รุ่งเช้าของวันถัดมา ฉางเสวี่ยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในจิตใจ ความทรงจำของเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมายังคงหลงเหลืออยู่ในใจอย่างชัดเจน ทั้งรสชาติหวานล้ำของน้ำค้างเซียนจากริมฝีปากของหวงฝู่ และความรู้สึกเสียวซ่านจากการััตนเองครั้งแรกในชีวิตขณะที่ช่วยศิษย์คู่บำเพ็ญ
นางนั่งขึ้นบนเตียงอย่างช้าๆ มองดูมือทั้งสองข้างที่ยังคงรู้สึกถึงความอุ่นจากการััร่างกายของศิษย์ทั้งสอง และความรู้สึกแปลกใหม่จากการสำรวจร่างกายตนเองเมื่อคืน คราบน้ำรักที่แห้งกรังติดอยู่บนเรียวนิ้วของนางเมื่อคืนยังคงเป็ตราบาปที่คอยย้ำเตือนถึงความตกต่ำของตนเอง
นางมองชุดอาจารย์สีขาวตัวเก่าที่บัดนี้ดูเหมือนจะสกปรกและไร้ความหมายสิ้นดี ภาพของศิษย์ชายที่มีร่างกายล่ำสันเคลื่อนไหวอยู่เหนือศิษย์สาวผิวขาวนวลยังคงติดตาอยู่ในความทรงจำ เสียงครางที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน กลิ่นเหงื่อผสกับกลิ่นหอมหวานของน้ำรัก และความรู้สึกจากการที่นางต้องจับสะโพกของศิษย์ชายเพื่อควบคุมจังหวะ
นางรู้สึกร้อนวูบวาบเมื่อนึกถึงท่อนเนื้อสีชมพูอมแดงของศิษย์ชายที่เคลื่อนไหวเข้าออกจากร่องแคบที่บวมแดงของศิษย์สาว และเสียงเชอะแชะของน้ำรักที่กระเซ็นออกมา ความทรงจำเหล่านี้ทำให้ความร้อนที่กึ่งกลางกายของนางเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง
นางลุกขึ้นจากเตียงอย่างเร่งรีบ พยายามสลัดความคิดเ่าั้ออกไป แต่ร่างกายของนางกลับตอบสนองต่อความทรงจำอย่างไม่อาจควบคุม ความเปียกชื้นเริ่มซึมออกมาระหว่างขา ทำให้นางต้องกัดริมฝีปากแน่น
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้นางสะดุ้ง "ใครหนอ?"
"อาจารย์ฉาง ข้าคือหวงฝู่" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของประมุขดังมาจากนอกประตู
หัวใจของฉางเสวี่ยเต้นแรงขึ้นทันที ความทรงจำของการจุมพิตเมื่อคืนทำให้ใบหน้าของนางร้อนผ่าว นางจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเดินไปเปิดประตู
เมื่อเปิดออกก็พบกับประมุขหวงฝู่ที่ยืนยิ้มกริ่ม ในมือของเขาไม่ได้ถือจอกน้ำค้างเซียน แต่เป็กล่องไม้หอมสลักลายงดงาม สายตาของเขาเลื่อนลงมาจากใบหน้าของนางไปยังร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยชุดอาจารย์เก่า แววตาเต็มไปด้วยความพอใจและความปรารถนาที่แฝงลึก
"อรุณสวัสดิ์ อาจารย์ฉาง" หวงฝู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความเ้าเล่ห์ "ข้าเห็นว่าชุดอาจารย์ของเ้าดูจะเก่าคร่ำคร่าไปแล้ว อีกทั้งฤดูนี้อากาศก็ร้อนนัก ข้าจึงสั่งให้ช่างฝีมือเอกตัดเย็บชุดใหม่มามอบให้เป็พิเศษ"
