ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     ขณะชุนกำลังมองร้านตีเหล็กด้วยความคิดถึง เขานึกขึ้นได้ว่าต้องหาสาเหตุถึงการมายังร้านตีเหล็กแห่งนี้และต้องจัดเรียงความทรงจำอย่างช้าๆหรือปล่อยให้นึกขึ้นได้เองระหว่างสัมผัสกับร้านตีเหล็ก
     "อ่า..คุณผู้ชายตรงนั้นกำลังยืนทำอะไรอยู่หรอคะ"
     เสียงเรียกทักของเด็กผู้หญิงดังมาจากด้านหลังชุน ชุนหันไปมองด้วยความสงสัย เขาพบว่าเด็กสาวมัธยมปลายคนนึกกำลังเดินเข้ามาหา ทำให้ชุนงงว่าทำไมถึงถูกทัก ทั้งๆที่มองยังไงก็ไม่ใช่คนรู้จัก
     "เรารู้จักกันหรอ"
     ชุนถามเด็กสาวมัธยมปลายด้วยความสงสัย 
     "เปล่าค่ะ ฉันสงสัยว่าคุณมายืนดูพื้นที่โล่งๆทำไม!?"
     "พื้นที่โล่งๆ"
     ชุนมองเด็กสาวมัธยมปลายพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยเขายิ่งเพิ่มขึ้น เพราะชุนยังมองเห็นเป็นร้านตีเหล็กไม่ใช่พื้นที่โล่งๆตามคำบอกของเด็กสาว การที่คนต่างมองเขาก่อนหน้ามันน่าจะบอกอะไรได้บ้าง ชุนจึงตัดสินใจเดินไปถามสาวสวมชุดสูทที่กำลังเดินผ่านเขาไป

     "ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง"
     "คะ?"
     สาวสวมชุดสูทหันมามองชุนอย่างงุนงง เธอสงสัยว่าชายหนุ่มสุดหล่อเรียกเธอทำไม
     "รบกวนบอกผมหน่อยได้ไหมครับ..ว่าตรงนั้นเป็นพื้นที่โล่งๆรึเปล่า"
     ชุนถามสาวสวมชุดสูทพลางชี้ไปยังร้านตีเหล็กที่เขาคุ้นเคย 
     "ใช่ค่ะ ตรงนั้นมีอะไรแปลกหรอคะ"
     คำตอบที่รับจากปากของสาวสวมชุดสูทนั้นทำให้ชุนนิ่งไปครู่หนึ่ง กว่าชุนจะรู้สึกอ๋อถึงบางอ้อ ว่าทำไมถึงเห็นภาพต่างกัน
     "ขอบคุณมากนะครับ"
     ชุนหันไปขอบคุณสาวสวมชุดสูท แล้วเดินตรงไปยังร้านตีเหล็กโดยไม่สนใจเด็กสาวมัธยมปลายกับสาวสวมชุดสูทอีก
     'ใช่แน่ๆ มันต้องมีอะไรพรางตาคนพวกนั้นเอาไว้ ไม่ต้องสงสัยเลยทำไมถึงถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ สงสัยจริงว่าพื้นที่โล่งๆ..คนพวกนั้นเห็นเป็นยังไงกันนะถึงทำให้คนหันมอง'
     ชุนคิดในใจและเปิดประตูร้านตีเหล็กเข้าไป เขาไม่สนสายตาของเด็กสาวมัธยมปลายกับสาวสวมชุดสูท ทั้งสองคนยืนอึ้งแบบไม่มีอะไรมาสรรหาเป็นคำพูดได้ เพราะอยู่ๆชุนทำท่าเหมือนเปิดประตูและหายไปในพื้นที่โล่งๆไม่ต่างจากวิญญาณหายไปต่อหน้าต่อตาตามคำร่ำลือ
     "เธอเห็นเหมือนฉันไหม"
     สาวสวมชุดสูทหันไปถามเด็กสาวมัธยมปลายเหมือนเห็นผี เด็กสาวมัธยมปลายได้แต่พยักหน้าด้วยความตกใจ ก่อนทั้งสองจะรีบไปแบบทางใครทางมันเหมือนไม่เคยเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาก่อน
