เมื่อนึกถึงการแต่งงานในชาติก่อน อีกทั้งตอนนี้ตัวเขาเกิดอาการใส่ใจผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา เขาก็ให้นึกสงสัยตัวเองว่าลืมไปได้อย่างไร ว่าเธอทำอะไรไปในชีวิตที่แล้วบ้าง ทั้งเลวร้ายและน่ารังเกียจเช่นนั้น
เป็ไปได้ไหมว่าเพราะว่าเธอเปลี่ยนชื่อเลยรู้สึกว่าเป็คนละคน?
หยินเหวินกั๋วไม่ตอบเหล่าจางแต่เริ่มซ่อมสายไฟต่อไป
หูชื่อเหวินและเยว่เหมยยังคงอยู่ในห้องไฟหลักช่วยยุวชนอีกสองคนทำความสะอาด ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ก็แค่ช่วยฉายไฟส่องให้พวกเขาเท่านั้น
หูชื่อเหวินคิดถึงตอนที่เห็นหยินเหวินกั๋วในห้องเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าเขาจะมีร่องรอยของความกังวลและห่วงใยในดวงตา บางทีเธออาจเกิดอารมณ์อ่อนไหวหรือไม่ก็มองผิดเพราะแสงตรงนั้นมืดเกินไป
เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องใจเย็นๆ เพราะเธอมักเป็คนใจร้อนและชอบคาดเดาความคิดของคนอื่นอยู่บ่อยครั้ง ไม่ใช่ว่าไม่มีสมองตรงกันข้ามเธอต้องรอบคอบให้มากกว่านี้
ในสถานการณ์ปัจจุบันบางทีหยินเหวินกั๋วอาจจะ้าปกป้องจางิเยี่ยน หรือไม่ก็อาจจะเป็เธอที่เข้าใจทุกอย่างผิดไป เธอต้องใช้สติคิดวิเคราะห์และศึกษาเกี่ยวกับมันก่อน
หากเธอเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ผิดไปจริงๆ เธอก็ต้องอยู่ให้ห่างจากเขา เพราะผู้ชายคนนี้ไม่เหมาะกับจางิเยี่ยนดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องติดต่อกันอีกต่อไป
แต่ถ้าหากไม่มีการเข้าใจผิด เธอก็จะอยู่ห่างๆ เมื่อทั้งสองเปิดเผยความสัมพันธ์และจางิเยี่ยนมีความสุขดีแล้ว เธอก็ไม่จำเป็จะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก
หลังจากทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่หยินเหวินกั๋วและเหล่าจางก็ยังไม่กลับมา คาดว่าข้างนอกคงจะต้องใช้ความพยายามมากและยังแก้ปัญหาไม่ได้
เยว่เหมยยังไม่อยากกลับไปที่ห้องทำงาน หูชื่อเหวินจึงได้แต่นั่งรอเป็เพื่อนเธอ
เยว่เหมยเป็ผู้หญิงที่ร่าเริง ตอนนี้เธอกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานกับยุวชนชายอีกสองคน
หูชื่อเหวินรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเมื่อว่างแล้ว เธอเปียกฝนติดต่อกันถึงสองครั้งและเสื้อผ้าก็ยังชื้นอยู่ ร่างกายจึงเย็นและไร้เรี่ยวแรง บางทีอาจจะเป็ไข้
ในชาติก่อนสุขภาพของหูชื่อเหวินค่อนข้างดี ยกเว้น่หลังที่หัวใจเริ่มไม่ค่อยแข็งแรง แต่เธอเป็หวัดหรือมีไข้ไม่บ่อยนัก เธอจะป่วยไม่ได้ เพราะมีหลายอย่างที่ต้องทำไม่ว่าจะป่วยหรือไม่ก็ยังต้องทำงาน นอกจากนี้ยังต้องดูแลลูก จะมาป่วยไข้ให้เสียเวลาไม่ได้
หูชื่อเหวินไม่คาดคิดว่าเมื่ออยู่ในร่างของหูลี่อิง แค่ไม่ถึงเดือนก็ป่วยถึงสองครั้งแล้ว
หญิงสาวเอนตัวพิงกับเก้าอี้ด้วยอาการมึนงงและง่วงงุน หัวของเธอปวดร้าวราวกับจะะเิออกมาได้
“หูเต๋อหลิน ยังไงเราก็ต้องหย่ากัน! นายไม่อยากหย่าใช่ไหม งั้นฉันจะไปศาลเพื่อฟ้องหย่ากับนาย นายเตรียมรับหมายศาลได้เลย…”
“เหวินเหวินเธอไม่อยากให้ฉันตายเหมือนพวกเขาหรอก ใช่ไหม!”
“ไม่นะแม่ ไม่เอานะคะ… แม่วางมีดลงเถอะ แม่ หนูกลัวแล้ว…”
“ทำไมต้องสติแตก? เธอมันก็เหมือนแม่ของเธอ! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ไม่อยากทำอาหารก็ไม่ต้องทำสิ ไม่มีใครอยากจะกินอาหารที่เธอทำหรอก…”
“กรี้ดดดดดดดดดดดดดด…”
“ลูกแม่… แม่ผิดไปแล้ว แม่รักลูกนะ…”
“ชื่อเหวิน! หูชื่อเหวิน! หูลี่อิง! ตื่นสิ! ตื่นขึ้นมา!”
ใครเรียกฉัน? หูลี่อิงคือใคร?
หูชื่อเหวินเปลือกตาหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมตาขึ้น ราวกับว่ามีกาวติดไว้ เธอไม่สามารถเปิดมันได้ไม่ว่าจะพยายามมากสักแค่ไหน
ภาพในอดีตผุดขึ้นมาฉายซ้ำไม่หยุดหย่อน…
พ่อกับแม่ทะเลาะกัน แม่ขว้างปาข้าวของ เธอหลบอยู่ที่มุมห้องแล้วร้องไห้…
แม่ป่วยเป็โรคซึมเศร้า ยืนถือมีดอยู่หน้าเตียงในตอนดึก…
สามีทะเลาะกับเธอ เธอรู้สึกเหนื่อยมาก ตอนนั้นแค่อยากให้สามีช่วยงานบ้านบ้างสักนิด…
ความโกรธในใจของเธอไม่มีที่ระบาย เธอจึงเริ่มทุบตีลูกสาวของตัวเองอีกครั้ง…
“อะ…อย่าเสียงดัง ฉัน…ปวดหัว… ขออยู่เงียบๆ สักพัก…”
หูชื่อเหวินรู้สึกหนวกหูมาก เธอไม่อยากจะเถียงใครตอนนี้ ความเหนื่อยล้ากัดกินร่างกายและ้าพักผ่อน อย่างที่บอกไปเธอ้าอยู่คนเดียวสักพัก…
หยินเหวินกั๋วนั่งอยู่ตรงนั้นเฝ้ามองหูชื่อเหวินนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลละเมอพูดไม่หยุด เขายิ่งรู้สึกผิด
วันนี้เขาไม่สมควรพูดแบบนั้นกับเธอ ไม่ควรปล่อยเธอเดินออกไปในตอนที่ฝนตก
เธอกำลังพูดเื่อะไร? เขาไม่เห็นจะเข้าใจเลย?
นี่คือหูลี่อิงที่เข้ารู้จักในชาติก่อนงั้นหรือ?
ตอนนี้ผู้หญิงที่นอนซมบนเตียงแปลกไปกว่าเมื่อก่อน คำพูดที่ละเมอออกมาก็สร้างความงุนงงไปหมด
เขามีความรู้สึกว่าเป็คำพูดของคนที่เขาไม่รู้จัก
ตามที่ได้รู้มาในชาติก่อนพ่อแม่ของหูลี่อิงมีความสัมพันธ์ที่ดีและเป็คู่รักที่ดีต่อกันมาก
หูเยวี่ยนเฉิงพ่อของหูลี่อิงก็เป็ข้าราชการที่เที่ยงธรรมและซื่อสัตย์ ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งลูกสาวสุดที่รักมาที่ไร่เพื่อเป็ตัวอย่างแก่คนอื่นได้ แม่ของหูลี่อิง ‘หยางหง’เป็ผู้หญิงที่อ่อนโยนและมีคุณธรรมเช่นกัน ทำไมเธอถึงขอให้แม่ในความฝันวางมีดลง?
