ฮานะ

                “ทำไมคนถึงบอกว่าตรงนี้คือจุดที่ทำให้ผู้หญิงอ่อนแรงคะ?”

                 คำถามนั้นยังค้างคาในห้วงคิดเธอกำลังจะเบือนหน้าออกจากฉากตรงหน้าก็มีเงาของเพื่อนของพี่มาซาโตะสองคนก้าวเข้ามาใกล้

                “ฮานะจัง นั่งมุมนี้มันเหงาไปหน่อยหรือเปล่า”คนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
                “ไปลองแช่ออนเซนที่สวนหลังบ้านกันไหมล่ะ? อากาศเย็นแบบนี้กำลังสบายเลย” อีกคนชวนเสียงทุ้มนุ่มแฝงความตั้งใจบางอย่าง

ฮานะชะงักใจสั่นจนแทบไม่รู้จะตอบอย่างไร...แล้วฮานะก็ลุกเดินตามเพื่อนพี่ชายทั้งสองออกไปด้านหลังบ้าน

                ไออุ่นจากบ่อน้ำพุร้อนกลางสวนลอยขึ้นเป็๞หมอกบางๆ ตัดกับแสงจันทร์ที่ทาบผ่านกิ่งไม้เงาและแสงผสมกันจนบรรยากาศเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ฮานะก้าวลงน้ำอย่างประหม่ารู้สึกว่าละอองร้อนที่เกาะผิวกายทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งขึ้น ข้าง ๆกันคือเพื่อนชายของมาซาโตะสองคนพี่เรน กับ พี่ยูมะที่เพิ่งแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน หลังจากทั้งสองพูดคุย หยอกล้อกันสักพักคำถามบางอย่างก็เปลี่ยนไป

                “ฮานะจัง…ดูเหมือนเธอจะอยากถามอะไรสักอย่างใช่ไหม”เรนเอ่ยขึ้น พลางพิงแขนกับขอบบ่อ ฮานะก้มหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงเบา

                “คือว่า…ในห้องนั้นพี่บางคนพูดว่าผู้หญิงจะอ่อนแรงในจุดตรงนี้…มันจริงหรือคะ” คำถามเหมือนปล่อยลงกลางบ่อน้ำเสียงสะท้อนหัวใจดังรัวในอกเธอ ยูมะหัวเราะเบา ๆ พลางสบตาเรน แล้วเอ่ยว่า

                “ถ้าอยากรู้จริง ๆบางที…ต้องลอง๼ั๬๶ั๼ถึงจะเข้าใจ”

                จากนั้น สายน้ำที่กระเพื่อมเบา ๆเหมือนถูกชี้นำให้กลายเป็๞เครื่องมือ ฮานะหลับตาลงตามธรรมชาติปล่อยให้แรงสั่นไหวเล็ก ๆ แตะต้องผิวกายราวกับเสียงดนตรีไร้ทำนอง

               ทั้งสองคนใช้มือข้างหนึ่งเกาะกุมบีบเม้มยอดอกของฮานะคนละข้าง แรกเริ่มนั้น คล้ายสายลมวูบหนึ่งผ่านผิวอุ่นทำให้เธอเผลอสูดลมหายใจแรงกว่าปกติมันเคลื่อนไหวเชื่องช้าเนิบนานจนฮานะหายใจไม่ค่อยปกติ ถัดมาเป็๲แรงกดอ่อนโยนจากปลายนิ้วของยูมะ๼ั๬๶ั๼ลงบนกลีบรอยแยกที่บอบบางเหมือนกลีบดอกไม้เขากรีดนิ้วถูไปตามรอยแยกทำให้หัวใจของฮานะพลันไหววูบ

                เรนกระซิบใกล้ ๆ“นี่ใช่…คือสิ่งที่เธออยากรู้หรือเปล่า” ฮานะลืมตา อมยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

               จากนั้นเรนดึงให้ฮานะมายืนพิงอกของเขาสองมือคลึงไล้ไปบนยอดอกอูมขาวเนียน ยูมะยกขาทั้งสองข้างของฮานะขึ้นพาดบ่าและประกบริมฝีปากของตัวเองกับเนินน้อยอวบอิ่มไร้ขนเขาใช้ลิ้นแหวกไซร้กับร่องหลืบกลีบแคบขยับยู่ตามริมฝีปากที่ประกบดูดฮานะร้องครางอย่างไม่เหลือความอาย

               "พี่เรนคะฮานะเสียวที่อกจังค่ะ" "พี่ยูมะ อูยย...อูยย... ฮานะคงแย่แล้วค่ะ"ฮานะได้แต่ร้องครางสลับกับเรียกชื่อของพี่ ๆ ทั้งสอง และท้ายที่สุดความร้อนจากออนเซนกลับกลายเป็๞เหมือนไฟอุ่นที่โอบล้อมจากในอกไหลลงมาทั้งร่างจากร่องหลืบสะท้านขึ้นไปถึงสมองของฮานะ

                เรนกระซิบข้างหู่ใกล้ ๆ“นี่ไง…คือสิ่งที่เธออยากรู้”
                ยูมะเสริมเสียงนุ่มจากทางด้านล่าง“จุดที่ทำให้เธอรู้สึกอ่อนแรงไม่ใช่เพราะร่างกายอย่างเดียว…แต่เป็๲เพราะจิตใจเธอตอบรับด้วย”

                ฮานะลืมตาช้า ๆหลังจากร่างกายกระตุกเกร็งไปหลายครั้งในไอหมอกที่ขุ่นมัวนั้นรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบที่เร่าร้อนเกินกว่าจะอธิบายเธอไม่รู้จะตอบอย่างไรนอกจากยอมรับว่าคำถามที่ค้างคามาตลอด…ดูเหมือนเธอได้คำตอบจากตรงนี้