จมูกของเขาได้กลิ่นหอมลอยออกมาก่อนที่จะเดินตามกลิ่นไป เห็นอาหารธรรมดาตั้งอยู่ ฟ่านเว่ยเลียริมฝีปาก หลี่จีที่เห็นเช่นนั้นเขาก็ตัวสั่นด้วยความกลัว
"ฮูหยิน ท่านตื่นแล้ว ข้าน้อยกับพี่หลี่จีช่วยกันทำอาหารไว้"หลงเปาตบอกด้วยความภาคภูมิใจ มู่ซานที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มแย้มเอามือลูบหัวเด็กน้อยอย่างหลงใหล
"หลงเปาเก่งมาก รีบๆโตเข้าละ"สิ้นเสียงมู่ซาน ดวงตาของหลงเปาก็ส่องประกายเมื่อคืนเขาได้นอนหลับบนเตียงกับสาวงาม เขามีความสุขมาก อยากรีบโตไวๆ แล้วสู่ขอแม่นางซะ
ฟ่านเว่ยเห็นแบบนั้นก็ทำได้เพียงแค่ส่ายหัวและถอนหายใจ หลังเขาทานอาหารเสร็จ ด้านนอกรังโจรก็ได้ยินเสียง พวกเขาก็เดินออกไปดู
ทันทีที่เดินออกไป ก็มีประกายแสงสีเงินส่องมาที่ใบหน้าของฟ่านเว่ยอย่างเร็ว ฟ่านเว่ยรีบหลบก่อนเตะหินไปกระทบดาบเล่มนั้นที่พุ่งตรงเข้ามา ฟ่านเว่ยยิ้มดวงตาประกาย
"เจ้ายังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ตวนซวน"ฟ่านเว่ยยิ้มแย้มก่อนวิ่งไปถีบชายร่างใหญ่กำยำ ตวนซวนเองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง เหวี่ยงดาบยักษ์ใส่ฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยกระโดดหลบ ดาบยักษ์ปักลงดินลึกหนึ่งเซน ฟ่านเว่ยวิ่งขึ้นไปเหยียบปลายดาบขึ้นไปถีบตวนซวนเต็มไปด้วยความรัก ตวนซวนกระเดนไปชนต้นไม้ แน่นิ่งไป หลงเปาตกใจกลัว มู่ซานยิ้มอย่างสะใจ ฟ่านเว่ยยิ้มแย้ม เลียริมฝีปากคู่สวยนั้น ดวงตาหรี่ลง
"ฮ..ฮูหยินขะ..ขอรับ"หลงเปาตัวสั่น เหตุใดจึงมีคนจ้องฆ่านายตน แต่มู่ซานก็ลูบหลังหลงเปาไว้ หลงเปาหายสั่น
ตวนซวนก็ลืมตาตื่นขึ้น ก่อนค่อยๆลุก หัวเราะร่าเสียงนั้นใหญ่ทุ้ม ยิ้มแย้มเขาลุกขึ้นมาอย่างสบายๆ ถุยเลือดในปากทิ้ง ฟ่านเว่ยยกยิ้มมุมปาก
"นายท่าน ข้าไม่พบท่านมาสองปีแล้ว ยังดูแรงไม่ตกเหมือนเดิมนะ ฮาฮา"ตวนซวนหัวเราะออกมา ฟ่านเว่ยแสยะยิ้ม
"เจ้าก็ทึกสมกับเป็นกระสอบทรายจริงๆ"ฟ่านเว่ยมีรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นฟ่านเว่ยหันไปมองเจอชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวสวมชุดสีฟ้าอ่อนดูเหมือนบัณฑิต รอบตัวของเขาได้กลิ่นของสมุนไพร
"นายท่าน หยางอินขอคารวะ"หยางอินคารวะฟ่านเว่ยอย่างเชื่องช้า ฟ่ายเว่ยผิวปากเสียงดังลอบเลียริมฝีปาก ซุนหงเดินตามหลังมาหน้านิ่ง
