ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “กับหม่อมฉัน? หมู่เฟยหมายความว่าอย่างไรเพคะ? อีกไม่นานฮ่องเต้หมิงก็จะกลับซีฟานแล้วองค์หญิงมิกลับไปด้วยหรือเพคะ?”

        หลินเมิ้งหยาแสร้งทำทีไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของพระสนมเต๋อเฟยดวงตาทั้งสองข้างฉงนงงงวย

        พระสนมเต๋อเฟยกลับไม่คิดอะไรมาก มุมปากหยักยกขึ้นเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

        “ฮ่องเต้หมิงมีความประสงค์ให้องค์หญิงหมิงเยว่หาตระกูลที่เหมาะสมแล้วแต่งงานต่อมานางชอบพออวี้เอ๋อร์ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าเพิ่งจะแต่งงานกันได้ไม่นานเรื่องนี้ดูจะเป็นการไม่สมควร แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงฮ่องเต้แห่งซีฟานข้าเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้”

        โชคดีที่หลินเมิ้งหยาเตรียมใจไว้ก่อนแล้วดังนั้นคำพูดของพระสนมเต๋อเฟยจึงเสมือนการปรึกษากันเสียมากกว่า

        “เรื่องนี้...หย๋าเอ๋อร์คิดว่าต้องถามความสมัครใจจากท่านอ๋องก่อนเพคะหม่อมฉันเป็นเพียงภรรยาเท่านั้น หม่อมฉันคงไม่อาจตัดสินใจเรื่องนี้ได้”

        นางรู้จักอุปนิสัยใจคอของหลงเทียนอวี้ดี ถ้าหากเขาไม่อยากทำไม่ว่าใครก็มิอาจบีบบังคับเขาได้

        เมื่อถึงเวลานั้น ขอเพียงนางพูดเอาชนะหลงเทียนอวี้ได้องค์หญิงหมิงเยว่จะไม่มีทางย่างกรายเข้ามาในจวนได้อีกเลย

        พระสนมเต๋อเฟยย่อมรู้จักลูกชายของตนเองดี

        ด้วยอุปนิสัยของเขา หากมิใช่เพราะตอนนั้นฮองเฮานำชีวิตของตนเองมาข่มขู่หลงเทียนอวี้

        เกรงว่า เด็กคนนั้นคงไม่มีวันยอม

        “เฮ้อ เจ้าพูดก็ถูก เหตุใดข้าจึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ จริงสิ เจ้าช่วยหมู่เฟยได้หรือไม่?”

        ใช่ว่านางจะมองไม่เห็นความรู้สึกระหว่างอวี้เอ๋อร์และหย๋าเอ๋อร์

        ตอนนั้นระหว่างนางและฮ่องเต้เองก็มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกันเช่นนี้

        ดังนั้น อวี้เอ๋อร์จะต้องฟังคำพูดของหย๋าเอ๋อร์อย่างแน่นอน

        “หมู่เฟยอยากให้หย๋าเอ๋อร์ช่วยพูดโน้มน้าวท่านอ๋องหรือเพคะ?”

        หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทีลำบากใจ หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว จึงพยักหน้าลง

        “แม้หย๋าเอ๋อร์จะไม่อาจรับปากได้ว่าจะสำเร็จหรือไม่แต่หย๋าเอ๋อร์จะลองพยายามดูเพคะ”

        เก็บซ่อนความรู้สึกของตนเองเอาไว้ในใจหลินเมิ้งหยาแอบเชื่อว่าหลงเทียนอวี้ไม่มีทางตอบตกลงอย่างแน่นอน

        “เฮ้อ หากเป็นหลินหลางก็คงดี อวี้เอ๋อร์ฟังคำพูดของนางน่าเสียดายเหลือเกิน”

        คำพูดของพระสนมเต๋อเฟยทำให้หลินเมิ้งหยาผงะ

        พยายามสะกดกลั้นความหึงหวงและเจ็บปวดในหัวใจและแสดงท่าทีเป็นปกติก่อนจะลองไถ่ถามเรื่องเกี่ยวกับหลงเทียนอวี้

        “หมู่เฟย ท่านหญิงหลินหลางคือใครหรือเพคะหม่อมฉันเคยได้ยินท่านอ๋องพูดถึงเช่นเดียวกัน”

        พระสนมเต๋อเฟยชำเลืองมองนางเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า

        “หลินหลางเติบโตมาพร้อมกับอวี้เอ๋อร์ ต่อมา.....ช่างเถิดเรื่องนี้คงพูดไม่จบเพียงประโยคสองประโยค เอาล่ะ เจ้าออกไปก่อนเถิดข้าเหนื่อยแล้ว”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง กลับออกไปอย่างว่าง่าย

        ทว่า ชื่อหลินหลางนี้กลับยังคงทิ่มแทงหัวใจของนาง

        แม้แต่พระสนมเต๋อเฟยยังเอ่ยว่าหลงเทียนอวี้เชื่อฟังเพียงคำพูดของหลินหลางเท่านั้นเกรงว่าความรักในวัยเยาว์ของทั้งสอง......