     ด้านในร้านตีเหล็ก
     ชุนพึ่งเข้ามาข้างในได้ไม่นาน ความทรงจำสลับซับซ้อนอันเลือนรางช่วยฟื้นความทรงจำกับความคุ้นเคยของชุนอย่างช้าๆ เขาเดินสำรวจทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ ค้อน ทั่ง เตาหลอม พู่กันและอุปกรณ์ต่างๆ ภาพจำในอดีตจากความทรงจำจึงค่อยๆจัดเรียงตามความรู้สึกเป็นเรื่องราว
     ชุนแทบจะอ้าปากค้างกับความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ เพราะมันมากเกินกว่าความเป็นจริง ไม่ว่าจะทักษะวาด เขียน เย็บปักถักร้อย ตีเหล็ก ต่อสู้และทักษะอื่นๆ มันสมบูรณ์ไม่รู้จะสมบูรณ์ยังไง ยกเว้นทักษะด้านดนตรีที่ไม่มีอยู่ในหัวของชุน เครื่องดนตรีเองยังรู้จักเป็นบางอย่าง แต่ชุนเหมือนจะไม่สนใจความไม่สมบูรณ์แบบ เนื่องจากมีสิ่งสำคัญกว่า
     หุ่นกลที่ชุนได้สรรค์สร้าง...แทบจะเป็นอีกส่วนเติมเต็มจิตใจของชุน เป็นเพราะหุ่นกลนั้นมีทักษะด้านดนตรีและเครื่องดนตรีทั้งหมดเหมือนกับส่วนหนึ่งของจิ๊กซอว์ที่ขาดหายไปของชุน
     หลังใช้สายตากวาดผ่านมองไปในร้านตีเหล็กได้สักพัก ชุนได้เห็นหุ่นกลแสนคุ้นเคยนั่งอยู่บนโต๊ะน้ำชาที่ถูกม่านแสงสีทองขวางกั้นเอาไว้
     "หลิว!"
     ชุนอุทานเสียงดังลั่น ความตกใจแสดงผ่านดวงตา เขายืนนิ่งไม่ขยับเคลื่อนไหวอยู่นานหลายนาทีเหมือนกับความทรงจำได้จัดเรียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว มันทำให้ชุนอดพึมพำเสียงอ่อนไม่ได้
     "บ้าน่า...ความทรงจำขนาดนี้พึ่งจะมาได้รับรู้อย่างงั้นเรอะ..ตลกแล้ว ม่านแสงนั่นอีก เราจะผ่านมันไปได้อย่างไร"
     ชุนนิ่งคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เลยเอามือตบไปยังม่านแสงสีทอง
     ปัง!
     ปุก!
     อุก! อัก!
     ชุนถูกม่านแสงสีทองดีดกระเด็นเป็นเมล็ดข้าว ใบหน้าชุนบอกได้ชัดว่ากำลังเจ็บปวดสุด
     "ไม่นะ ตบทีเดียวมือเคล็ดแถมยังโดนดีดกระเด็นกระแทกกำแพงเจ็บตามตัวไปหมด นี่มันม่านพลังบ้าบออะไรกันวะ รู้สึกไม่ชอบใจจริงๆ"
     ชุนมองไปยังม่านแสงสีทองลุกขึ้นเดินมาดูใกล้ คราวนี้ชุนไม่กล้าตบ เขาแค่ยืนดูเพื่อหาวิธีเข้าไปในม่านแสงสีทอง ขณะเดียวกันเขาปล่อยให้ร่างกายฟื้นฟูตัวเอง
     "อื้ม..ยังไงดีเนี่ย มันจะเปิดยังไง ใช้กำลังก็ไม่ได้ ใช้ใจคงเป็นเรื่องตลก ฮ่าๆๆๆๆ"
     ชุนพูดติดตลกพลางคิดหาวิธีนับไม่ถ้วน ก่อนจะเริ่มทดลอง ไม่ว่าจะแตะม่านแสงเบาๆ เอาของปาใส่ ใช้สกิลแปรธาตุ ขุดพื้นหรือใช้สกิลต่างๆทำลายยังไม่สามารถเข้าไปในม่านแสงได้ 
     เวลาด้านนอกผ่านไปราวสองวันได้ 