"อาโยว พวกเจ้าทั้งสี่ในที่สุดก็มารวมตัวกัน"ฟ่านเว่ยจ้องทั้งสี่คนทำท่าปาดน้ำตา กุมอกย่อตัวลง ทั้งสี่มองหน้ากัน คนผู้นี้ช่างเสแสร้ง หลงเปาเมื่อเห็นว่าเป็นคนรู้จักของนายก็ตัวสั่นจ้องมองหยางอิน เหตุใดถึงเจอคนหน้าตาดีอีกแล้ว หันไปมองชายร่างใหญ่กำยำดูเคลาโคงหล่อเข้ม กล้ามเนื้อนั้นเป็นมัดๆ หลงเปาสั่นกลัว
"เอาละในเมื่อมาแล้วพวกเจ้าก็ขนกองสมบัตินี้กลับไปซะ อย่าให้ขาดแม้แต่นิดเดียว ถ้าขาดแม้แต่นิดเดียวละก็"ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงหยุดเสียงลง สมบัติพวกนี้นะกลายเป็นของเขาแล้ว คนอื่นอย่าได้หวังเชียว พวกเขาทั้งสี่ได้แต่ส่ายหัวอย่างเอือมๆ
"มู่ซาน หยางอิน พวกเจ้ามากับข้า ส่วนพวกเจ้าทั้งสองก็ไปอยู่ข้างพี่ใหญ่ซะ บอกเขาว่าข้าจะจัดการกับปัญหานี้เอง"ฟ่านเว่ยบีบกำมือ เสียงดังกรอด ตอนนี้คงต้องทำแผนเดิมไปก่อน ตอนแรกว่าจะเปลี่ยนแผนไปหาเรื่องสมบัติตระกูลเซี่ยก่อนแต่ว่าไม่มีกุญแจ เขาใช้พลังไม้ตามที่อยู่ของพ่อต่อก่อนถึงได้รู้ เขาต้องรีบแล้วไม่งั้นได้แม่ใหม่จริงๆ ฟ่านเว่ยกัดฟันดังกรอด
"แล้วท่านรู้หรือว่าต้องไปที่ใด"มู่ซานถาม นายตนจะทำไรต่อไปเขาได้เลิกคิ้วขึ้นนึกอย่างสงสัย
"อืม ข้าต้องการไปหมู่บ้านหลี่"ฟ่านเว่ยตอบกลับอย่างช้าๆ หลี่จีที่ได้ยิน เขาก็ตาโตก่อนส่งเสียงยกมือขึ้นช้าๆ
"ที่นั้นละก็ข้าน้อยรู้จักดี"หลี่จีเอยขึ้นสั่นๆ ฟ่านเว่ยเมื่อได้ยินก็ดวงตาสว่างจ้าจ้องมองหลี่จีเขม็ง หลี่จีหวาดกลัวหลับตาปรี้
"ดี ดี ฮาฮา "ฟ่านเว่ยหัวเราะก่อนจะตบหลังหลี่จีหนึ่งที หลี่จีที่โดนตบก็เป็นลมสลบไปด้วยความกลัว
ตอนนี้พวกเขาทั้งห้าคนพร้อมหนึ่งกล่องขนาดใหญ่มาถึงหน้าหมู่บ้านหลี่ ทิวทัศน์ของหมู่บ้านนี้ค่อนข้างสวย ดอกไม้บานเต็มไปหมดทั้งที่อยู่ใกล้เขตหนาวแท้ๆ กลิ่นหอมเย็นๆลอยมาแตะจมูกฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยสูดดมเข้าปอดเต็มอก
พวกเขาทั้งห้าสวมใส่ชุดเนื้อผ้าค่อนข้างหรูหราอย่างพวกชั้นสูงสวมใส่ ฟ่านเว่ยสวมหน้ากากสีเงิน โบกพัดไปมายกยิ้มมุมปากดูอารมณ์ดี เหมือนคุณชายเจ้าสำราญ
หลงเปาตื่นเต้นมากที่ได้สวมใส่ชุดหรูเขาตัวสั่นหงิดๆ หลี่จีเองก็ตื่นเต้นตอนนี้เขาใส่ชุดหรู รูปลักษณ์ก็ดูเปลี่ยนไป มาอยู่หน้าบ้านเกิดของตน แม่ของเขาเสียไปตั้งแต่สามปีก่อน เขาไปหางานในเมืองแต่ก็โดนเจ้านายโกงและไล่ออกมา จนโดนญาติหลอกไปอยู่รังโจร