        หัวใจ...ว่างเปล่า เสมือนถูกใครเข้ามาขุดหลุมไว้

        อันที่จริง แต่ก่อนนางมิใช่คนที่จะสนใจอะไรเช่นนี้

        “เป็นอะไรหรือเจ้าคะนายหญิง?”

        ป๋ายจื่อกระตุกแขนเสื้อหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางเป็นห่วง

        “ไม่เป็นไร ข้าแค่กำลังคิดว่าอีกเดี๋ยวจะพูดกับท่านอ๋องเช่นไรดี”

        ล้วนคิดว่านายหญิงของตนเองกำลังยุ่งวุ่นวายใจกับเรื่องขององค์หญิงหมิงเยว่

        “อันที่จริงหนู่ปี้คิดว่าท่านอ๋องไม่มีทางรับองค์หญิงหมิงเยว่เข้ามาเป็นชายารองหรอกเจ้าค่ะนายหญิงอย่าโศกเศร้าไปเลย”

        ป๋ายจื่อสนิทสนมกับหลินเมิ้งหยาที่สุดดังนั้นนางจึงออกหน้าแทนหลินเมิ้งหยาทุกเรื่อง

        ป๋ายจีและป๋ายซ่าวสบตากัน

        ในตระกูลของชนชั้นสูง โดยเฉพาะในจวนขององค์ชายส่วนมากมักจะมีชายาหรือนางสนมเล็กน้อยอยู่เต็มไปหมด

        แต่เพราะนายหญิงเพิ่งแต่งงานมาได้ไม่นาน หากมีภรรยาอนุเพิ่มเข้ามาเกรงว่าวันเวลาแห่งความสุขจะเปลี่ยนไป

        “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ พวกเจ้าอย่าได้กังวลไปเลย”

        ฝืนยิ้ม เพียงเพราะแค่คนชื่อหลินหลางกลับทำให้นางปวดใจมากถึงเพียงนี้แล้วแบบนี้นางจะยังมีเวลาสนใจเรื่องขององค์หญิงหมิงเยว่อย่างนั้นหรือ

        อันที่จริงหลินเมิ้งหยามีความคิดชั่วร้ายนางอยากให้หมิงเยว่แต่งงานเข้ามาอยู่ที่นี่เพราะสุดท้ายแล้วตัวนางเองก็ต้องจากไปอยู่ดีสู้ปล่อยให้หญิงสาวร้ายกาจเข้ามาอยู่ที่นี่หลายๆ คนพอถึงเวลานั้นท่านหญิงหลินหลางอะไรนั่นจะได้ปวดหัวตายไปเลย!

        ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดก่อนจะเดินออกจากตำหนักหลิวซินไปพร้อมอารมณ์คุกรุ่น

        เพียงก้าวข้ามประตูเข้ามา นางได้เห็นหลงเทียนอวี้ในชุดฉางฝูกำลังประลองดาบกับเสี่ยวอวี้ที่เพิ่งกลับมาเงียบๆ

        ร่างสูงโปร่ง แต่กลับเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง

        ท่วงท่ามิได้ดุดันเหมือนอย่างวันที่ฟาดฟันศัตรูแต่ถึงกระนั้นก็สามารถรับดาบของเสี่ยวอวี้ได้ทุกครั้ง

        แผ่นหลังยืดตรงอย่างทะนงตนราวกับเขามั่นใจเหลือเกินว่าไม่มีผู้ใดจะสามารถทำอะไรเขาได้

        เส้นผมตรงยาวพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว ทั้งหลบหลีก กระโดดขึ้นลงท่วงท่าหล่อเหลาสง่างาม

        หลงเทียนอวี้ที่เป็นแบบนี้เสมือนหอกดาบที่พุ่งเข้ามาปักกลางหัวใจของนาง

        อีตานี่ ทำไมต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะ!

