ใจกลางเมืองฝึกหัด
ฟุม! ร่างของเซนต์ปรากฏที่ใจกลางเมืองฝึกหัด ก็ทำให้คนอื่นๆ หันมามองเล็กน้อยและก็เดินจากไปเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น เซนต์รู้อยู่แล้วว่าเมื่อเข้าเกมมา รูปร่างก็จะเปลี่ยนไป 20% ซึ่งสามารถไปเปลี่ยนอีกรอบได้แค่ ID ละ 1 ครั้งเท่านั้น เขาก็ไม่ได้อะไรมาก เพราะมันเป็กฎของเกมอยู่แล้ว แถมเขาก็้าแบบนั้นเหมือนกันด้วย
ในตอนนี้ร่างของเขาแทบไม่หลงเหลือความหล่อเลยแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าเรียบไร้ออร่า หน้าตาธรรมดาบ้านๆ ที่สามารถหาดูได้ตามท้องถนน...นั่นแหละ หน้าเขาเอง
"แม่งเอ๊ย! หมดกัน...ภาพพจน์ที่สร้างมา" เซนต์หรืออีกชื่อก็คือหยิงฉาง พูดด้วยน้ำเสียงโมโห เขาระบายโทสะด้วยการกระทืบเท้า คนรอบๆ ต่างมองเขาอย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก หยิงฉางไม่รอช้าคุมสติตัวเองไว้ ก่อนจะหายใจเข้าออกลึกๆ
"เฮ้อ! กายบอกว่าจะรอที่หน้าเมืองฝึกหัด ทิศเหนือสินะ" หยิงฉางพูดกับตัวเองเบาๆ และเดินเข้าไปในอาคารเริ่มต้น ไปเอากล่องผู้เล่นมือใหม่...เมื่อได้เรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินไปทิศเหนือทันที
"ตอนนี้เราต้องเปิดกล่องก่อนสินะ" หยิงฉางไม่รอช้าเปิดกล่องผู้เล่นมือใหม่ทันที ซึ่งในเมืองฝึกหัดไม่สามารถฆ่ากันได้ แต่เมื่อออกนอกเมืองแล้ว จะฆ่าจะแกงกันก็ไม่ผิด ติ๊ง!
"ผู้เล่นหยิงฉางได้ทำการเปิดกล่องผู้เล่นมือใหม่สำเร็จ ได้รับ ใบเลือกอาวุธระดับ 1 จำนวน 1 ใบ ได้รับใบสุ่มทักษะคัมภีร์ยุทธขั้นต่ำ 1 ใบ ะเิเพลิง 10 ลูก ะเิแสง 5 ลูก ะเิควัน 2 ลูก"
"ถือว่าดี" หยิงฉางพูดขึ้นอย่างเบาใจ ก่อนจะหยิบใบเลือกอาวุธออกมา และเลือกใช้อาวุธเป็ดาบ พริบตาต่อมาเขาก็ได้ดาบสีเงินยาว 1 เมตรไม่ค่อยคมสักเท่าไหร่ ปกติหยิงฉางเป็คนที่ใช้ดาบอยู่แล้ว แต่นั่นก็ตามแต่สถานการณ์ด้วย ส่วนใหญ่เขาใช้ธนูกับดาบเท่านั้น
หยิงฉางไม่รอช้าพยายามเดินข้างถนนไว้ เพื่อไม่เป็จุดโดดเด่น....จริงๆ การเปิดกล่องข้างถนนก็ไม่ใช่เื่ดี แต่ของที่เขามีอยู่ก็ถือว่าได้ไปก็เอาไปทิ้ง อ๋อ! ยกเว้นแค่ใบสุ่มทักษะคัมภีร์ยุทธอะนะ