เขาเปิดกล่องไม้ออก เผยให้เห็นผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ที่บรรจงพับไว้อย่างปราณีต แสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดหน้าต่างกระทบกับเนื้อผ้า ทำให้เห็นความบางเบาและความละเอียดอ่อนของมันอย่างชัดเจน
ทว่านางเอกกลับเบิกตากว้างเมื่อเห็นเนื้อผ้า มันคือ "อาภรณ์หิมะ" ซึ่งเป็ผ้าไหมหนอนหิมะน้ำแข็งที่ละเอียดอ่อนและบางเบาจนแทบจะมองทะลุเห็นเนื้อในได้ชัดเจน เมื่อหวงฝู่ยกผ้าขึ้นกางออกเล็กน้อย แสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดหน้าต่างกระทบกับเนื้อผ้า ก็เผยให้เห็นว่ามันโปร่งใสจนสามารถมองเห็นร่องรอยของสิ่งที่อยู่ข้างหลังได้อย่างชัดเจน
"นี่มัน..." ฉางเสวี่ยเอ่ยเสียงแ่ ใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อนึกภาพว่าหากนางสวมใส่ชุดนี้ ร่างกายของนางจะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนผ่านเนื้อผ้าบางเบา
"มันคือวิถีของสำนักหยินหยาง เ้าจะได้เป็หนึ่งเดียวกับธรรมชาติและรับรู้ถึงพลังแห่งจักรวาลได้ดียิ่งขึ้นเมื่อไม่มีสิ่งใดมาปิดกั้น" หวงฝู่ยิ้มอย่างพึงพอใจ สายตาของเขาเลื่อนไปมาบนร่างกายของนางอย่างไม่ปิดบัง "ข้าจะรอเ้าที่โถงกลางนะวันนี้ อาจารย์หญิงผู้เลอโฉม"
เขาจากไป ทิ้งให้ฉางเสวี่ยยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับอาภรณ์หิมะในมือ นางรู้ดีว่ามันคือกับดักอีกครั้ง แต่นางไม่อาจปฏิเสธคำสั่งของประมุขได้ และลึกๆ ลงไปในส่วนที่มืดมิดของจิตใจที่เพิ่งถูกปลุกเร้าเมื่อคืน ก็มีความรู้สึกบางอย่างบอกให้นางลองสวมใส่มันดู
นางปิดประตูแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง ถือชุดอาภรณ์หิมะไว้ในมือ เนื้อผ้าไหมหนอนหิมะน้ำแข็งที่บางเบาและนุ่มนวลรู้สึกเหมือนลมหายใจที่ััิั มันเบาจนแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างแปลก
นางกางชุดออกดู พบว่ามันถูกตัดเย็บอย่างประณีตงดงาม แม้จะบางเบาแต่รูปทรงก็สมบูรณ์แบบ เป็ชุดแบบสั้นที่จะโชว์เรียวขาสวยงาม กระโปรงสั้นแค่เหนือเข่าเล็กน้อย หากยกขาสูงเล็กน้อยก็จะเห็นข้างในได้ชัดเจน คอเสื้อเปิดลึกพอสมควร แขนยาวแต่กว้างโปร่ง และที่สำคัญที่สุดคือชุดนี้เป็แบบผูกด้วยเชือกไหมเล็กๆ ที่หลายจุด พอกระตุกเชือกก็สามารถถอดออกได้อย่างง่ายดาย
ลายปักด้วยด้ายเงินเป็รูปดอกบัวและเมฆลอยที่ละเอียดอ่อนประดับอยู่ตามขอบเสื้อและชายกระโปรง ทำให้ดูสวยงามแต่เย้ายวนในเวลาเดียวกัน
ความคิดที่ว่าจะต้องสวมใส่ชุดที่โปร่งใสเช่นนี้ออกไปให้คนอื่นเห็นทำให้หัวใจของนางเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นจากการได้ััตนเองเมื่อคืนก็ทำให้นางรู้สึกอยากลองสิ่งใหม่ๆ
นางตัดสินใจเตรียมตัวอย่างรอบคอบ เริ่มจากการอาบน้ำให้สะอาดเอี่ยมก่อน นางเดินไปที่อ่างน้ำหินอ่อนที่มุมห้อง เทน้ำอุ่นใส่แล้วหยดน้ำมันหอมจากดอกบัวลงไปเล็กน้อย
