“ไปสิ”คณินหันไปหาเข็มจิราที่รับสายหนึ่งซึ่งโทร.เข้ามาพอดี
“นายหัวคะเข็มรับสายพี่เอก่อนนะคะ” เข็มจิราเลยขอไปคุยโทรศัพท์ คณินจึงแยกมากับเพื่อน
ห้องเด็กอ่อนที่ทาสีชมพูสดใสมีลวดลายน่ารักตกแต่งบอกให้รู้ว่าเป็แผนกทารกแรกเกิดชายหนุ่มสองคนที่ดูขัดกับความน่ารัก สดใสของสถานที่กำลังยืนดูเด็กน้อยผ่านบานกระจก
คณินกอดอกมองทารกตัวน้อยที่พยาบาลอุ้มอยู่ลูกสาวของเพื่อนหน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อยเหมือนก้อนข้าวสีชมพูดูแล้วน่ารักน่าอุ้มไม่น้อย
“ลูกสาวมึงหน้าตาไม่เหมือนมึงซึ่งถือว่าเป็โชคดีของเ้าตัวเล็กแล้ว” คณินโพล่งขึ้น
“อ้าว ไอ้ณินทำไมมึงพูดแบบนี้”
“กูว่าเหมือนคุณดา”
“มึงตาถั่วละลูกกูหน้าเหมือนกูสิ ยังไงก็ต้องมีมุมเหมือนบ้างละ มีหลายคนทักว่าเหมือนกูอยู่เลย”สันต์ชัยเถียงกลับคอเป็เอ็น “อีกอย่างตอนนี้ยังเป็ทารกอยู่เลย อีกเดี๋ยวหน้าก็เปลี่ยนมึงนี่ปากวอนส้นเท้ากูจริงๆ”
“เออๆกูก็ไม่รู้หรอกว่าหน้าเหมือนใคร บางทีหน้าเด็กก็เหมือนๆ กันหมด กูงงบางคนก็บอกว่าเหมือนพ่อ เหมือนแม่กูมองยังไงก็ไม่เหมือน”
“ก็มึงไม่มีลูกมึงเลยไม่มีโมเมนต์ละเอียดลึกซึ้งไงไว้รอมึงมีลูกก่อน มึงจะแยกหน้าลูกมึงออกเอง”
“เออไว้รอให้ถึงวันนั้นก่อนค่อยว่ากัน งั้นเดี๋ยวกูกลับก่อน” คนไม่เคยมีโมเมนต์ละเอียดบอกขณะที่สันต์ชัยหัวเราะเบาๆ จากที่สังเกตคณินชอบเด็กเล็ก เวลาเมียเพื่อนในกลุ่มคลอดลูกมักจะไปยืนมองอยู่นานๆแล้วอมยิ้มตลอด
“แล้วคุณเข็มล่ะ”
“เดี๋ยวกูโทร.หาเขาเองมึงกลับไปดูคุณดาเถอะ”
ทั้งคู่แยกกันคณินเลยเดินกลับไปที่ลิฟต์จะไปรอเข็มจิราที่โถงด้านล่างเขาหยิบโทรศัพท์มาดูเห็นเบอร์คนสนิทโทร.มาแต่เขาไม่ได้รับสายจะรับสายพอดีประตูลิฟต์เปิดออก รุจน์นั่นเองที่ออกมาจากลิฟต์
“รุจน์โทร.มามีอะไร”
รุจน์ไม่ยอมตอบคำถามแถมมีสีหน้าตื่นเต้นผิดวิสัย จนคณินเลิกคิ้วเข้มมอง
“นายหัวครับผมเจอผู้หญิงคนนั้นแล้วครับ”
คณินขมวดคิ้วขึ้นอีกสีหน้าขบขันลูกน้อง ผู้หญิงคนไหนของมัน เขามีทั้งลูกน้องผู้หญิงและมีคู่นอนที่ผ่านมาเป็สิบ มันหมายถึงผู้หญิงคนไหนกัน “ผู้หญิงคนไหน”
“คนที่นายหัวให้ตามหาไงครับคนที่สวยๆ ที่นายหัวให้ตามหาทั่วภูเก็ตแต่ไม่เจอ”
“ใครกันวะกูจำไม่ได้”
“คุณกั้งไงครับ”
“กั้ง”คิ้วเข้มคลายปมแล้วถามต่อ ดวงตาฉายแววระยับ “นายเจอเขาที่นี่เหรอ”
“ใช่ครับผมเจอคุณกั้งที่นี่ แต่คุณกั้งไม่ได้มาคนเดียวนะครับ คุณกั้งมากับ...” รุจน์ยังไม่ทันพูดจบคณินก็แทรกขึ้นสีหน้ายินดีจนปิดไม่มิดแม่มดตัวแสบที่ทิ้งความโหยหาไว้ให้เขา มาอยู่ใต้จมูกแล้ว
“เจอที่ไหน”
“เจอที่แผนกเด็กครับเธออยู่ที่แผนกเด็ก”
“เธอไปทำอะไรที่นั่นวะ”
“เธอพา...”