"ต่อไปก็ใบสุ่มทักษะคัมภีร์ยุทธ" หยิงฉางหยิบใบสีดำทองออกมาจากกระเป๋ามิติ เขาหันไปมองรอบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในซอยตึกมืดๆ ทันที เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เขาก็ฉีกใบสุ่มเพื่อเปิดใช้ทันที
"ผู้เล่นหยิงฉางได้ทำการเปิดใบสุ่มทักษะคัมภีร์ยุทธสำเร็จ ได้รับ ทักษะคัมภีร์ระวังภัยขั้นต่ำ 1 เล่ม"
"ดูจากชื่อแล้วค่อนข้างจะดีเลยทีเดียว" ว่าแล้วเขาก็ไม่รอช้าเปิดคัมภีร์ขึ้นมาอ่าน
คัมภีร์ระวังภัยขั้นต่ำ
ข้อจำกัด
ผู้เล่นระดับพื้นฐานที่ 1 สามารถใช้ทักษะระวังภัยได้ในระยะ 1 เมตร
ผู้เล่นระดับพื้นฐานที่ 10 สามารถใช้ทักษะระวังภัยได้ในระยะ 2 เมตร
ผู้เล่นระดับพื้นฐานที่ 20 สามารถใช้ทักษะระวังภัยได้ในระยะ 3 เมตร
คุณสมบัติ
ผู้เล่นสามารถรับรู้อันตรายได้ทุกอย่างในระยะที่กำหนด
โบนัสคัมภีร์
สามารถรวมเข้ากับระบบระวังภัยระดับพื้นฐานที่ 30 ขึ้นไปได้
ระยะเวลาคูลดาว
คูลดาว 1 วินาที
"เป็คัมภีร์ที่ดีเลยในระดับนี้...เรียนรู้! "
พริบตาต่อมา คัมภีร์ยุทธก็สลายหายกลายเป็แสงสีขาว พุ่งเข้าไปในอกของหยิงฉางทันที
"ผู้เล่นหยิงฉางได้เรียนรู้ทักษะคัมภีร์ระวังภัยขั้นต่ำ ผู้เล่นสามารถรับรู้อันตรายทุกอย่างได้ในระยะ 1 เมตร ขอให้ผู้เล่นหยิงฉางโชคดีค่ะ"
"ระยะ 1 เมตรถือว่าใกล้เกินไป แต่! มันบอกว่าทุกอย่างทุกชนิดสินะ งั้นมันอาจจะรวมต้นไม้ต้นพิษและอื่นๆ ด้วยละมั้ง" หยิงฉางเมื่อได้เรียนรู้ทักษะคัมภีร์ยุทธเสร็จ ก็เดินออกจากซอยมุ่งไปยังทิศเหนือทันที ผ่านไปไม่นานหยิงฉางก็เดินมาถึง เขามองไปรอบๆ ก่อนจะเจอกับคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา กำลังยืนอยู่กับกลุ่มใครไม่รู้หน้าประตูเมือง
"ไอ้แพนด้า! " หยิงฉางเดินฝ่ากลุ่มคนเข้าไปหา คนที่ถูกเรียกก็หันมามองอย่างสนใจ
"ไอ้เซนต์ปะเนี่ย? " ชายร่างกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาระดับดารา ผมสีดำตรงยาวกลางหลัง มัดด้วยเชือกขนาดเล็ก ั์ตาสีเขียว สวมเสื้อสีดำทั้งตัวเหมือนนินจา มองมายังหยิงฉางด้วยแววตาประหลาดใจ พร้อมกับยกมือลูบคางอย่างครุ่นคิด หยิงฉางเห็นก็กลอกตาไปมา
เพราะรูปร่างของเขาคงจะประหลาดตาสำหรับมัน แต่สำหรับเขาถือว่าเป็เื่ปกติ แน่นอนว่าหยิงฉางก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าตนเองมีใบหน้าอย่างไร และเขาก็ไม่อยากรู้ด้วย
"เฮ้ย! ใช้คนที่มึงบอกว่าเก่งที่สุดใช่ไหม" คนในกลุ่มถามขึ้นอย่างสงสัย