     ตอนนี้ชุนหมดปัญญาทำลายม่านแสง เขากำลังนั่งถอนหายใจ มองหุ่นกลรูปร่างเหมือนสาวแรกรุ่น สวมชุดฮั่นฝูสีดำปักลายดอกหลิวสีม่วงอมชมพู สูงราวร้อยหกสิบห้า ใบหน้างดงาม ผมสีดำขลับยาวสลวย ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วโก่งได้รูป ปากเล็กดูงดงาม รูปร่างเองก็เย้ายวนน่าหลงใหลยิ่งกว่าหุ่นนางแบบในจอภาพ
     หลังเงียบไปสักพักชุนเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่างจึงเดินเข้าไปใกล้ม่านแสงสีทองโดยไม่รู้ตัว น่าแปลกคือชุนเดินผ่านม่านแสงเข้าไปได้ง่ายๆ สายตาเขาจ้องมองใบหน้าของสาวงามกับเปลือกตาที่ยังปิดอยู่และไม่รู้ว่าชุนกำลังคิดอะไรถึงเอามือไปสัมผัสใบหน้า วินาทีนั้นเองกลไกในหุ่นกลเริ่มเคลื่อนไหวจนเกิดเสียงดังจากภายใน ม่านแสงพลันหายไปในเวลาเดียวกัน
     กึก กลึ้ง กลื้นนนนนนนน
     ชุนได้สติกลับมาเมื่อได้ยินเสียงกลไกที่คุ้นเคย แต่มันยังไม่จบ เพราะช่องอกของหุ่นกลได้เปิดออก เผยให้เห็นหินแปดเหลี่ยมสีแดงสด ฉับพลันมือชุนก็ตรงไปประทับมือลงบนศิลาแปดเหลี่ยม เวลาเดียวกันเสียงไม่คุ้นหูก็ได้ดังขึ้น
     -ตรวจพบ ศิลาแห่งชีวิตแปดทิศและจิตวิญญาณธรรมชาติ
     "หืม เสียงไม่คุ้นหู..เป็นเสียงของระบบผู้ฝึกตนงั้นหรอ"
     ชุนตกใจกับสิ่งที่เขาไม่คาดคิด ตอนแรกชุนคิดว่าคงเป็นระบบเอาไว้แกล้งกันเล่น ไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อไป หน้าอกของหุ่นกลได้ปิดลงพร้อมกับเสียงดังขึ้นในหัวของชุนอย่างไม่คาดฝัน ทั้งยังดังรัวๆแบบไม่ให้ตั้งตัว
     -แจ้งเตือน ระบบผู้ฝึกตนกำลังหลอมรวมกับระบบเวทมนตร์...กำลังพัฒนา
     -แจ้งเตือน วิญญาณสะสมทั้งหมดในช่องเก็บวิญญาณถูกนำไปสร้างวิญญาณนำทางสองดวง
     -แจ้งเตือน หัวใจสะสมทั้งหมดในช่องเก็บหัวใจถูกนำไปหลอมกลั่นเพื่อสร้างร่างเนื้อให้วิญญาณนำทาง
     -แจ้งเตือน น้ำยาฟื้นพลังเวทมนตร์และน้ำยาฟื้นพลังกายจำนวนหนึ่ง เสบียงอาหารx900ถูกนำไปหล่อเลี้ยงร่างวิญญาณนำทาง 
     -แจ้งเตือน มิธริลทั้งหมด โอริทั้งหมด เกล็ดมังกรทั้งหมด ทองคำทั้งหมด อัญมณีเวทมนตร์ทั้งหมด หินวิญญาณทั้งหมด ถูกนำไปพัฒนาระบบ
     -แจ้งเตือน มีดสั้นสังหารเทพได้รับผลกระทบ ถูกปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์และอัตลักษณ์ สำหรับเป็นภาชนะให้วิญญาณนำทางสองดวง..กำลังพัฒนา!
     -แจ้งเตือน การพัฒนาระบบใช้ระยะเวลาสองถึงสามวัน ความสามารถทั้งหมดถูกผนึกเอาไว้ชั่วคราว
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ไรท์ : เม้นต์หน่อยสิ เม้นต์กันหน่อย ความมันส์จริงๆใกล้จะเริ่มแล้วนะ ฮ่าๆๆๆๆ

     ติชมได้นะ