ฟ่านเว่ยหรี่สายตาเย็นลง เมื่อนึกถึงพ่องี่เง่าของเขาอยู่ที่นี้ พวกเขาเดินเข้าไปในหมู่บ้าน พวกเขาทั้งห้าช่างไม่เหมาะกับสถานที่นี้เลย ชาวบ้านที่ผ่านไปมาต่างจ้องมองแต่แม้เดินผ่านไปแล้วยังหันหัวมามองอย่างชื่นชม อิจฉา
ตอนนี้ที่หมู่บ้านมีเสียงดังเหมือนมีงานเลี้ยง ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างพากันไปรวมตัวที่บ้านหลังหนึ่ง ฟ่านเว่ยเดินไปทิศทางนั้น ก่อนจะเบียดตัวเข้าไปสายตาเห็นบ้านที่ตกแต่งเต็มไปด้วยสีแดง
ตรงกลางห้องมีหญิงสาวสวมชุดแดงไปทั้งตัว ชุดสีแดงนั้นเนื้อผ้าดูธรรมดา พร้อมด้วยชายหนุ่มที่หล่อเหลาคมดูอ่อนวัยร่างกายสมราวชายชาตรีสวมชุดแดงถึงแม้เป็นเนื้อผ้าธรรมดากลับดูสง่า ใครจะไปคิดว่านั้นอายุ สี่สิบเจ็ด ปี หญิงสาวต่างหลายวัยพากันแอบมองบิดเขินหลงใหล บางคนก็อิจฉาวาสนาของเจ้าสาว
ฟ่านเว่ยหรี่ตาลงสายตาเย็นชาก่อนเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มสดใส มู่ซานและหยางอินที่เห็นดังนั้นก็หลับตาลงถอนหายใจ
"บ่าวสาวคำนับกันและกัน"ดูเหมือนว่าจะคำนับฟ้าดินและพ่อแม่แล้ว สิ้นเสียงนั้น ทั้งสองร่างกำลังจะคำนับกัน
แปะ แปะ
เสียงตบมือนั้นดังขึ้นหยุดสองร่าง คนบริเวณนั้นก็หันมามองทิศทาง เห็นชายหนุ่มชุดแดงปลายขลิบทองหรูหรา หน้ากากสีเงิน กระตุกยิ้ม ตบมืออยู่
ชายหนุ่มที่เป็นญาติฝั่งหญิงสาวเห็นเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วก่อนเลิกแขนเสื้อขึ้นเดินเข้ามา เจ้าบ่าวที่หยุดนิ่งมองทางฟ่านเว่ยอย่างสงบนิ่ง ฟ่านเว่ยเพียงกระตุกยิ้ม
"แก เป็นใครไสหัวไปซะ"ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ฟ่านเว่ยเท้าสะเอวมองชายหนุ่ม
"เอ๊~ ทำไมถึงไล่กันด้วยเล่า"ฟ่านเว่ยทำปากจูยียวน ชายหนุ่มเห็นจึงเดินมายกแขนขึ้นกำหมัด ฟ่านเว่ยหรี่ตาเย็น จับแขนนั้นก่อนบิดแขนหักดังกรอด
"อ๊ากกกก"เสียงกรี๊ดร้องของชายหนุ่มดังท่ามกลางงานแต่ง ชาวบ้านต่างตกใจ เหล่าชายหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาล้อมฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยที่ยังคงจับแขนของชายหนุ่ม เหลือบตามอง เลียมุมฝีปาก
"เอ๊ ทำไมกันละ ข้ามาในฐานะของญาติฝั่งเจ้าบ่าวพวกเจ้าทำเช่นนี้จะดีเหรอ"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม
"ไม่รู้ เจ้าพูดจริงหรือป่าว อาจมาแอบอ้างก็ได้"ชายคนหนึ่งชี้หน้าฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยที่เห็นเช่นนั้นก็หรี่ตาลงจ้องเขม็ง
"ข้าอุตส่ามางานเลี้ยงนี้เชียวนะ"ฟ่านเว่ยเหลือบมองรอบข้าง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง
"อะไรกันเนี่ย มู่ซาน หยางอิน พวกเจ้าไม่คิดว่ามันดูจืดชืดไปหน่อยเหรอ ทำไมเราไม่มาทำให้มันดูเป็นงานแต่งรื่นเริงเสียหน่อย"ฟ่านเว่ยยิ้มแย้มอย่างไร้เดียงสาด้วยสายตาเปล่งประกาย มู่ซานและหยางอินกระตุกริมฝีปากกลั้นอารมณ์ขำ ปีศาจตนนี้กำลังจะแผลงฤทธิ์
"เจ้า คิดจะทำอะไ- อ๊ากกกก"ยังไม่สิ้นเสียงฟ่านเว่ยบิดแขนนั้นแรง ฟ่านเว่ยยกยิ้มอย่างเหี้ยม เหล่าชายหนุ่มที่ล้อมฟ่านเวยเห็นก็รีบวิ่งเข้าใส่
ฟ่านเว่นปล่อยแขนนั้นก่อนถีบไปหนึ่งที เขาจับชายที่ใกล้ตัวก่อนใช้เล็บกดข่วนแขนลึกจนเนื้อติดเศษเล็บของเขา ชายคนนั้นร้องอย่างเจ็บปวด ฟ่านเว่ยเดินไปอย่างช้าๆ ชายสองคนพุ่งปรี่เข้ามาเขาจึงยื่นมือไปจับหัวของชายคนหนึ่งก่อนกระแทกใส่อีกคนจนล้มลงเตะที่ท้องลอยไปชนกำแพง ก่อนขึ้นไปเหยียบบนหลังของชายที่ชี้หน้า เขาจ้องมองคนอื่น ฟ่านเว่ยเลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนก้มตัวลงพูดเสียงเย็นที่ทำให้คนอื่นสั่นผวา
"กล้าชี้หน้าข้าหรือ แหมม'ขะ..ข้า..ก...กั..กลัววววว' 'จัง' 'เลย' ฮา ฮา"ฟ่านเว่ยจับคนนั้นก่อนยื่นมือไปจับนิ้วของอีกฝ่าย ดึงมันทีละนิ้วดังกรอด ชายคนนั้นกรี๊ดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อเสียงนั้นดังเข้าหูฟ่านเว่ย เขาก็รู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น ความกระหายมันเริ่มกลับมาอีกครั้ง
เสียงกรี๊ดร้องนั้นดังท่ามกลางผู้คนที่เงียบตัวสั่นกอดกัน อย่างหวาดผวา พวกเขามางานแต่งมันควรจะเป็นงานมงคลสิ ทำไมถึงกลายเป็นงานฆาตกรรมหมู่เช่นนี้
"แก ไอสารเลว ข้าคนนี้จะฆ่าแกเอง"ชายคนหนึ่งเดินออกมาถือขวานในมือ ก่อนจะวิ่งมาทางฟ่านเว่ย
ฟ่านเว่ยหรี่ตาเย็น เขายังเล่นไม่สนุกเลย แต่ตอนนี้กลับมีของเล่นใหม่มาหาถึงที่ จะไม่ให้เขายินดีได้อย่างไร เขาค่อยลุกขึ้นอย่างช้าๆ ฆ่า ฆ่าข้าหรือเมื่อได้ยินเช่นนี้เขาก็กุมท้องก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาชี้มาทางคนถือขวานพร้อมหัวเราะ ห่างตามีน้ำใสๆ