"เออสิวะ นี้แหละคนที่กูคิดว่าเก่งที่สุดในกลุ่มละ" หลินปิงหรือก็คือกายพูดขึ้นอย่างมั่นใจ
"มึงคิดดีๆ หลินปิง ดูนั้น! ...ชุดขาวมาเชียว นี้แหละผู้เล่นมือใหม่ ถ้าไม่ใช่ก็พระสงฆ์เดินบิณฑบาตนั่นแหละ เชื่อกู กูเรียนมา" เ้าเดิมพูดอย่างมั่นใจ พร้อมกับกำหนัดชกใส่อากาศ ก่อนจะพูดต่อ
"และอีกอย่างนะ เรากำลังจะไปล่าบอสระดับ 10 กันด้วย ถ้าเอามันไปด้วยมีแต่จะไปสวดมนต์ขอพรเทพเ้าเปล่าๆ " หยิงฉางไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เขากำลังมองป่าด้านหน้าอย่างพินิจ ใช้เวลาไปไม่ถึง 1 นาทีเขาก็สรุปได้
'ดูจากสภาพของป่าแล้ว มันสามารถทำให้ผู้เล่นคนอื่น ลอบสังหารเราได้ง่ายๆ ...ถ้าเราไปแบบไม่คิดละก็ให้ดีมีหวังไปเกิดใหม่แน่'
"แม่งเอ๊ย! ไปกันเถอะพวกเรา...ถ้าเราไปกับไอ้หลินปิงครั้งนี้มีแต่ตายกับตายวะ" หยิงฉางที่คิดแผนเสร็จแล้ว ก็เดินไปหาหลินปิงเพื่อนรักของเขาทันที
"พร้อมเหรอยังหลินปิง" หลินปิงไม่ตอบ แค่ส่งยิ้มเ้าเล่ห์ระบายทั่วใบหน้าออกมา หยิงฉางไม่รอช้าเดินเข้าป่าทันทีที่ตนเองกำหนดเส้นทางเอาไว้ โดยที่ใช้เส้นทางบนต้นไม้
ถึงแม้พวกเขาจะไม่สามารถใช้วิชาตัวเบาได้ แต่ต้นไม้ในป่านี้ค่อนข้างจะติดกัน เลยสามารถเดินบนต้นไม้ได้อย่างสะดวก ถึงแม้จะมีกิ่งไม้มากมายขัดขวางก็ตาม แต่มันก็ดีกว่าการเป็เป้าสายตาของคนอื่นในระยะไกล เมื่อหยิงฉางเข้ามาได้ 5 นาที หยิงฉางก็หยุดลงที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง
"นำไปเลยหลินปิง และอธิบายมาด้วย...บอสที่จะให้จัดการมีลักษณะอย่างไง ฉัน้าข้อมูลทั้งหมดเลย เดี๋ยวนี้! " หลินปิงพยักหน้าะโนำทันที
"มันเป็ม้าขนาด 2 เมตร มีความเร็วเป็เลิศ สามารถใช้ทักษะพิเศษได้ ซึ่งทักษะพิเศษของมันคือเท้าไฟ เมื่อมันใช้แล้วจะคูลดาวทักษะไป 2 นาที แน่นอนว่าทักษะนี้คนในระยะ 10 เมตรจะถูกเผาทันที" หยิงฉางพยักหน้ารับ
"บอกความรุนแรงและการหลบหลีกทักษะของมันด้วย" หลินปิงหยุดอยู่ต้นไม้ต้นหนึ่ง และชี้ไปยังม้าสีดำข้างล่างด้านหน้า
"ความรุนแรงของมันสามารถฆ่าพวกระดับ 5 ได้ในไม่กี่วินาที ส่วนการหลบหลีกทักษะของมัน สังเกตจากตอนที่มันถอนหายใจยาว มันจะยกเท้ากระทืบพื้นสองครั้งและใช้ทักษะพิเศษโจมตี พอไหวไหม" หยิงฉางพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถามต่อ