        แล้วแบบนี้นางจะตัดใจได้อย่างไร

        หลินเมิ้งหยายืนมองทั้งสองอยู่ทางด้านหลังด้วยสายตาอ่อนโยนสั่งให้ป๋ายจีและป๋ายซ่าวไปเตรียมน้ำอุ่นและผ้าเช็ดหน้า

        ในที่สุดการประลองดาบของทั้งคู่ก็สิ้นสุดลงโดยดาบของเสี่ยวอวี้ถูกฟาดจนตกไปไกลหลายเมตร

        “พี่สาว ท่านกลับมาแล้ว”

        หลังจากเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะแสดงวิทยายุทธ์เลิศล้ำออกมาได้เห็นหลินเมิ้งหยาใบหน้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มกว้าง

        เด็กคนนี้เปลี่ยนไปในทุกๆ วัน

        ใบหน้าของเขานับวันยิ่งหล่อเหลามากขึ้นทุกที

        เพียงแค่ดวงตาคู่สวยคู่นี้ก็สามารถทำให้หญิงสาวหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว

        เฮ้อ นี่ก็ศัตรูร้ายของหัวใจหญิงสาวอีกคนสินะ

        “พี่สาว ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”

        เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาหาหลินเมิ้งหยา ดวงตาไร้เดียงสาเปล่งประกาย

        หยาดเหงื่อสีใสประพรมอยู่บนหน้าผากสีขาวดั่งหิมะ

        หลินเมิ้งหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าอุ่นๆ เข้าไปเช็ดหน้าผากให้หลินจงอวี้

        “พี่คิดว่าเจ้าจะไม่กลับมาแล้วเสียอีกหลายวันที่ผ่านมาเจ้าสบายดีใช่หรือไม่?”

        ได้ยินป๋ายซูเล่าว่าหลินจงอวี้ถูกคนที่คอยหนุนหลังเขาเอาตัวไป

        ความเกลียดชังบางอย่างเผยขึ้นในแววตาของหลินจงอวี้แต่ถึงกระนั้นเขาก็กลับมาเป็นเด็กใสซื่อดั่งเดิมอย่างรวดเร็ว

        “ก็ดีขอรับ พวกเขาไม่กล้าทำอะไรข้า แต่ข้าคิดถึงพี่สาวเหลือเกิน”

        สวรรค์รู้ดี ตอนที่เขาถูกกักกันตัวอยู่นั้นพี่สาวกลับถูกนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋เล่นงงาน

        ตอนนั้นเขาหยิบดาบขึ้นจ่อคอของตนเองเพื่อบีบบังคับให้คนเหล่านั้นเข้าไปช่วยเหลือพี่สาว

        โชคดีที่พี่สาวไม่เป็นอะไร มิเช่นนั้นเขาคงเป็นบ้าไปแล้ว

        “เช่นนั้นก็ดี เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยเรื่องนี้กันคืนนี้”

        หลงเทียนอวี้เองก็สาวยาวๆ เข้ามา สองพี่น้องจึงรีบหยุดบทสนทนา

        “หมู่เฟยรั้งตัวเจ้าไว้เพราะมีเรื่องบางอย่างใช่หรือไม่?”

        หลงเทียนอวี้รับผ้าเช็ดหน้าจากหลินเมิ้งหยาและเช็ดลงบนใบหน้าของตนเอง

        “เพคะ แต่เกรงว่าจะเป็นเรื่องดีที่หาได้ยากของท่านอ๋อง”

        ส่งยิ้มอ่อนโยน ทว่าหลงเทียนอวี้กลับรู้สึกผิดปกติ

        เวลาชายาของเขาหยักยิ้มเช่นนี้ มักจะมีเรื่องไม่ดีตามมาเสมอ

        “หมู่เฟยตำหนิเจ้าหรือ?”

        ส่ายหน้า หลินเมิ้งหยายังคงยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้เริ่มรู้สึกหวั่นใจ

        “หรือหรูฉินปฏิบัติกับเจ้าไม่ดี?”

        ส่ายหน้าอีกครั้ง ยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้เริ่มรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตนเองกำลังมีเหงื่อผุด

        “หรือว่า...”

        “ยินดีด้วยเพคะท่านอ๋อง พระองค์กำลังจะได้เป็นเขยของพญามังกรแห่งซีฟาน”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงแสดงความยินดีอันเจือไว้ซึ่งอารมณ์หึงเล็กน้อยออกไปทว่ากลับทำให้หลงเทียนอวี้เหงื่อตก

        เกิดอะไรขึ้น? ไร้สาระ!