“ช่างเถอะเดี๋ยวจะคลาดอีก ฉันไปหาเลยดีกว่า” คณินตัดบทไม่ยอมให้รุจน์เอ่ยต่อจนจบรุจน์เกาหัวแกรกๆ เพราะใจความสำคัญมันอยู่ตรงที่ว่าผู้หญิงคนนั้นอุ้มเด็กทารกมาและคุณกั้งก็คือแม่ของเด็กคนนั้น
ด้วยความใจร้อนทำให้คณินไม่รอลิฟต์วิ่งลงบันไดมาจนถึงชั้นหนึ่ง ขายาวๆ เดินมุ่งหน้าตรงไปยังเคาน์เตอร์พยาบาลหน้าวอร์ดเด็กที่มีป้ายขนาดใหญ่บอกว่าแผนกกุมารเวชไม่ทันต้องถามเขาก็เห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาสวยจัดกำลังยืนคุยกับพยาบาลคนหนึ่งอยู่
ใช่ผู้หญิงคนนั้นที่เขาตามหา คณินเปิดยิ้มก้าวเข้าไปหาเข้าไปทั้งที่ไม่รู้ว่าจะถามอะไร และเข้าไปทักเพื่ออะไรในเมื่อไม่มีสถานะต่อกันแค่คนที่เคยมีซัมติงในคืนเร่าร้อนคืนหนึ่ง
แต่ภาพที่เขาเคยได้เวอร์จิ้นของหญิงสาวก็วิ่งเข้ามาในหัวเขาจำได้แม่นยำว่าคืนนั้นเขามีความสุขมากแค่ไหน เธอเร่าร้อนทำให้เขาติดใจต้องคร่ำครวญหาถึงอีกหลายเดือน ทั้งความสาว สดใหม่และลีลารักที่สนองเขาอย่างถึงใจทั้งที่เธอเป็สาวเวอร์จิ้น
แค่คิดกายแกร่งก็เกร็งขึ้นมาตรงส่วนนั้นที่อยู่นอกเหนือจากการควบคุมปวดตุ้บ หลังจากคืนนั้นคิดจะคุยกับเธอให้รู้เื่แต่พอมาตามหาอีกทีก็ไม่พบแล้ว เขาติดงานด่วนเลยให้รุจน์ตามหาแต่ก็ไม่เจอทั้งที่เขามีเื่อยากบอกอยากดีลด้วยมากมาย อันดับแรกคือเขาอยากบอกว่าเขาไม่มั่นใจว่าเขาเซฟเธอได้จริงหรือเปล่าเพราะมีซัมติงกันหลายต่อหลายรอบ
เธออาจจะท้องมีมากกว่าหนึ่งครั้งที่เสียวมากจนรู้สึกว่าชักออกไม่ทัน น่าจะมีหลุดๆ เข้าไปบ้างก็ตอนนั้นกำลังมัน เสียวสุดๆใครจะอดใจถอดถอนออกมาทันอีกทั้งเธอก็คับแน่นฟิตเปรี๊ยะ ดูดดึงตัวตนเขาไว้แน่นจนมิดลำเขาเลยเอาออกไม่ทัน แต่นั่นไม่ใช่ความผิดเธอหรอก เพราะเขาชอบความคับแน่นรัดรึงนั้นมากจนทำให้เกิดความคิดลำดับที่สองตามมาคือ
เขาอยากเลี้ยงดูเธอเป็เมียและอยากถามเธอว่าจะกินยาคุมฉุกเฉินไหม เธอจะได้ไม่ท้อง ไม่ต้องมีลูกถ้าไม่พร้อมทว่าทุกความคิดของเขาต้องพลันหยุดลงเหมือนกะพริบตาปริบหนึ่งเมื่อ
