“ท่านแม่ ขอร้องล่ะ พาหมอมาดูิเยว่เถอะ! นางไม่ได้สติมาห้าวันแล้ว หากเป็เช่นนี้ต่อไปนางคงไม่รอดแน่ ขอร้องล่ะ ท่านช่วยนางด้วยเถอะนะ!” เสียงโศกเศร้าของหญิงสาวดังลอยมาจากภายในบ้านของครอบครัวชาวไร่ชาวนา
“หาหมออะไร หาหมอแล้วไม่ต้องเสียเงินรึไง? ตัวเ้าเองไม่ทำมาหากิน วัน ๆ เอาแต่ใช้เงิน ครอบครัวข้าจะเลี้ยงดูตัวล้างผลาญอย่างพวกเ้าได้อย่างไร” ตามด้วยเสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่ง
ชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาข้างนอกได้ยินบทสนทนาของแม่ผัวลูกสะใภ้ต่างก็อดพากันส่ายหัวไม่ได้ แม่สามีของสกุลหลี่นี่ชักจะเกินไปแล้วจริง ๆ หลี่หงลูกชายเพิ่งจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้มีหลานป่วยก็ไม่ยอมเชิญหมอมาดูอีก แล้วต่อไปนางหลี่ซูจะทำอย่างไรเล่า! ห้าวันก่อนเพิ่งจะสูญเสียสามีไป ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าลูกสาวจะรอดหรือไม่? ช่างน่าสงสารเสียจริง
ตอนนี้ภายในบ้านตระกูลหลี่ มีผู้หญิงสองคนกำลังเท้าสะเอวด่าสาปแช่งคนอยู่ ส่วนบนพื้นมีผู้หญิงอีกคนที่กำลังก้มหน้าร้องไห้ เมื่อดูจากเสื้อผ้าของทั้งสามแล้ว สามารถมองออกได้ทันทีว่าพวกนางมีสถานะเป็เช่นไรในตระกูล หญิงสาวที่ยืนอยู่ในลานบ้านคนหนึ่งมีอายุประมาณห้าสิบกว่าปี ด้วยใบหน้าที่แหลมยาวของหญิงวัยกลางคนผู้นี้ทำให้นางดูเป็คนที่ชอบพูดจาเสียดแทงผู้คน
นี่ก็คือนางหลี่หวังผู้ที่เป็นายหญิงของตระกูล ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างกายนางคือลูกสะใภ้คนโตของนางเสี่ยวหลี่หวัง นางเสี่ยวหลี่หวังกับนางหลี่หวังนั้นมีความคล้ายคลึงกันถึงห้าหกส่วน นางเสี่ยวหลี่หวังผู้นี้เป็หลานสาวของบ้านฝั่งมารดาของนางหลี่หวัง นิสัยใจคอของแม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้เหมือนกันทุกประการ เอ่ยวาจาเสียดแทงผู้อื่นอย่างไร้ความปรานี เสื้อผ้าของทั้งสองคนต่างทำจากผ้าฝ้ายเนื้อดี ส่วนหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้นที่ไม่อาจเห็นหน้าได้อย่างชัดเจนนั้นคือนางหลี่ซู เสื้อผ้าบนร่างของนางมีแต่รอยปะรอยเย็บ เมื่อมองดูก็รู้ทันทีว่านางนั้นไม่มีสถานะอะไรในตระกูลนี้
นางหลี่ซูคุกเข่าอยู่บนพื้นร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางเอ่ยขอร้องด้วยเสียงต่ำ “ท่านแม่ ข้าขอร้องล่ะ เชิญท่านหมอมาดูิเยว่เถิด! พี่หงไม่อยู่แล้ว ข้าไม่อาจปล่อยให้เกิดเื่อะไรกับิเยว่ได้ ไม่เช่นนั้นหากพี่หงกลับมา ข้าจะอธิบายกับเขาได้อย่างไร!”
นางหลี่หวังตะคอกใส่นาง “เพ้ย! ยังจะให้เชิญหมอมาทำไมอีก นางคู่ควรหรือ? หากเป็ข้า ตอนนี้คงนำไปโยนทิ้งไว้หลังูเาแล้ว หากมาตกตายอยู่ในบ้านจะโชคร้ายเอา ไม่ใช่ว่าเป็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งหรือ? ครอบครัวเ้ายังมีเด็กอีกตั้งเยอะ หากน้อยไปคนหนึ่ง คนแบ่งข้าวกินในครอบครัวก็น้อยลงไปด้วยนี่”
นางหลี่ซูมองไปที่แม่สามีอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อครู่นี้นางบอกว่าจะเอาิเยว่ไปทิ้งหรือ จะทำได้อย่างไร ิเยว่ก็แค่ป่วย จะนำนางไปทิ้งได้อย่างไรกัน! นางหลี่ซูกระวนกระวายขึ้นมาทันใด นางคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้งและโขกศีรษะให้กับนางหลี่หวัง “ท่านแม่ ไม่ได้นะ! ิเยว่ยังไม่ตาย ขอร้องท่านล่ะ”
ภายในห้อง ‘ชั่งกวานิเยว่’ ลืมตาจ้องมองเพดาน นางมาอยู่ที่นี่ได้สามวันแล้ว ใน่สามวันมานี้เริ่มตื่นได้นานขึ้น และสติก็เริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ นางตายไปแล้ว และิญญาได้เดินทางทะลุมิติมาอยู่ในยุคและราชวงศ์ที่ไม่คุ้นเคย มาเกิดใหม่อยู่ในร่างของเด็กสาวที่ชื่อว่าหลี่ิเยว่ ตอนนี้หลี่ิเยว่อายุเพียงแปดปี เป็ลูกสาวคนที่สองของหลี่หงในบ้านสกุลหลี่ และเป็โชคดีของสองสามีภรรยานัก ภายในสิบสองปีมานี้นางตั้งครรภ์ถึงสี่รอบ และทุกครรภ์ล้วนเป็ครรภ์แฝด นั่นหมายความว่าหลี่ิเยว่นั้นยังมีพี่น้องอีกเจ็ดคน เมื่อได้ความทรงจำกลับมาแล้ว ‘ชั่งกวานิเยว่’ ก็รู้ว่าถึงแม้พวกเขานั้นจะค่อนข้างลำบาก แต่พวกเขากลับอยู่กันอย่างมีความสุขยิ่งนัก ซึ่งความสุขเช่นนี้ทำให้นางเ่าั้อิจฉาเป็อย่างมาก
ในเมื่อตอนนี้ตัวนางเองกลายเป็หลี่ิเยว่แล้ว เช่นนั้นความสุขนี้ก็จะเป็ของนาง และตอนนี้จะให้มีคนมารังแกแม่ของนาง รังแกครอบครัวของนางไม่ได้เด็ดขาด!
ลำดับพี่น้องครอบครัวหลี่หง
96