        ทุกคนกลับมายังห้องโถงแห่งตำหนักหลิวซินใบหน้าของหลินเมิ้งหยายังคงหยักยิ้ม ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย

        “นี่มันเรื่องไร้สาระอันใด! ข้าจะไปหาไท่จื่อและฮ่องเต้หมิงเดี๋ยวนี้”

        หลินเมิ้งหยาไม่คิดเลยว่าหลงเทียนอวี้จะมีปฏิกิริยาเช่นนี้

        ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะไม่ปฏิเสธ

        “เหตุใดต้องทำเช่นนั้นหรือเพคะ? องค์หญิงหมิงเยว่ทั้งอ่อนโยน จิตใจโอบอ้อมอารีเป็นถึงไข่มุกแห่งซีฟาน หากท่านอ๋องได้นางมาเป็นภรรยาเท่ากับว่าท่านอ๋องจะได้ฮ่องเต้หมิงมาคอยหนุนหลัง นี่เป็นเรื่องดีมิใช่หรือเพคะ?”

        โน้มน้าวหลงเทียนอวี้ด้วยเสียงหวานใสแต่คนในห้องกลับรับรู้ได้ถึงอาการปากไม่ตรงกับใจของนาง

        หลงเทียนอวี้เคร่งขรึมลงไป ทว่าสายตากลับจับจ้องใบหน้าของนางนิ่ง

        “เจ้าหวังให้ข้าแต่งงานกับองค์หญิงหมิงเยว่อย่างนั้นหรือ?”

        พยักหน้า ทว่าหลินเมิ้งหยากลับร้องด่าตัวเองในใจ

        เหตุใดนางจึงทำการหักหลังหัวใจของตนเองเช่นนี้?

        หรือว่า...นางกำลังหึงเขาจริงๆ

        “ได้ ข้าแล้วแต่เจ้า”

        ส่งเสียงเรียบ ราวกับเป็นการประกาศการตัดสินใจ

        หลงเทียนอวี้ไม่แม้แต่จะส่งเสียงปฏิเสธ เขาตอบรับหลินเมิ้งหยาอย่างง่ายดาย

        “เช่นนั้น...ยินดีกับท่านอ๋องด้วยเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาได้ยินเพียงเสียงแสดงความยินดีของตนเอง

        ไม่ใช่แบบนี้! ไม่ใช่แบบนี้! หลินเมิ้งหยากู่ร้องในใจ ทว่านางกลับต้องควบคุมตัวเองมิให้ต่อล้อต่อเถียงกับหลงเทียนอวี้

        “อืม พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับฮ่องเต้หมิงเรื่องรายละเอียดการแต่งงานเจ้าเองก็เหนื่อยแล้ว พักผ่อนก่อนเถิด”

        เหมือนเป็นการตัดสินใจดั่งเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาของเขา

        แต่ครั้งนี้เขารับฟังการตัดสินใจของหลินเมิ้งหยา

        เอาแบบนี้หรือ? แค่นี้อย่างนั้นหรือ?

        สมองของหลินเมิ้งหยาว่างเปล่านางพูดเช่นนั้นออกไปเพราะความโกรธเพียงชั่วครู่เท่านั้น

        เหตุใดหลงเทียนอวี้จึงไม่ปฏิเสธ?

        “พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”

        ที่แท้ การแต่งงานสำหรับเขาก็เป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น

        นางไร้เดียงสาเกินไป คิดไปเองฝ่ายเดียวว่าหัวใจของหลงเทียนอวี้จะมีเพียงหลินหลางเท่านั้นเขาไม่มีทางเปิดใจรับใครอีก

        ตอนแรกเขายอมแต่งงานกับนางเพื่อความปลอดภัยของพระสนมเต๋อเฟย

        เจ็บปวด เจ็บปวดเหลือเกิน

        สมองหมุนติ้ว หลินเมิ้งหยาสลบไปในความมืด

        “หมอหลวง นายหญิงของข้าเป็นเช่นไร?”

        “พระชายาทำงานหนักจนเกินไป พักสักหน่อยก็คงหาย อย่ากังวลไปเลยข้าจะจ่ายยาให้ รักษาตัวสักหน่อยคงดีขึ้น”

        ภายในความมืด หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงสนทนาเบาๆ