ตอนที่ 13: ปฏิบัติการกู้ชีพจร: ฮาร์ดแวร์วัย 90 ปี
สัญญาณเตือนสีแดงเข้มกะพริบถี่ระรัวบนหน้าจอศูนย์กลางของห้องปฏิบัติการ B3 ภาพจำลองร่างกายของผู้ป่วยชายวัย 90 ปีถูกดึงขึ้นจอภาพสามมิติ แถบแสดงสภาพอวัยวะขึ้นสีเหลืองและแดงเกือบทั้งหมด บ่งบอกถึงภาวะเสื่อมสภาพตามกาลเวลาอย่างหนัก
"ลุงเกริกคะ! เคสนี้อาการน่าห่วงมากค่ะ!" กานต์รายงานด้วยสีหน้าตึงเครียด "ผู้ป่วยมีอายุถึง 90 ปี โครงสร้างหลอดเืทั่วร่างกายมีคราบหินปูนเกาะแน่น (Vascular Calcification) สภาพเนื้อเยื่อและเส้นเืฝอยเปราะบางและแข็งตัวจนแทบไม่มีความยืดหยุ่น ยาเคมีบำบัดหรือยาขยายหลอดเืที่ส่งเข้าไป ไม่สามารถซึมผ่านเข้าสู่เนื้อเยื่อส่วนลึกได้เลยค่ะ!"
"ไม่ใช่แค่หลอดเืนะหมอกานต์..." ดร.พิชิต เสริมพลางชี้ไปที่ค่าดักจับคลื่น "ผนังเซลล์และโครงสร้างกระดูกของผู้ป่วยรายนี้มีความต้านทานทานไฟฟ้า (Electrical Impedance) สูงกว่าคนปกติถึงสี่เท่า! คลื่นแม่เหล็กเหนี่ยวนำความถี่ปกติจากระบบ Macro Network ถูกสะท้อนกลับออกหมด ไม่สามารถแทรกซึมลงไปปรับประจุไอออนในร่างกายได้เลยครับ!"
"ในทางวิศวกรรมการบำรุงรักษา..." พลมองภาพจำลองโครงสร้างร่างกายของผู้ป่วยแล้วเอ่ยขึ้น "นี่มันเหมือนกับจักรกลเก่าอายุกว่าเก้าสิบปีที่เครื่องยนต์สนิมกินเขรอะ ท่อประปาข้างในกลายเป็หินปูนหมดแล้ว ถ้าเราฝืนใช้น้ำยาแรงๆ หรือจ่ายไฟแรงสูงเข้าไป สายไฟกับท่อข้างในได้ขาดสะบั้นแน่ครับหัวหน้า"
"พูดได้ตรงประเด็นมาก พล" เกริกพยักหน้า ั์ตาทอประกายแหลมคม "เครื่องจักรเก่าวัย 90 ปี เราจะไปใช้วิธีการอัดแรงดันฉับพลันแบบวัยรุ่นไม่ได้... แต่เราต้องใช้เทคนิค 'Harmonic Resonance Injection' หรือการส่งคลื่นความถี่พหุคูณ เพื่อค่อยๆ กระเทาะคราบหินปูนและฟื้นฟูความยืดหยุ่นของฮาร์ดแวร์!"
"คลื่นความถี่พหุคูณเหรอคะ?" กานต์ขมวดคิ้วสงสัย
"ถูกต้อง" เกริกอธิบายเหตุผลกลศาสตร์ "โครงสร้างที่แข็งตัวเป็หินปูนจะมีช่องว่างระหว่างโมเลกุลที่แคบมาก เราต้องใช้คลื่นความถี่ฐาน (Fundamental Frequency) ควบคู่ไปกับคลื่นความถี่ฮาร์มอนิกชั้นที่สามและห้า (3rd & 5th Harmonics) ซ้อนทับกัน เพื่อสร้างแรงสั่นะเืระดับอะตอม ค่อยๆ ละลายคราบแคลเซียมขยะโดยไม่ทำให้ผนังหลอดเืเปราะบางนั้นแตกหัก!"
"เข้าใจแล้วครับ!" ดร.พิชิต ตาโตด้วยความทึ่ง "การใช้คลื่นฮาร์มอนิกซ้อนทับจะช่วยทะลวงความต้านทานไฟฟ้าที่สูงลิบของร่างวัย 90 ปีได้! ผมจะรีบปรับอัลกอริทึมของระบบ Macro Network เดี๋ยวนี้!"
