เช้าวันนั้น
หมู่บ้านปลายแผนที่ยังคงเป็เหมือนทุกวัน
---
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านยอดไม้
ลมอ่อน ๆ พัดผ่านทุ่งหญ้าสีทอง
เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นดังมาจากลานกลางหมู่บ้าน
---
ทุกอย่างดูปกติ
---
แต่สำหรับอาร์คัส
่หลายวันที่ผ่านมา
ไม่มีอะไรปกติอีกแล้ว
---
ทุกคืน
เขายังคงฝัน
---
ฝันถึงเมืองสีขาว
ฝันถึงสายฝน
ฝันถึงหญิงสาวที่กำลังอุ้มเด็กทารก
---
และทุกครั้งที่ตื่นขึ้น
เขาจะจำรายละเอียดได้มากขึ้นเล็กน้อย
---
เหมือนมีใครบางคนกำลังพยายามให้เขาจำอะไรบางอย่าง
---
อาร์คัสนั่งอยู่หน้าบ้าน
สายตามองไปยังเนินเขาด้านหลังหมู่บ้าน
---
หอคอยเก่ายังคงตั้งอยู่ตรงนั้น
---
เงียบงัน
---
เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
---
แต่เขารู้ดีว่าไม่ใช่
---
เสียงนั้นยังคงอยู่ในหัว
---
> "เราพบกันอีกครั้ง"
---
อาร์คัสถอนหายใจ
ก่อนจะลุกขึ้นยืน
---
แล้วในตอนนั้นเอง
เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน
---
กุบกับ
กุบกับ
กุบกับ
---
เสียงเกือกม้าหลายคู่ดังต่อเนื่องกัน
---
ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มหันไปมอง
---
ฝุ่นบาง ๆ ลอยขึ้นตามแรงเกือกม้า
---
แล้วขบวนม้าก็ปรากฏขึ้น.....สิบคน
---
คนแปลกหน้าสิบคน
---
พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีขาวเงิน
สะอาดเรียบร้อยกว่าคนในหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัด
---
บนอกเสื้อมีตราสีทองแปลกตา
ที่อาร์คัสไม่เคยเห็นมาก่อน
---
เพียงมองก็รู้
ว่าคนเหล่านี้มาจากโลกอีกใบหนึ่ง
---
โลกที่อยู่ไกลเกินกว่าหมู่บ้านแห่งนี้จะเอื้อมถึง
---
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัว
---
"คนจากนครหลวงหรือ"
---
"เกิดอะไรขึ้น"
---
"ไม่เคยเห็นคนแต่งตัวแบบนี้มาก่อน"
---
อาร์คัสมองไปยังชายที่อยู่หน้าสุดของขบวน
---
ผมสีเงิน
ใบหน้าสงบนิ่ง
ดวงตาคมเย็น
---
เขาไม่ได้ดูน่ากลัว
---
แต่กลับให้ความรู้สึกว่ามองเห็นทุกสิ่ง
---
แม้แต่สิ่งที่คนอื่นพยายามซ่อน
---
ด้านหลังเขา
หญิงสาวสวมแว่นกำลังมองไปรอบหมู่บ้านอย่างตื่นเต้น
---
เธอชี้นั่นชี้นี่
พูดอะไรบางอย่างกับคนข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว
---
จนคนฟังได้แต่พยักหน้าตาม
---
ตรงข้ามกับชายผมเงินโดยสิ้นเชิง
---
ผู้ใหญ่บ้านรีบเดินออกไปต้อนรับ
---
อาร์คัสอยู่ไกลเกินกว่าจะได้ยินทุกคำพูด
---
แต่เขาได้ยินบางคำ
---
"...หอคอย..."
---
หัวใจของเขากระตุกทันที
---
"...ตรวจสอบ..."
---
"...รายงาน..."
---
ลมพัดผ่าน
กลืนคำพูดส่วนที่เหลือหายไป
---
แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
---
พวกเขามาเพราะหอคอย
---
อาร์คัสรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ
---
เขาหันกลับไปมองเนินเขาอีกครั้ง
---
หอคอยยังคงตั้งอยู่เงียบ ๆ
---
แต่เป็ครั้งแรก
ที่เขารู้สึกว่า
ความลับของมันกำลังดึงดูดผู้คนจากที่ไกลแสนไกลเข้ามา
---
ขบวนคนแปลกหน้าเริ่มกระจายตัวไปทั่วหมู่บ้าน
---
บางคนพูดคุยกับชาวบ้าน
---
บางคนจดบันทึก
---
บางคนมองไปยังเนินเขา
---
ราวกับกำลังตามหาร่องรอยบางอย่าง
---
อาร์คัสเริ่มไม่สบายใจ
---
ยิ่งมอง
ยิ่งรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้มาตรวจหอคอยเพียงอย่างเดียว
---
เหมือนกำลังตามหาอะไรสักอย่าง
---
หรือใครสักคน
---
เขารีบเดินกลับบ้าน
---
เมื่อมาถึง
ท่านตายืนอยู่หน้าบ้านอยู่แล้ว
---
ราวกับรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
---
"คนจากนครหลวงมา"
อาร์คัสพูด
---
ท่านตาพยักหน้า
---
"เห็นแล้ว"
---
"พวกเขามาเพราะหอคอย"
---
คราวนี้ท่านตาเงียบไป
---
เงียบนานกว่าปกติ
---
"ท่านตา"
---
"หืม"
---
"ท่านคิดว่าพวกเขาตามหาอะไร"
---
ท่านตามองไปยังเนินเขา
---
ก่อนตอบช้า ๆ
---
"บางครั้ง"
---
"คนเราก็ออกเดินทางไกล"
---
"เพื่อค้นหาสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกให้ตื่น"
---
อาร์คัสขมวดคิ้ว
---
"หมายความว่าอย่างไร"
---
แต่ท่านตาไม่ได้ตอบ
---
เขาเพียงหันกลับเข้าไปในบ้าน
---
ทิ้งให้อาร์คัสยืนอยู่ตามลำพัง
---
ลมพัดผ่านอีกครั้ง
---
อาร์คัสมองไปยังเนินเขา
---
แล้วมองกลับไปยังคนแปลกหน้าจากนครแห่งแสง
---
ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในใจ
---
เขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังตามหาอะไร
---
แต่ไม่รู้ทำไม
---
เขากลับรู้สึกว่า
หากพวกเขาค้นพบสิ่งนั้นจริง ๆ
---
ชีวิตของเขา
อาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
---
และเป็ครั้งแรก
ที่อาร์คัสเริ่มหวัง
---
ให้คนเ่าั้หาไม่พบสิ่งที่กำลังตามหา
1K