"ฮา ฮา ฆ่าข้า พวกเจ้าได้ยินไหม ฆ่าข้า ข้าคนนี้ ฮาฮา"เขาหัวเราะเอานิ้วชี้ชี้มาที่ตัวเอง ก่อนมองมาทางคนถือขวานแล้วหัวเราะอีกครั้ง ตัวเขาสั่นร่างกายเซไปมา
ก่อนที่จะหยุดเงียบลงเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นเขาถีบชายคนนั้นก่อนยกขาขึ้นเหยียบลงบนอกอย่างแรง ยกขึ้นอีกเหยียบซ้ำอีก ชายคนนั้นกระอักเลือดออกมา ฟ่านเว่นยกยิ้ม เสียงกรี๊ดร้องดังขึ้นต่างพากันวิ่งหนี แต่ทางออกโดนมู่ซานและหยางอินดักไว้ก่อน เขาออกก็โดนมู่ซานและหยางอินลากกลับเข้ามาใหม่
"จะรีบไปไหน อยู่ด้วยกันก่อนสิ งานเลี้ยงนี้มันยังไม่เลิกเลยนะ"ฟ่านเว่ยหยุดลงเอยเสียงเรียบเฉยหันไปมองชาวบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ตรงแก้มมีเศษคราบเลือดกระเดนติดอยู่ เอียงหัวมองผู้คน ก่อนค่อยๆหันหัวไปมองนักแสดงหลัก
ฟ่านเว่ยค่อยๆยิ้มแย้มอย่างสดใส หยิบพัดในมือมาโบกไปมาท่ามกลางเหล่าชายที่ล้มนอน โอดครวญไปมา
"ข้ามาวันนี้ในฐานะญาติฝั่งเจ้าบ่าว"ฟ่านเว่ยค่อยๆเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ยืนประชันหน้าหญิงสาวที่หวาดกลัวตัวสั่นก่อนนางจะโดนเจ้าบ่าวดึงตัวไปด้านหลัง
ฟ่านเว่ยเห็นท่าทางนั้น ดวงตาของเขาก็เย็นเฉียบ บรรยากาศก็หนาวเย็น ทั้งสองสบตากัน
"เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าเป็นญาติของข้า"เสียงเย็นชาเอยขึ้น ฟ่านเว่ยได้ยินดวงตาก็ประกายความโหดเหี้ยมออกมาแต่รอยยิ้มยังคงอยู่
"ใช่แล้ว เสี่ยวเฮยนะไม่มีญาติ นา เอ๊ย เจ้าอย่ามาโกหก"เสียงเจ้าสาวที่อยู่ด้านหลังก็ตะโกนออกมา
"ทำไมเจ้าพูดเช่นนั้นละ ตัวเจ้าในตอนนี้มีอะไรให้หลอก"ฟ่านเว่ยเหลือบตามองก่อนมองขึ้นลง หญิงสาวภายใต้ผ้าคลุมหน้าซีด กำมือแน่น กัดริมฝีปาก
ฟ่านซวินที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเฮยหันมามองหญิงสาวก่อนกุมมือนั้น ฟ่านเว่ยเห็นก็กระตุกยิ้ม ความอดทนของเขาตอนนี้มาถึงขีดสุด เขาก็หลับตาหัวเราะออกมาอีกครั้ง
"หึ ฮา ฮา ช่างรักกันเสียจริง"ฟ่านเว่ยหัวเราะก่อนที่จะลืมดวงตานั้น ดวงตาเปลี่ยนเป็นเจตนาฆ่า ทั้งสองที่เห็นต่างตกใจ
"เจ้า ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใครแต่การมารบกวนงานแต่งข้าแบบนี้ แปลว่ามีเจตนาไม่ดี"นางทำใจกล้า เธอเป็นหญิงสาวจากโลกอนาคตไม่กลัวพวกมีมันสมองโบราณหรอก นางเชิดหน้า ฟ่านเว่ยยิ้ม