"แล้วมันสามารถถูกโจมตีได้กี่ชนิด เอ่อ! แบบว่า...สามารถใช้ไฟทำให้มันาเ็ได้ไหม" หลินปิงพยักหน้าตอบ
"ได้! แต่ถ้าเจอบอสระดับ 60 ขึ้นไป อย่าหวังที่จะใช้ธาตุเดียวกับมันละ" อือ! หยิงฉางมองไปยังม้าสีดำที่มีแผลเหวอะหวะขนาดใหญ่ กำลังต่อสู้กับผู้เล่นจำนวน 10 กว่าคน ซึ่งแต่ละคนหยิงฉางก็พอจะเดาได้อยู่ในระดับ 6-8 แต่เขาระดับ 1 เท่านั้น ส่วนหลินปิงนั้นอีกฝ่ายบอกว่าอยู่ระดับ 10 ซึ่งระดับเดียวกับบอส
"ฆ่าแล้วเราจะได้อะไร? " หยิงฉางถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
"จากข้อมูล...มีคนบอกว่าฆ่าแล้วจะได้คัมภีร์ ซึ่งโอกาสน่าจะน้อยมาก...แต่ถ้าไม่ได้คัมภีร์ ก็จะเป็อาวุธระดับ 2 เงินหยวนและอื่นๆ ประมาณนี้" หลินปิงพูดจบ ก็หันกลับมาถามทันที
"แผนว่าไงเซนต์" หยิงฉางมองหน้าก่อนจะกล่าวขึ้น
"ในเกมนี้ฉันชื่อ หยิงฉาง " หลินปิงได้ยินกลอกตาไปมา
"ใครจะไปรู้วะ มา! แลกชื่อกัน" หลังจากที่เพิ่มเพื่อนกันเสร็จ หยิงฉางก็เข้าปาร์ตี้กับหลินปิงทันที
"นายสนใจของไหม" หยิงฉางถาม
"ไม่หรอก แต่ถ้ามันเป็คัมภีร์อันนี้ก็ไม่แน่" หลินปิงตอบ
"อือ! งั้นก็พอมีทาง" หยิงฉางพูดขึ้น หลินปิงได้ยินก็ถามกลับ
"บอกแผนมาได้ยัง" หยิงฉางไม่ตอบ เขาอมนิ้วและมือยกขึ้นเหนือหัว
'ลมมุ่งมาที่หน้าเมืองฝึกหัดสินะ ดูจากความแรงของลมแล้ว น่าจะทำให้ไฟไล่มาถึงเมืองได้ไม่เกิน 5 นาที จากตรงนี้มีแต่ต้นไม้แห้งและพุ่มหญ้าแห้งๆ ด้วยสินะ อย่างนี้ก็เข้าทางเรา' หยิงฉางพูดในใจอย่างยินดี
"แผนเดิม วิ่งนำไฟ " หลินปิงได้ยิน ก็มองด้วยใบหน้าซีดเผือด
"ไอ้เซนต์ เอ่อ! หยิงฉาง...กูว่าไม่เวิร์ควะ" หยิงฉางมองอย่างสงสัย
"ทำไมจะไม่ได้วะ" หลินปิงชี้ที่หน้าอกตัวเองสองครั้ง
"มึงจบวิศวกรรมสิ่งแวดล้อมเพื่ออนุรักษ์ ไม่ใช่ศึกษามาเพื่อทำลายเว้ย" หยิงฉางได้ยินคำตอบแทบร่วงลงจากต้นไม้ 'เดี๋ยวนี้มึงโลกสวยั้แ่ตอนไหนวะ'
"ไม่ว่าอย่างไงก็ไม่เอา ว่างั้น! " หลินปิงพยักหน้า หยิงฉางถอนหายใจและถามกลับ
"ตอนนี้มึงมีทักษะอะไรบ้าง" หลินปิงที่ได้ยินก็ตอบกลับทันที
"มีทักษะลมปราณสายฟ้าขั้นกลาง และคลื่นวายุขั้นกลาง ส่วนขั้นต่ำเป็ทักษะมองกลางคืน" หยิงฉางพยักหน้าเข้าใจ
"บอกความสามารถมา เฉพาะทักษะขั้นกลางนะ" หลินปิงพยักหน้า และตอบกลับ
