แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน

"สวัสดีทุกคน ฉันเป็นนักศึกษาปี 2 ชื่อแตงโม เพื่อนๆเรียกฉันว่าโม" แตงโมแนะนำตัวเองแตงโมเป็นหนึ่งในผู้หญิงไม่กี่คนที่เรียนอยู่ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ชีวิตเธอไม่มีอะไรมาก มีแค่กิน นอน เรียนหนังสือ อ่านนิยาย วนเวียนอยู่แบบนี้แหละแตงโมชอบวิชาประวัติศาสตร์มากถึงมากที่สุด ซึ่งทำให้เธอชอบอ่านนิยายแนวอิงประวัติศาสตร์ ไม่ก็นิยายแนวที่สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมความเป็นอยู่ รวมถึงสำนวนภาษาที่ใช้ในอดีตโดยเฉพาะในนิยายจีนนี่อาจจะเป็นเพราะเธอเป็นคนไทยเชื้อสายจีน ปู่ ย่า ตา ยาย ก็ล้วนมาจากประเทศจีนทั้งหมด จึงทำให้เธอมีความใกล้ชิดกับอะไรหลายๆอย่างของจีน ทั้งประเพณี วัฒนธรรม และหลักการปฏิบัติต่างๆวันนี้ก็เป็นอีกวันในช่วงปิดเทอมที่แตงโมนอนอ่านนิยายอยู่บนเตียงในห้องนอนของตัวเอง อากาศช่วงนี้ถ้าเป็นช่วงเช้าๆจะไม่ร้อนมาก พอเริ่มมีแดดเท่านั้นแหละ อากาศก็ร้อนขึ้นมาทันใด ไหนจะ PM2.5 อีก อยู่ในห้องเปิดแอร์สบายใจกว่า ยิ่งมีชานมไข่มุกอีกแก้วช่วยดับกระหายคลายร้อนได้ดี กินไปอ่านไป ฟินสุดๆนิยายเรื่องที่เธอกำลังอ่านอยู่คือเรื่อง 'เจาะเวลาหาจิ๋นซี' นิยายอิงประวัติศาสตร์ มีทั้งหมด 8 เล่ม เธออ่านมาถึงเล่มสุดท้ายแล้ว หลังจากใช้เวลาอ่านมาเกือบครึ่งเดือนเฮ้อ...อ่านแล้วรู้สึกอิจฉานิดๆที่ตัวละครในนิยายได้ย้อนเวลาไปยังยุคที่มีความสำคัญยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์ถ้าเธอได้มีโอกาสย้อนไปยังยุคโบราณบ้างก็คงดีเหมือนกัน แต่นั่งนึกไปนึกมา ตัวเธอที่วันๆเอาแต่กิน นอน เรียนหนังสือ และอ่านนิยาย ไม่มีความสามารถด้านไหนโดดเด่นเป็นพิเศษ จะสามารถอยู่รอดและมีความสามารถหลากหลายเหมือนตัวละครในนิยายหลายๆเรื่องได้ยังไง เธอคงทำได้แค่ดำเนินชีวิตไปตามอรรถภาพเท่านั้นตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึงเสียงใครสักคนวิ่งขึ้นบรรไดมาอย่างรวดเร็ว ได้ฉุดเธอให้หลุดจากภวังค์ กลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง"แฮกๆ แฮกๆ พี่โม พี่โม ตอนนี้เกือบจะ 9 โมงแล้วนะคะ คุณแม่ฝากกวามาถามว่าพี่เก็บของเสร็จแล้วยังคะ"เสียงเรียกจากแตงกวาซึ่งเป็นน้องสาวของเธอทำให้เธอนึกออกว่าวันนี้มันวันเสาร์ที่ 21 ธันวาคมแล้วนี่นาวันนี้แตงโมต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อไปพบอากง อาม่าก่อนที่จะเดินทางไปประเทศจีนด้วยกันในช่วงวันปีใหม่ เมื่อตั้งสติได้เธอจึงรีบตอบน้องสาวกลับไปว่า"ขอบใจมากที่มาเตือน พี่โมลืมไปแล้วเนี่ย555""ไม่เป็นไรค่ะ กวาตื่นเต้น ก็เลยนั่งไม่ติดต้องหาอะไรทำ อิอิ แล้ว...พี่โมมีอะไรให้กวาช่วยไหมเอ่ย""อืม...พี่มีของต้องเก็บอีกนิดหน่อยก็เสร็จแล้วละ เดี๋ยวพี่เก็บเองดีกว่า""โอเคค่ะ งั้นกวาไปหาคุณแม่ก่อนแล้วกันเผื่อคุณแม่มีอะไรให้ช่วย ^^""จ้า ลงไปดีๆละ อย่าวิ่งเหมือนตอนขามา เดี๋ยวสะดุดล้มหรอก""ค่ะ คุณพี่โม กวารับบัญชา" กวาตอบโมก่อนที่จะรีบเดินลงไปอย่างรวดเร็วพร้อมเสียหัวเราะอย่างร่าเริง ดีใจที่ได้แกล้งพี่โมโมคิดในใจ 'น้องใครหว่า ซนจริงๆ เห้อ'หลังจากนั้นจึงก้มมองดูนาฬิกา เห็นว่าเหลือเวลาอีกแค่ 20 นาที เธอจึงรีบเก็บของที่เหลืออย่างรวดเร็ว และสิ่งหนึ่งที่ต้องเอาไปด้วย