"พล! มายืนประสานฝ่ามือขนาน!" เกริกสั่งการฉับไว "เคสนี้ต้องใช้ความนิ่งของจิตสมาธิสูงมาก คลื่นต้องละมุนแต่มีพลังทะลวงลึก!"
"จัดไปครับหัวหน้า!" พลเร่งเข้าประจำตำแหน่ง เกร็งกล้ามเนื้อและปรับจูนจังหวะลมหายใจให้สอดคล้องกับเกริกเป็หนึ่งเดียว
เกริกสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงพลังจากจุดตันเถียนสอดประสานกับคลื่นแม่เหล็กจากคอยล์สแกนเนอร์ เขายกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นเหนือแผงส่งสัญญาณ ปล่อยคลื่นแม่เหล็กชีวภาพความถี่ผสมผสานซ้อนทับกันเป็ลื่นลอก ส่งผ่านสายไฟเบอร์ออปติกไปยังห้องฉุกเฉินปลายทาง!
*วูบ... ซ่า... วูบ...*
แสงสีฟ้าและแสงสีทองอ่อนๆ แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเกริกสลับกันเป็จังหวะ คลื่นฮาร์มอนิกเหนี่ยวนำแทรกซึมผ่านตู้อบฉุกเฉิน ลงสู่ร่างของผู้ป่วยวัย 90 ปีอย่างนุ่มนวล
บนหน้าจอมอนิเตอร์ คราบหินปูนและตะกอนเกลือแร่ขยะที่เกาะแน่นตามผนังหลอดเืเก้าสิบปี ค่อยๆ สลายตัวละลายกลายเป็โมเลกุลจิ๋วและถูกระบบหมุนเวียนเืดึงออกไปกำจัดอย่างช้าๆ ความยืดหยุ่นของหลอดเืค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาทีละน้อย!
"ค่าความต้านทานไฟฟ้าลดลงแล้วครับ!" ดร.พิชิต รายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "คลื่นแม่เหล็กชีวภาพแทรกซึมเข้าสู่หัวใจและสมองของผู้ป่วยได้แล้ว! อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ความดันโลหิตเสถียรขึ้นแล้วครับ!"
"ระบบหลอดเืและหัวใจของร่างวัย 90 ปี กลับมาตอบสนองต่อการบำบัดแล้วค่ะ!" กานต์ยิ้มออกมาด้วยความปิติ "สัญญาณชีพทุกอย่างกลับเข้าสู่แถบสีเขียวปลอดภัยแล้ว!"
เกริกลดมือลง ถอนหายใจยาวผ่อนคลายความตึงเครียด แม้ว่าจะใช้พลังสมาธิในการปรับความถี่ฮาร์มอนิกไปไม่น้อย แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบและทรงพลัง
"ฮาร์ดแวร์เก่าแค่ไหน... ถ้าเราเข้าใจกลศาสตร์ของมัน เราก็สามารถ Re-calibrate ให้มันกลับมาทำงานได้เสมอ" เกริกเอ่ยเสียงเรียบ
แต่ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจะพักหายใจ ดร.พิชิต ก็ต้องหน้าซีดลงอีกครั้งเมื่อเห็นข้อมูลภาพสแกนในเคสถัดไป!
"คุณเกริกครับ! เกิดปัญหาใหญ่ในเคสต่อไปแล้วครับ!" ดร.พิชิต ะโเสียงหลง "ผู้ป่วยรายนี้เกิดภาวะ 'โครงสร้างกระดูกและหลอดเืบิดเบี้ยวไม่ตอบสนอง' คลื่นฮาร์มอนิกที่เราส่งไปเกิดการหักเหและสะท้อนกลับมาปะทะระบบ Macro Network ของพวกเราเองครับ!"
เกริกขมวดคิ้วเข้ม มองภาพสะท้อนคลื่นบนหน้าจอ "คลื่นหักเหย้อนกลับสินะ... เตรียมตัวให้พร้อมทุกคน ในตอนต่อไปเราต้องรับมือกับ 'เมื่อโครงสร้างกระดูกและหลอดเืไม่ตอบสนอง'!"
6K