"ลมปราณสายฟ้า สามารถทำให้เป้าหมายโดยรอบ 5 เมตรหยุดชะงัก 2 วินาที ซึ่งหยุดได้ในระดับเดียวกันหรือต่ำกว่าเท่านั้น ส่วนคลื่นวายุสามารถบดบังสายตาของเป้าหมายได้เป็เวลา 2 วินาทีเหมือนกัน ซึ่งมันจะเป็รูปแบบพายุหมุน แน่นอน! มันจะตามเป้าหมายจนกว่าจะหมดเวลา....สองทักษะนี้คูลดาว 20 นาทีทั้งคู่" หยิงฉางลูบคางไปมาอย่างครุ่นคิด
'ดูจากทรัพยากรของเราแล้ว สามารถควบคู่กับหลินปิงได้นิดหน่อย แต่ถ้าเรามีธนู ก็จะทำให้อะไรหลายๆ อย่างสะดวกขึ้น.....ถ้าอย่างงั้นก็ต้องรอให้ผู้เล่นกลุ่มนี้ตายก่อน หรือต้องรอให้สัตว์อสูรตัวนี้ใกล้ตายสินะ' หยิงฉางพูดในใจอย่างครุ่นคิด
"หลินปิง...มีธนูให้ฉันสักคันไหม ลูกธนูด้วย ขอเยอะๆ เลย" หลินปิงพยักหน้าคว้าธนูสีดำออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับลูกธนูเหล็ก 30 ดอก หยิงฉางรับทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้พูด
"น้ำหนักดี เป้าตรง ลูกธนูไม่อ่อนไม่หนักไป ดี! ธนูระดับ 2 ด้วย แถมลูกธนูยังเป็ลูกธนูเหล็กอีก" หลินปิงมองเพื่อนตัวเองอย่างงุนงง พร้อมถามกลับ
"จะเอาอย่างไงต่อ" หยิงฉางชี้ไปยังม้าสีดำและเคลื่อนตัวกระซิบบอกแผนทันที
"โอสุดยอด! ดีนะที่ไม่ได้เอาแผนวิ่งนำไฟ แผนนี้คุ้มกว่าเยอะสนุกกว่าด้วย"
ห่างออกไปจากจุดที่หยิงฉางอยู่ กลุ่มผู้เล่นจำนวน 10 กว่าคนก็รับไม่ไหวต่างวิ่งหนีออกมากันที่สุด เพราะเกือบ 9 ใน 10 นั้นร่างกายดูเหมือนจะมาถึงขีดจำกัดแล้ว ทำให้ต้องถอยไปตั้งหลักใหม่
"คนอื่นไปหมดแล้วหยิงฉาง โดยรอบไม่มีคนซุ่มมอง ลงมือ! "
หลินปิงว่าจบ ก็พุ่งตัวออกไปยืนหน้าบอสระดับ 10 ที่มีาแเหวอะหวะทั้งตัว ซึ่งห่างกันเพียง 4 เมตร ส่วนหยิงฉางอยู่ตรงข้ามกับหลินปิงห่างออกไป 15 เมตร โดยมีบอสอยู่ใกล้กับหลินปิงมากที่สุด
"บอสม้าเพลิงเท้าไฟ ระดับ 10 เตรียมโจมตี! "
"เอาเลย! " เมื่อหลินปิงได้ยินคำสั่งก็ะเิทักษะออกมาทันที
"ลมปราณสายฟ้า! " เปรี๊ยงง! ตูมม! ร่างของบอสม้าเพลิงเท้าไฟ ถูกลมปราณสายฟ้าอัดกระแทกอย่างแรง จนร่างกายทรุดลงกับพื้น แผ่นดินแตกกระจายออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อหลินปิงเห็นว่าได้โอกาสทองก็ไม่ยอมปล่อยเหยื่อออกไปง่ายๆ
"คลื่นวายุ" ตูมมม! พายุขนาดย่อมถูกปล่อยออกมาจากมือของหลินปิง พายุขนาด 3 เมตรเข้าล้อมรอบตัวบอสม้าเพลิงเท้าไฟทันที
"ตานายแล้ว หยิงฉาง! " ห่างออกไป 15 เมตร หยิงฉางไม่รอช้าคว้าะเิเพลิงขว้างออกไปสองลูกขนานกับพายุ ตูมมม! ตูมมม! เสียงะเิดังลั่น ไฟที่ถูกปลดปล่อยออกมาเผาพื้นหญ้าเล็กน้อย ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในพายุ
เสี้ยววินาทีต่อมาก็เกิดพายุเพลิงยาว 3 เมตรขึ้น ด้วยแรงลมทำให้พายุเพลิงโค้งตัวลงมาเกือบครึ่ง ส่งผลทำให้ข้างในพายุเพลิงอยู่ในสภาวะปิด ซึ่งทำให้บอสม้าเพลิงเท้าไฟได้รับความเสียหายมากขึ้นเป็เท่าตัว
"ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต! "
หยิงฉางไม่รอช้ายิงลูกธนูออกไป 4 ดอกในเวลาไล่เลี่ยกัน ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! วินาทีต่อมาพายุเพลิงก็สลายไปราวกับควันเสก ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่ลูกธนูแรงเกินไปจนทำให้พายุดับ แต่เพราะเวลาของทักษะมันมีจำกัด
บอสม้าเพลิงเท้าไฟในเวลานี้เต็มไปด้วยาแมหาศาล และมีแผลจากการเผาไหม้ทำให้ร่างกายของมันมีควันออกมา บริเวณทั่วทั้งหัวของมันปรากฏลูกธนู 4 ดอก แต่ด้วยระดับของหยิงฉางต่ำเกินไปและระดับธนูสูงเล็กน้อย ทำให้ลูกธนูเจาะลึกเข้าไปได้เพียง 2 เิเเท่านั้น
"ผู้เล่นกลุ่มหยิงฉางสามารถสังหารบอสม้าเพลิงเท้าไฟสำเร็จ ได้รับเงิน 60,000 หยวน ดาบยาวระดับ 2 จำนวน 1 เล่ม การ์ดอัญเชิญบอสม้าเพลิงเท้าไฟ 1 ใบ ลูกธนูน้ำมัน 20 ดอก ทักษะคัมภีร์วงแหวนแห่งไฟขั้นกลางพิเศษ 1 เล่ม เนื้อบอสม้าเพลิงเท้าไฟ 1 กิโลกรัม จำนวน 10 ชิ้น"
"ผู้เล่นหยิงฉางได้รับค่าประสบการณ์ตามเงื่อนไข ผู้เล่นได้เลื่อนระดับจาก 1 เป็ระดับ 2 ขอแสดงความยินดีด้วย สำหรับการเลื่อนระดับครั้งนี้ค่ะ"
ด้วยแผลที่เหวอะหวะของมัน ทำให้เกิดอาการขาดเื รวมไปถึงความเหนื่อยล้าที่สู้กับผู้เล่นกว่า 10 คน ก็ทำให้มันสามารถตายได้ง่ายๆ
"Yes!!! หยิงฉางดูดิเว้ยย...พวกเราได้คัมภีร์มันด้วยแหละ นี้ๆ ๆ! เราได้การ์ดอัญเชิญบอสม้าเพลิงเท้าไฟมาด้วย" หลินปิงพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น พร้อมกับกอบโกยของมาโชว์
"ฉันรู้นิสัยนายอยู่แล้ว เอานี่ไป! " ว่าแล้วหลินปิงก็ส่งเงินหยวนทางหน้าต่างแลกเปลี่ยนทันที ซึ่งการแลกเปลี่ยนอย่างนี้ ทำได้เพียงเงินหยวนและของบางสิ่งเท่านั้น