ห้ามลืมเด็ดขาดก็คือนิยายเล่มหนาที่ฉันอ่านเกือบจะจบแล้วนั่นเองเมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาออกเดินทางพอดีบ้านของแตงโมอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพฯ กว่าจะออกจากกรุงเทพฯ ได้ใช้เวลาเป็นชั่วโมง แถมอากาศก็ร้อน รถก็ติดอีก =_=จากนั้นใช้เวลาอีกเกือบชั่วโมงก็จะถึงบ้านของอากง อาม่าที่จังหวัดราชบุรีที่บ้านของอากง อาม่าอากาศดี ร่มรื่น เย็นสบายแม้จะเป็นตอนเที่ยงวันหลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเที่ยง และพูดคุยกันให้หายคิดถึงเรียบร้อยแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปยังห้องของตนเองเพื่อขนสัมภาระไปเก็บให้เรียบร้อยพวกเราจะอยู่ที่นี่จนถึงวันคริสต์มาส เพราะหลังวันคริสต์มาสพวกเรามีกำหนดการเดินทางไปยังประเทศจีนด้วยกัน ที่นี่นับเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เธอชอบมากๆ มันช่วยทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายหลังจากเรียนหนังสือมาตลอดสามสี่เดือนที่ผ่านมาเวลาที่นี่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันพรุ่งนี้ก็ถึงวันที่ต้องออกเดินทางอีกครั้งแล้ว แตงโมตื่นเต้นมาก เพราะไม่ได้ไปเที่ยวสถานที่ที่ไกลจากบ้านแบบนี้นานแล้วหลังจากที่ทุกคนกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ อากงก็เรียกเธอให้ไปหาที่เรือนของท่านเมื่อไปถึงอากงได้พาเธอยังห้องห้องหนึ่ง ซึ่งที่ผ่านมาห้องนี้จะถูกล็อคเอาไว้ตลอด เป็นที่รู้กันในครอบครัวว่าห้องนี้เคยเป็นห้องของน้องสาวของอากงอากงท่านรักน้องสาวคนนี้มาก ดังนั้นถึงแม้ว่าน้องสาวของท่านจะจากไปนานแล้ว แต่ท่านก็ยังคงเก็บห้องนี้เอาไว้ ดูแลทำความสะอาดเป็นอย่างดีห้องห้องนี้ไม่ได้กว้างมากนัก แต่ก็เป็นห้องที่น่าอยู่มาก มีการตกแต่งอย่างเรียบง่าย ของทุกอย่างในห้องดูเป็นระเบียบสมกับที่ได้รับการดูแลอย่างดีหลังจากที่เข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว อากงได้บอกแตงโมว่ามีของจะให้ ท่านเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งก่อนที่จะหยิบกล่องไม้้สลักลวดลายสวยงามมากล่องหนึ่งแล้วยื่นให้เธอ"อาโม รับไปสิ นี่เป็นของที่น้องสาวของอั๊วฝากเอาไว้ บอกให้อั๊วมอบให้หลานคนโตของตระกูลเมื่อเหนว่าถึงเวลาอันสมควรตอนนี้อั๊วคิดว่าลื้อเองก็โตพอแล้วที่จะสามารถดูแลของชิ้นนี้ด้วยตัวเองได้อีกอย่างลื้อเองกำลังจะต้องเดินทางไกล ถือว่าของชิ้นนี้เป็นเครื่องรางคุ้มครองให้ลื้อเดินทางปลอดภัยแล้วกันอั๊วไม่มีอะไรแล้ว ลื้อเองก็กลับไปนอนพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ พรุ่งนี้เช้าต้องตื่นแต่เช้าอีก""ขอบคุณค่ะอากง โมจะดูแลของชิ้นนี้เป็นอย่างดีค่ะ อากงก็พักผ่อนให้เยอะๆ เหมือนกันนะคะ พรุ่งนี้เช้าเจอกันค่ะ"อากงยิ้มและยื่นมือมาลูบหัวของแตงโมอย่างเอ็นดู แตงโมเองก็ยิ้มให้อากง ก่อนที่จะรีบกลับห้องของตัวเองเพื่อดูของที่อยู่ในกล่อง-----------------------------------------------------------* จบกันไปแล้วค่ะสำหรับตอนแรก ???? ถ้ารีดมีคำติชมอะไรก็บอกไรท์ได้เลยน้าา ไรท์ไม่กัด อิอิ ขอบคุณค่ะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 01 50%

นิยายแนะนำ

แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 01 50%

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้