"ข้าเป็นใครงั้นหรือ ข้าในฐานะบุตรชายของเจ้าบ่าวการมาร่วมงานแต่งของอนุก็ถือว่าเป็นเกียรติ์แล้ว"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้มอย่างไร้เดียงสา นางหน้าเสียเมื่อได้ยินคำ บุตรชาย แต่เมื่อได้ยินคำว่า อนุ หน้านางก็เขียวบิดเบี้ยว ฟ่านเว่ยชื่นชมท่าทางนั้น
เขาก็หัวเราะกระโดดไปมา ก่อนเหลือบสายตาส่งสัญญาณให้หลี่จี หลี่จีตกใจสะดุ้งก่อนรีบยกกล่องนั้นเข้ามาท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของชาวบ้าน
"ในเมื่ออยากตบแต่งอนุ"ฟ่านเว่ยหยุดเสียงก่อนเหลือบมองสภาพข้างๆอย่างขมวดคิ้ว ปากบิดทำท่ายียวน ก่อนที่ดวงตาเริ่มสดใสเขายิ้มสดใสอย่างเด็กๆ
"ข้าก็จะช่วยตอบความต้องการนั้น งานแต่งทั้งทีมันควรรื่นเริงกว่านี้"ฟ่านเว่ยไปจับกล่องที่หลี่จีนำมา เขาลูบไล้กล่องอย่างเบาๆ ส่งยิ้มให้ผู้คน
"ข้าว่าควรเติมสีแดงสักหน่อย นี้คือของขวัญของข้า"ก่อนที่เขาจะยกกล่องนั้นขึ้นเหนือศีรษะ ฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาประกายความอาฆาต โยนกล่องนั้นลง
กล่องแตกลง เสียงดังสนั่นก่อนจะมีบางสิ่งเลื้อยออกมาจำนวนมากภายในนั้นมีงูจำนวนมาก คลานยั้วเยี้ย เสียงกรี๊ดร้องดังขึ้น หลี่อันกรี๊ดร้องกอดฟ่านซวินแน่น ฟ่านซวินเองก็กอดหลี่อันแน่น ขมวดคิ้วจ้องมองฟ่านเว่ยที่มีดวงตาอาฆาตดวงตาคู่นั้นเปรอะเลือด
"อนุหรือ มันยังดูมีสูงศักดิ์เกินไป ฮา ฮา สาวข้างห้องก็คงไม่เหมาะกับเจ้า "ฟ่านเว่ยยิ้มช้าๆจ้องหญิงสาวในอ้อมกอด ก็ยิ่งเหมือนพระเอกนางเอกในหนัง เขากัดฟันดังกรอด ดวงตาแดงก้ำ
"โอ๊ะ ข้ารู้แล้วมีตำแหน่งที่มีเหมาะกับเจ้าอยู่"ฟ่านเว่ยหยุดเสียง หรี่ตาลง
" มันคือนางบำเรอยังไงเล่า ฮาฮา"ฟ่านเว่ยหัวเราะออกมา มู่ซานและหยางอินก็หัวเราะตาม หลงเปาและหลี่จีเห็นก็ทำตามจะได้ไม่เป็นแกะดำ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดร้องผสมเสียงหัวเราะ
ฟ่านเว่ยก็หยุดลง ก่อนที่เข้าไปใกล้ ฟ่านซวินกอดหลี่อันแน่นจ้องเขม็ง รักกันดีจริงๆ เลือดในกายก็พลุ่งพล่าน อยากทำลายให้ตายไปข้าง
---------ละครหลังฉากอี้หลง:"เอาอีกเอาอีก"ตื่นเต้นๆฟ่านเว่ย:...------------ฝากติดตามกันด้วยนะจ้าและก็ฝากเม้นท์กันเยอะๆด้วยนะ ชอบอ่านค่ะเป็นแรงกระตุ้นดี
5K
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