เมื่อถอดเสื้อผ้าออกหมด นางมองตัวเองในกระจกน้ำใส ร่างกายที่ยังบริสุทธิ์และไม่เคยถูกััโดยผู้ชายคนใดปรากฏอยู่เบื้องหน้า ผิวขาวนวลเหมือนหยกขาว หน้าอกอวบอิ่มที่ยังคงความกระชับ เอวเล็กที่โค้งเว้าอย่างสวยงาม และสะโพกที่โค้งมนเย้ายวน
นางก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่น ความรู้สึกของน้ำที่ไหลผ่านผิวกายทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย แต่เมื่อนึกถึงชุดอาภรณ์หิมะที่จะต้องสวมใส่ ความร้อนก็เริ่มปะทุขึ้นในร่างกายอีกครั้ง
นางล้างผมยาวดำให้สะอาดด้วยน้ำหอมจากดอกมะลิ แล้วค่อยๆ ล้างร่างกายด้วยผ้านุ่ม เมื่อมือััผ่านหน้าอกและบริเวณที่อ่อนไหว ความทรงจำของการััตนเองเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมา ทำให้นางรู้สึกเสียวซ่านและต้องหยุดมือไว้ครู่หนึ่ง
ภาพของศิษย์ชายที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือศิษย์สาวยังคงติดตาอยู่ในความทรงจำ เสียงครางที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน กลิ่นเหงื่อผสกับกลิ่นหอมหวานของน้ำรัก และความรู้สึกจากการที่นางต้องจับสะโพกของศิษย์ชายเพื่อควบคุมจังหวะ ทุกอย่างเหล่านี้ทำให้ร่างกายของนางตอบสนองอย่างไม่อาจควบคุม
นางรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่เริ่มซึมออกมาระหว่างขา แม้จะอยู่ในน้ำอุ่น ความรู้สึกนั้นก็ยังคงแตกต่างจากน้ำในอ่างอย่างชัดเจน นางกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมตนเอง
หลังจากอาบน้ำเสร็จ นางเช็ดตัวให้แห้งด้วยผ้าขนหนูนุ่ม แล้วทาน้ำมันหอมจากดอกบัวทั่วร่างกาย ผิวเนื้อที่เปียกชื้นและเป็มันวาวจากน้ำมันหอมทำให้นางดูเย้ายวนยิ่งขึ้น
นางยืนอยู่หน้ากระจกใหญ่ มองร่างกายเปลือยเปล่าของตนเอง หน้าอกอวบอิ่มที่ยกตัวสูง หัวนมสีชมพูอ่อนที่แข็งตัวเล็กน้อยจากอากาศเย็น เอวเล็กที่โค้งเว้า สะโพกโค้งมน และขาขาวเนียนยาว ทุกส่วนของร่างกายนางล้วนสมบูรณ์แบบ
นางหยิบชุดอาภรณ์หิมะขึ้นมา เริ่มสวมใส่อย่างระมัดระวัง เนื้อผ้าไหมหนอนหิมะน้ำแข็งที่ัักับผิวเนื้อให้ความรู้สึกเย็นสบายและนุ่มนวลอย่างไม่เคยพบ มันบางเบาจนแทบจะไม่รู้สึกว่ากำลังสวมเสื้อผ้าอยู่
เมื่อสวมใส่เสร็จแล้ว นางหันไปมองตัวเองในกระจก ภาพที่ปรากฏทำให้นางอ้าปากค้าง ชุดอาภรณ์หิมะที่โปร่งใสทำให้ร่างกายของนางปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน หน้าอกอวบอิ่มที่ยกตัวสูงเด่นชัดผ่านเนื้อผ้าบาง หัวนมสีชมพูอ่อนที่แข็งตัวเล็กน้อยจากความเย็นของผ้าไหมปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน
เอวเล็กที่โค้งเว้าและสะโพกโค้งมนเด่นชัดขึ้น กระโปรงสั้นที่แค่เหนือเข่าเผยให้เห็นขาขาวเนียนยาว และเมื่อนางเคลื่อนไหวเล็กน้อย ก็เห็นได้ว่าหากยกขาสูงเล็กน้อยจะเห็นข้างในได้ชัดเจน
