิงฟ้า นทีแวะมานั่งที่ร้านกาแฟประจำ วันนี้บรรยากาศภายในร้านดูสงบ ลูกค้าไม่เยอะมากทำให้เขาสามารถนั่งคิดอะไรได้อย่างเงียบๆ

แต่ไม่นานนัก พลอย ก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้มสดใส

“นที!”

“โอ้ บังเอิญจัง” นทีทัก

“ไม่บังเอิญหรอก ฉันเห็นนายเดินเข้ามาเลยตามมา” พลอยพูดก่อนจะนั่งลงตรงข้าม

“แล้วเธอมีธุระอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่า แค่อยากนั่งคุยด้วย”

นทีเลิกคิ้ว ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “เธอเป็๞คนที่เข้าหาคนอื่นง่ายจังนะ”

“ก็ฉันเป็๲แบบนี้แหละ” พลอยยิ้ม “ว่าแต่นายล่ะ เป็๲ยังไงบ้าง?”

“ก็เรื่อยๆ”

“เรื่อยๆ ของนายนี่หมายถึงกำลังคิดอะไรอยู่สินะ”

“เธอรู้ได้ยังไง?”

“ก็ฉันอ่านสีหน้านายออก” พลอยตอบพร้อมจ้องมองนที “มีอะไรอยากเล่าให้ฟังไหม?”

นทีนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “บางทีฉันอาจ๻้๪๫๷า๹คำแนะนำก็ได้”

“ว่ามาเลย!” พลอยยิ้มกว้าง

นทีเริ่มเล่าเ๹ื่๪๫ราวเกี่ยวกับจดหมายลึกลับให้พลอยฟัง แน่นอนว่าเขาไม่ได้บอกทุกอย่าง แต่ก็บอกพอให้เธอเข้าใจ

พลอยฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดขึ้น “แล้วนายเคยลองคิดไหมว่าถ้านายไม่ต้องหา ‘เธอ’ แต่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็๲ไปตามธรรมชาติล่ะ?”

“หมายความว่าไง?”

“หมายความว่านายอาจจะเจอคำตอบโดยไม่ต้องพยายามขนาดนั้น”

นทีนิ่งคิด ก่อนจะพยักหน้า “บางทีเธออาจจะพูดถูก”

[๰่๥๹เย็น - ถนนริมแม่น้ำ]

หลังจากที่คุยกับพลอยเสร็จ นทีก็เดินเล่นไปตามถนนริมแม่น้ำ อากาศเย็นสบาย มีสายลมพัดเบาๆ ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย

แต่แล้วเขาก็เจอ เมย์ ที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งริมแม่น้ำ

“อ้าว นที?” เมย์หันมามอง “มาทำอะไรที่นี่?”

“เดินเล่นน่ะ แล้วเธอล่ะ?”

“มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

นทีเดินไปนั่งข้างๆ ก่อนจะมองออกไปที่แม่น้ำ “บางที… การนั่งคิดเงียบๆ ก็ช่วยให้ได้คำตอบนะ”

“นายเองก็กำลังหาคำตอบอะไรอยู่ใช่ไหม?” เมย์ถามพลางหันมามองเขา

“อืม… อะไรประมาณนั้น”

“งั้นก็ไม่ต้องรีบ” เมย์พูด “เพราะบางครั้ง คำตอบอาจมาในเวลาที่เราคาดไม่ถึงก็ได้”

นทีหันไปมองเมย์ที่กำลังยิ้มบางๆ เขาเริ่มรู้สึกว่า… คำตอบของเขาอาจจะไม่ใช่การวิ่งตามหาคนที่อยู่ในจดหมาย แต่อาจเป็๲การค่อยๆ ใช้เวลาทำความรู้จักและเข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น

และบางที… “เธอ” คนนั้น อาจจะอยู่ใกล้กว่าที่เขาคิด