“น้องน้ำใสน่ารักจังปากนิด จมูกหน่อย สวยได้คุณแม่มาเลย” เสียงพยาบาลเอ่ยกับแม่หนูผิวขาวผ่องตัวกลมเหมือนก้อนข้าว
“น้องน้ำใสแก้มยุ้ยคาดผมวันนี้ก็นำแฟชั่นมากค่ะคุณแม่”
พยาบาลสาวสองคนมารุมขออุ้มบ้างก็มาขอถ่ายรูปด้วยน้ำใสไม่ใช่ดาราก็จริงแต่ก็ถือว่าเป็เซเลบของวอร์ดเด็กเพราะน่ารักน่าชัง ยิ้มเก่งแถมคุณแม่มักจับแต่งตัวฟรุ้งฟริ้ง มีโบคาดศีรษะมาไม่ซ้ำแบบใครขออุ้มก็ไม่ร้องไห้โยเย ยิ้มเล่นกับทุกคนจนใครเห็นก็อดใจที่จะรักไม่ไหว
“น้ำใสกลับก่อนนะคะไว้มาใหม่ตอนฉีดวัคซีนอีกทีนะคะ” กัญญาภัคจับมือลูกน้อยบ๊ายบายกับพยาบาลแม่หนูตัวกลมเหมือนก้อนแป้งยิ้มแป้นราวกับรู้เื่ยิ่งทำให้คนมองหลงรักมากขึ้นไปอีก “เรากลับกันเถอะค่ะน้ำใสป่านนี้คุณยายรอแย่แล้ว” กัญญาภัคเอ่ยกับลูกเสียงสดใสทว่าหมุนตัวกลับมาจะออกจากแผนกเด็กก็ต้องตกตะลึง ยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเจอใครบางคนยืนมองเธอกับลูก
“คุณกั้ง”
“คุณคณิน”
“ดีใจที่จำชื่อผมได้” ใบหน้าเขาบอกแบบนั้นจริงๆ แต่กัญญาภัคไม่ได้ดีใจ ทว่ากลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา
เขาควรจะไปที่อื่นไม่ใช่มาแผนกเด็กสิท่าทางใของหญิงสาวไม่รอดพ้นสายตาของคนช่างสังเกต เอาจริงๆเขาเองก็ใไม่แพ้เธอเหมือนกันที่ได้มาเจอที่นี่
“เด็กคนนี้ใครกันลูกคุณหรือ” คณินถามขึ้น สายตาจับจ้องไปที่แม่หนูน้อยตัวกลมเหมือนตุ๊กตาน่ารักน่าอุ้มเป็ที่สุด แก้มยุ้ยเป็พวง จมูกเล็ก ปากแดงระเรื่อ มองไปมองมาหน้าตาคล้ายกับ...
คล้ายกับใครนะคุ้นจัง
“ฉันขอตัวก่อนนะคะ”กัญญาภัคไม่อยากตอบเพราะคิดว่าไม่มีความจำเป็ เธอจะตัดเขาออกจากชีวิตเื่เก่าคืนนั้นเธอฝังกลบไม่อยากรื้อฟื้นอีก แม้จะเคยหวนนึกถึงบ่อยๆ
กายกำยำที่เคยโอบล้อมทาบทับตัวเธอความคลั่งไคล้ที่เขามีให้ ปรนเปรอจนสำลักความสุขด้วยกันทั้งสองคน ทั้งที่ไม่เคยมีเซ็กซ์มาก่อนแต่กลับรู้สึกว่าเขาทำให้เธอตื่นตัว ตอบสนองเขาราวกับเธอรู้จักร่างกายเขาดี
2K