ชุดแบบผูกด้วยเชือกไหมเล็กๆ ที่หลายจุดทำให้ดูเย้ายวนและเชิญชวน เพียงแค่กระตุกเชือกเล็กน้อยก็สามารถถอดออกได้อย่างง่ายดาย ลายปักด้วยด้ายเงินเป็รูปดอกบัวและเมฆลอยที่ละเอียดอ่อนทำให้ชุดดูสวยงามแต่เซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน
นางรู้สึกตื่นเต้นและกังวลไปพร้อมๆ กัน ร่างกายที่ยังบริสุทธิ์ของนางปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนผ่านเนื้อผ้าโปร่งใส แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นจากการได้เห็นตนเองในชุดเช่นนี้ก็ทำให้นางรู้สึกเร่าร้อน
นางจัดแต่งผมยาวดำให้เรียบร้อย ปล่อยให้ผมยาวไหลลงมาปิดบังหลังเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเห็นรูปร่างของร่างกายผ่านเนื้อผ้าได้ชัดเจน นางทาแป้งเล็กน้อยให้ใบหน้าดูสดใส และทาลิปสติกสีชมพูอ่อนให้ริมฝีปากดูชุ่มชื่น
เมื่อเตรียมตัวเสร็จแล้ว นางก้าวออกจากห้องพัก หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความกังวล
เมื่อฉางเสวี่ยก้าวเท้าออกจากเรือนพัก ใบหน้าที่แต่งแต้มเพียงเล็กน้อยแต่ยังคงความงามสง่า นางสวมใส่ "อาภรณ์หิมะ" ผืนนั้น เดินทอดน่องไปตามทางเดินหินของสำนัก
ชุดผ้าไหมหนอนหิมะน้ำแข็งที่บางเบาจนแทบโปร่งใส เมื่อต้องแสงอาทิตย์ก็เผยให้เห็นเค้าโครงของสัดส่วนทรวดทรงงดงามที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็เนินอกที่อวบอิ่มยามที่เคลื่อนไหว หรือเรียวขาขาวเนียนที่แทบจะมองเห็นรอยหยักของต้นขาได้อย่างไม่มีอะไรปิดบัง
กระโปรงสั้นที่แค่เหนือเข่าเผยให้เห็นขาขาวเนียนยาวอย่างเต็มที่ และเมื่อนางเดินไป ชายกระโปรงก็ปลิวไสวเผยให้เห็นต้นขาที่ขาวนวลเป็ครู่งๆ
สายลมยามเช้าที่พัดโชยมาปะทะกับเนื้อผ้า ก็ยิ่งทำให้มันแนบชิดติดกาย ราวกับจะหลอมรวมร่างของนางเข้ากับธรรมชาติ ความเย็นสบายของผ้าไหมหนอนหิมะน้ำแข็งทำให้นางรู้สึกสดชื่นแต่ก็เร่าร้อนไปพร้อมๆ กัน
สายตาของศิษย์ชายทั้งหลายที่กำลังฝึกวิชาอยู่ทั่วบริเวณ ต่างหยุดชะงักลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่เพียงแต่ศิษย์ชายเท่านั้น แม้แต่ศิษย์สาวก็จ้องมองนางด้วยความประหลาดใจและความชื่นชม
แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ความปรารถนา และประกายไฟแห่งตัณหา หลายคนต่างตกหลุมรักนางั้แ่แรกเห็น ไม่ว่าจะเป็ชายหรือหญิง
ฉางเสวี่ยรู้สึกร้อนไปทั่วใบหน้า แต่กลับแปลกที่นางไม่รู้สึกอับอายเหมือนเช่นเคย ร่างกายของนางกลับรู้สึกผ่อนคลายและปลดปล่อยอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ราวกับว่าอาภรณ์หิมะผืนนี้ได้ปลดปล่อยพันธนาการบางอย่างในจิตใจของนางให้หลุดพ้น
394