"ยืนยัน" หยิงฉางยืนยันเสร็จก็ได้เงินจำนวน 30,000 หยวนทันที
"เอ้า! ลูกธนูน้ำมัน 20 ดอก ลูกธนูเหล็ก 4 ดอก แล้วก็การ์ดอัญเชิญ ส่วนเนื้อพวกนี้ นายจะทำอะไรก็เื่ของนาย" หยิงฉางรับอย่างเต็มใจเสร็จ ก็เก็บลงในกระเป๋ามิติทันที
"การ์ดอัญเชิญเนี่ย ดียังไงวะ? " หยิงฉางถามอย่างสงสัย เพราะเขาหาข้อมูลไม่เจอเลยสักอัน ถึงแม้จะเจอ แต่ก็เป็กระทู้ที่ว่างเปล่า
"มันเป็การ์ดอัญเชิญที่สามารถเอาสัตว์อสูรที่เราฆ่าออกมาได้อย่างไงละ ซึ่งมันมีโอกาสดรอปแค่ 1 ใน 1,000 เลยนะวุ้ย ตอนนี้ก็ประกาศรับซื้ออยู่ ซึ่งราคาตกใบละ 350,000 บาทในโลกจริงนู้น" หลินปิงพูดขึ้นก่อนจะพักหายใจเล็กน้อย และพูดต่อ
"การ์ดนี้เมื่อใช้แล้ว จะอัญเชิญตัวที่เราได้การ์ดนี้มา ไม่พอแค่นั้นมันยังะอีกด้วย! อ่าเป็ไงละ ชักน่าสนใจแล้วสินะ" หยิงฉางพยักหน้าตอบ ก่อนจะพูดขึ้นถาม
"ดี! แต่ของแบบนี้ก็ต้องมีข้อจำกัดใช่ไหม ถ้าไม่มีสมดุลเกมนี้คงจะแหลกเหลว" หลินปิงพยักหน้า หงึก! หงึก!
"เมื่อถูกอัญเชิญออกมา มันจะสามารถอยู่ได้เพียง 30 นาทีเท่านั้น หลังจากนั้นมันก็จะคูลดาว 1 สัปดาห์ในเกม แน่นอนเมื่ออัญเชิญแล้ว...ระดับพื้นฐานของมันจะเท่ากับผู้อัญเชิญด้วย" หยิงฉางพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะพูดขึ้น
"เอาละ! ตอนนี้เอาทำไงต่อละหลินปิง"
"ตอนนี้น่ะเหรอ...ก็! นอนไง" ว่าแล้วหลินปิงก็เดินนำห่างจากจุดปะทะ 200 เมตร เพราะเขากลัวว่าผู้เล่น 10 คนก่อนหน้านี้จะมาทำร้ายเขา ข้อหาฆ่าบอสตัดหน้าผู้อื่น
เมื่อหลินปิงมาถึง ก็นำเปลสองอันออกมาและปีนขึ้นไปมัดบนต้นไม้ ซึ่งเปลของเขากับหลินปิงห่างกันเพียง 2 เมตรเท่านั้น และสูงจากพื้น 3.5 เมตร หยิงฉางมองอย่างสนใจก่อนจะถาม
"มัดไว้ตรงนี้ไม่กลัวสัตว์อสูรมาทำร้ายเหรอ" หลินปิงหันไปมองหยิงฉางข้างล่าง ก่อนจะส่ายหน้า
"จากจุดนี้ห่างจากเมืองแค่ 300 เมตรเอง ซึ่งแถวนี้ก็ไม่มีคนและสัตว์อสูรด้วย" หยิงฉางทำหน้างงทันที
"ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจะบอกอย่างไงดี แต่เอาเป็ว่า...ไม่มีอะไรอันตรายละกัน ฉันใช้พื้นที่นี้มานาน
แล้ว...ั้แ่เล่นเกมนี้ได้ 5 วันของโลกจริง"
หลินปิงพูดเสร็จก็ยักไหล่ล้มตัวลงนอน หยิงฉางพยักหน้าให้กูรู ก่อนจะปีนขึ้นไปต้นไม้ และล้มตัวลงนอนที่เปลของตัวเอง ก่อนจะหลับไป