นอกจากนี้ชีวิตก่อนหูลี่อิงไม่เคยมีลูก แต่มีข่าวลือว่าเธอเคยตั้งท้องแต่ถูกสามีคนใหม่ทุบตีจนแท้งและไม่สามารถมีลูกได้อีก
แต่ทำไมเธอถึงได้ละเมอว่า “ลูกรัก แม่ผิดไปแล้ว…”
เมื่อมองหูชื่อเหวินอีกครั้ง เขาเห็นน้ำตาไหลจากหางตาบนใบหน้าที่แสดงออกถึงความเ็ป หยินเหวินกั๋วพลันรู้สึกไม่ชอบมาพากล
เขาหยิบผ้าขนหนูเช็ดหน้าเธออีกครั้ง
“หูชื่อเหวิน! หูชื่อเหวิน! หูลี่อิง!”
เขาไม่รู้ว่าควรเรียกเธอด้วยชื่อไหนเธอถึงจะตื่นขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าเป็เพราะไข้สูงเกินไปหรือเปล่า? หรือว่าเธอกำลังติดอยู่ในห้วงฝันไม่สามารถพาตัวเองออกมาได้
ตอนที่เขาและเหล่าจางกลับไปที่ห้องไฟหลักหลังซ่อมสายเคเบิล พวกเขาก็เจอเธอนอนไม่ได้สติอยู่กับเก้าอี้
เยว่เหมยพนักงานรับสายโทรศัพท์กำลังคุยกับยุวชนชาย 2 คน พวกเขาคิดว่าเธอง่วงจึงเผลอหลับไปไม่ได้สนใจเธอ
เขาแตะที่หน้าผากพบว่าเธอมีไข้สูงมาก เขาไปเรียกเติ้งกวงหรงส่งเธอไปโรงพยาบาลทันที
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลร่างกายของเธอร้อนผ่าวและหมดสติไป ในชั่วขณะนั้นเองหัวใจของเขาก็กระตุกวูบ
เมื่อเขากอดเธอไว้ในอ้อมแขน ภาพเธอซ่อนตัวอยู่ในป่าแอบร้องไห้อย่างเศร้าโศกและหมดหวังก็ฉายขึ้นมา
เขาไม่รู้ว่าฉากนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่? และทำไมเธอถึงร้องไห้แบบนั้น
หมอวัดอุณหภูมิในร่างกายแล้วพบว่าเธอมีไข้ถึง 40 องศา หากมาช้ากว่านี้จะมีอาการชักเกร็งทั้งตัวและอาจจะเป็อันตรายได้
เมื่อมองหูชื่อเหวินที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง หยินเหวินกั๋วเกิดความสับสน เขาส่งเธอมาโรงพยาบาลถึงสองครั้งในเวลาครึ่งเดือน แต่อารมณ์ของเขากลับแตกต่างไปจากครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง
ในครั้งแรกนั้นเขารู้สึกขยะแขยงทำอะไรไม่ถูก ก็แค่มาส่งเธอเท่านั้น แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกหวาดกลัวและวิตกกังวล
อาจจะเพราะเธอเปลี่ยนชื่อ? หรือเพราะนิสัยที่แปลกไปเขาจึงรู้สึกได้ว่าเธอกลายเป็คนอื่น?
หรือเพราะนิสัยของเธอตอนนี้น่าสงสัยเลยอยากจะจับตามองขึ้นมา?
แต่ใบหน้านี้ยังคงเป็ของคนที่เขารังเกียจมากชาติก่อน แต่ในตอนนี้มองดูให้ดีกลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย
................................................
เวลาไม่เช้าแล้ว : อีบุ้คออกแล้วนะคะ เพื่อนๆไปซื้อหากันได้ค่ะเป็ตอนที่1-30 กำลังจัดโปรอยู่ค่ะ เล่ม2 จะออกวันที่ 15-20 โดยประมาณนะคะ
บุพเพสลับรัก'70
10K
